Znaczenie: laur; zwycięstwo, chwała, triumf.
Pochodzi z łacińskiego laurus, „laur”, rośliny, którą w Rzymie wieńczono zwycięzców i poetów, stąd wywodzi się idea zwycięstwa i chwały („laureat”).
19 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Łucja z Kordoby.
Opactwem klasztoru w pobliżu Kordoby, w Hiszpanii, w IX wieku. W momencie, gdy władze wymagały od chrześcijan odwrócenia się od wiary pod groźbą kary śmierci, odmówiła ustąpienia i zachęcała swoje siostry, by czyniły to samo. Zmarła w więzieniu, ponieważ nie ugięła się.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie zdradzać swoich przekonań, nawet gdy presja jest skrajna. To forma godności, która nie zależy od religii, lecz od siły charakteru.
Źródło: www.santiebeati.it
Laura obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 października.
Laura ma swoje korzenie w łacińskim słowie laurus, czyli wawrzyn, którym starożytny Rzym wieńcował zwycięskich generałów i wielkich poetów – stąd wyrazy „laureat” lub „wawrzyn”. Imię to niesie zatem jasne znaczenie zwycięstwa i chwały.
Jego kulturalny prestiż wzrósł jeszcze bardziej w XIV wieku, gdy Laura stała się zidealizowaną muzą Canzoniere Petrarki, wiecznym symbolem kobiety inspirującej. W hiszpańskim kontekście kalendarz świętych czci św. Laurę z Kordoby, męczenniczkę mozarabską IX wieku, której święto obchodzone jest 19 października.
Dziś Laura jest jednym z ulubionych imion w świecie hiszpańskojęzycznym: dźwięczne, krótkie, eleganckie i w pełni międzynarodowe, pisze się i wymawia je tak samo w wielu częściach świata. Postrzega się je jako świeże, jasne i ponadczasowe, imię, które podoba się równie dobrze kilku pokoleniom i nigdy nie wydaje się ani przesadzone, ani banalne.
Laura niesie w swoim imieniu zwycięstwo, a coś z tego widać. W niej łączy się jasna mieszanka determinacji i wrażliwości: z jednej strony energia i zdrowa ambicja kogoś, kto stawia sobie cele i dąży do nich z uporem (bardzo numerologicznie ósemka); z drugiej strony żyłka wyobraźni i poezji, która łączy ją z Laurą, muzą Petrarki, tą, która inspiruje, choć nie zamierza tego robić. To podwójne ostrze – ziemia i powietrze, wawrzyn i wiersz – to właśnie to, co czyni ją tak przyciągającą.
Jej wrażliwość jest wysoka, a fantazja również: Laura ma bogaty świat wewnętrzny, własne pomysły i kreatywność, która przejawia się w tym, jak mówi, jak się ubiera i jak rozwiązuje problemy. Lubi inspirować i czuć się inspirowaną, a zwykle otacza się ludźmi i projektami, które ją stymulują. Jej niezależność jest wyraźna: nie jest z tych, którzy podążają za tłumem, lecz wytycza własną ścieżkę, choć robi to z sympatią i dyplomacją, a nie wbrew nurtowi.
W kontaktach jest ciepła i ma lekki humor, to ta promienna przyjaciółka, która ożywia plany, a jednocześnie słucha, gdy dzień nie układa się dobrze. Pomyślmy o bujnej wyobraźni Laury Esquivel lub o fantastycznych uniwersach Laury Gallego: w tym imieniu tkwi zdolność do tworzenia piękna i porywania innych do snucia marzeń. Kontrą jest to, że między tak wieloma ideałami i celami Laura może stać się wymagająca wobec siebie i nieco perfekcjonistyczna, frustrując się, gdy rzeczywistość nie dorównuje jej wyobraźni. Ale nawet tam zachowuje podstawowy optymizm, wiarę w to, że wawrzyn przyjdzie, jeśli się uparcie dąży. To w końcu imię kobiet, które inspirują i które aspirują, w równym stopniu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Laura nie prosi o pozwolenie, wymaga obecności. Jej esencja laurowa, ten wieniec rzymskich zwycięzców, obdarza ją onieśmielającą elegancją i magnetyczną pewnością siebie. W miłości nie szuka początkujących; potrzebuje równego sobie, który potrafi utrzymać jej wzrok bez mrugnięcia. To czysta zmysłowość, wyliczona cisza, która zaprasza do najgłębszej intymności, ale jej duma jest tarczą: jeśli uwodzenie staje się przewidywalne lub wulgarne, jej zainteresowanie gaśnie z chłodem zimy. Zakochuje się w dzielonej chwale, we wzajemnych triumfach, które tkają historię mocy i namiętności. Jednak monotonia jest jej najgorszym wrogiem; nuda rani ją bardziej niż zdrada. Laura kocha tak, jak się koronuje cesarza: z godnością, z wolnym ogniem i z oczekiwaniem, że będzie jedyną królową w tym królestwie dwojga. Nie jest łatwo jej podbić, ale gdy uda ci się, by jej korona spoczęła na twoich ramionach, zyskujesz dostęp do niezachwianej lojalności i do przyjemności, która smakuje jak wieczne zwycięstwo. To miłość, którą się delektuje, a nie pożera.
Pochodzi z łaciny, od słowa laurus, „laur”, rośliny, którą w Rzymie wieńcowano zwycięzców i poetów.
„Laur”, a w szerszym znaczeniu „zwycięstwo”, „chwała” lub „tryumf”, ze względu na wieniec laurowy nadawany zwycięzcom.
Tak: Laura obchodzona jest 19 października, dnia, który kalendarz poświęca świętej Laurze z Kordoby, męczennicy mozarabskiej. Była zakonnicą i opatką klasztoru Santa María de Cuteclara, w pobliżu Kordoby, zamordowaną w 864 roku podczas prześladowań chrześcijan mozarabskich.
Laura była muzą, która zainspirowała włoskiego poetę Francesco Petrarcę do napisania jego słynnego Canzoniere w XIV wieku, co uczyniło z tego imienia symbol zidealizowanej kobiety.
Jak najbardziej: imię Laura pisze się i wymawia niemal identycznie w języku hiszpańskim, włoskim, niemieckim i angielskim, co sprawia, że jest bardzo wygodna poza domem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.