Znaczenie: Laur.
Laura wywodzi się z łacińskiego słowa laurus, oznaczającego „laur”, wiecznie zielone drzewo, którego liście w starożytnym świecie wieńczyły poetów i triumfujących generałów.
19 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Laura z Kordoby.
Hiszpańska opatka IX wieku, postać męczenników z Andaluzji. W obliczu prześladowań odmawia wyrzeczenia się swoich przekonań i przyjmuje śmierć, zamiast się poddać. Jej odwaga w starciu z arbitralnością czyni ją symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że godność nie podlega negocjacjom, nawet pod groźbą. Odmówienie ugięcia się, gdy wszystko skłania do poddania, jest aktem absolutnej wolności.
Laura obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 października.
Laura to imię owinięte w wawrzyn, wiecznie zieloną koronę poetów i zwycięzców w starożytnym Rzymie. Ma święte zakotwiczenie w postaci św. Laury z Kordoby, dziewiątowiecznej opatki i męczennicy, ale jej najbardziej trwała sława ma charakter literacki: Laura była idealizowaną muzą, do której poeta Petrarcha dedykował setki sonetów w XIV wieku, czyniąc z tego imienia synonim poetyckiego oddania.
Delikatne, symetryczne i łatwe w niemal każdym języku, Laura od wieków jest cichym międzynarodowym faworytem, nigdy chwilowo modne, nigdy niemodne. W USA było szczególnie popularne od lat 60. do lat 80. XX wieku.
Imię wywołuje skojarzenia ze spokojnym intelektem i stonowaną gracją, od pionierskiej autorki Laury Ingalls Wilder po Pierwszą Damę i bibliotekarkę Laurę Bush. Dziś Laura wydaje się ponadczasowa i wyrafinowana: łagodna, a nie krucha, klasyczna, a nie sztywna, czująca się jak w domu w każdej epoce i z każdym akcentem.
Laura porusza się po świecie ze spokojem poety i cichą pewnością stratega. Jej profil jest łagodny, ale ugruntowany: wysoka stabilność (7), ciepła lojalność (7) i płynna dyplomacja (7) sprawiają, że jest spokojną, rozsądną obecnością, której wszyscy ufają, przyjaciółką, w domu której czuje się jak w sanktuarium, a której rady zawsze warto brać do serca. Nie domaga się uwagi (niska wartość 3); jej elegancja jest stonowana i nigdy nie musi się ogłaszać.
Wawrzyn w jej imieniu pasuje do niej idealnie. Laura ma w sobie powiew wyrafinowanego, spokojnego osiągnięcia: jest muzą, do której Petrarcha przez całe życie pisał sonety, spokojną inteligencją Laury Bush lub głębią Laury Dern. Jej ambicja (6) jest realna, ale pełna gracji, a numerologiczna ósemka wskazuje na ciche dążenie do zbudowania czegoś trwałego; wygrywa tak, jak zdobywa się wawrzyn – poprzez stałe mistrzostwo, a nie szum.
Wrażliwość (6) i niezależność (7) żyją u niej w zgodzie: czuje rzeczy głęboko, ale przetwarza je prywatnie, potrzebując własnej przestrzeni do myślenia, czytania i tworzenia. Jej humor (6) jest miękki i sprytny, a nie głośny, to ciepły dowcip kogoś, kto naprawdę słucha. Fantazja (5) nadaje jej refleksyjny, nieco romantyczny wewnętrzny świat, co nie dziwi w przypadku imienia tak splecionego z poezją.
Generacyjne odczucie jest ponadczasowe, a nie modne, i pasuje do niej: Laura pięknie się starzeje, jest klasyczna i niespieszna, równie swobodna w każdej dekadzie i języku (imię prawie się nie zmienia ponad granicami). Jest to spokojna, kulturalna przyjaciółka, która pamięta o tym, co ważne, dotrzymuje obietnic i trzyma całość w ryzach dzięki gracji, a nie głośności. Zlekceważ ten spokój, a przeoczysz cichą ambicję pod spodem, ponieważ Laura, wraz z całym swoim wawrzynem, zwykle trafia dokładnie tam, gdzie zamierzała być.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pasja Laury nie jest pożarem, lecz trwałym, wiecznie zielonym zapachem laurowego wawrzynu – chłodnym, wytrwałym i głęboko zakorzenionym. W miłości jest kustoszką ponadczasowej elegancji, szukając więzi, która mniej przypomina ulotną iskrę, a bardziej starożytną, triumfalną koronę. Zmysłowością porywa cichą, botaniczną pewnością siebie; jej urok tkwi w stoickim wdzięku i subtelnej sile jej obecności. Nie woła o uwagę; po prostu istnieje, bujna i nieugięta, przyciągając partnerów magnetyczną siłą czegoś rzadkiego i chronionego.
Jednak jej siła jest też jej tarczą. Może zmęczyć się chaotycznymi, płytkimi uwikłaniami, pozbawionymi substancji lub historii. Laura pragnie miłości, która ceni tradycję i odporność, partnera, który rozumie, że prawdziwy triumf buduje się cierpliwością, a nie pośpiechem. Przyciągają ją ci, którzy potrafią stać twardo wobec żywiołów, oferując lojalność tak stałą, jak liście, które od tysiącleci wieńczą poetów. Zdobycie Laury to wywalczenie miejsca w świętym gaju; utrata jej zainteresowania oznacza, że znajdziesz się na zewnątrz, w zimnie, patrząc na coś pięknego, czego nie da się zerwać.
Oznacza „wawrzyn”, od łacińskiego laurus, rośliny, której liście w starożytności wieńczyły poetów i zwycięskich wodzów.
19 października, święto św. Laury z Kordoby, hiszpańskiej opatki i męczennicy z IX wieku.
Tak. Laura była idealizowaną muzą włoskiego poety XIV wieku, Petrarki, którego sonety uczyniły to imię słynnym w całej Europie.
Bardzo. Pisane tak samo w języku angielskim, włoskim, hiszpańskim, niemieckim i wielu innych, łatwo przekracza granice.
Lauri, Lolly, Lala oraz powiązane formy Laurie i Laure są również używane.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.