Znaczenie: zwycięstwo i chwała.
Z łacińskiego laurus, wawrzyn.
19 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Łucja z Kordoby.
Wdowa, która stała się opatką w kordobyjskim mieście w IX wieku, w Hiszpanii. Założyła klasztor, aby przyjąć kobiety, i odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań wobec władz, akceptując śmierć zamiast ugięcia się.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym samemu sobie, nawet gdy presja jest skrajna. To forma spokojnego odwagi, która nie szuka chwały, lecz spójności.
Źródło: orthodoxwiki.org · www.catholic.org
Laura obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 października.
Laura wywodzi się z łacińskiego słowa laurus, czyli wawrzynu, którym starożytny Rzym wieńczył zwycięskich generałów i wielkich poetów – stąd wyrazy „laureat” i „wawrzyn”. Imię to niesie więc ze sobą jasne znaczenie zwycięstwa i chwały.
Jej kulturalny prestiż wzrósł jeszcze bardziej w XIV wieku, gdy Laura stała się idealizowaną muzą Canzoniere Petrarki, wiecznym symbolem kobiety inspirującej. W hiszpańskim kontekście kalendarz świętych czci św. Laurę z Kordoby, męczenniczkę mozarabską z IX wieku, której wspomnienie obchodzone jest 19 października.
Dziś Laura jest jednym z ulubionych imion w świecie hiszpańskojęzycznym: dźwięczne, krótkie, eleganckie i w pełni międzynarodowe, pisze się je i wymawia tak samo w pół świata. Postrzegana jest jako świeża, jasna i ponadczasowa, to imię, które podoba się równie dobrze wielu pokoleniom i nigdy nie wydaje się ani przesadzone, ani banalne.
Laura nosi w imieniu zwycięstwo, a coś z tego widać. W niej jest świetlista mieszanka zapału i wrażliwości: z jednej strony energia i zdrowa ambicja osoby, która stawia sobie cele i dąży do nich z determinacją (bardzo numerologicznie ósemkowe); z drugiej strony żyła wyobraźni i poezji, która łączy ją z Laurą, muzą Petrarki, tą, która inspiruje, nie mając tego w zamiarze. To podwójne ostrze – ziemia i powietrze, wawrzyn i wiersz – to właśnie to, co czyni ją tak atrakcyjną.
Jej wrażliwość jest wysoka, a fantazja również: Laura ma świat wewnętrzny, własne pomysły i kreatywność, która przejawia się w tym, jak mówi, jak się ubiera lub jak rozwiązuje sprawy. Lubi inspirować i czuć się inspirowaną, a zwykle otacza się ludźmi i projektami, które ją stymulują. Niezależność jest wyraźna: nie jest z tych, którzy podążają za prądem, lecz z tych, którzy wyznaczają własny, choć robi to z sympatią i dyplomacją, a nie pod prąd.
W obcowaniu jest ciepła i ma lekki humor, to promienna przyjaciółka, która ożywia każde wyjście, a jednocześnie wysłucha cię, gdy dzień się nie układa. Pomyślmy o bujnej wyobraźni Laury Esquivel lub o fantastycznych uniwersach Laury Gallego: w imieniu tkwi ta zdolność do tworzenia piękna i porywania innych do snucia marzeń. Przeciwwagą jest to, że między tyloma ideałami i celami Laura może stać się wymagająca wobec siebie i nieco perfekcjonistyczna, frustrując się, gdy rzeczywistość nie dorównuje jej wyobraźni. Ale nawet wtedy zachowuje w głębi optymizm i wiarę w to, że wawrzyn przyjdzie, jeśli się wytrwa. Jest to w końcu imię kobiet, które inspirują i dążą do celów, w równych proporcjach.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Laura nie prosi o pozwolenie, wymaga obecności. Jej esencja laurowa, ten wieniec rzymskich zwycięzców, obdarza ją zastraszającą elegancją i magnetyczną pewnością siebie. W miłości nie szuka początkujących; potrzebuje równego sobie, który potrafi wytrzymać jej spojrzenie bez mrugnięcia. To czysta zmysłowość, wyliczona cisza, która zaprasza do najgłębszej intymności, ale jej duma jest tarczą: jeśli uwodzicielstwo staje się przewidywalne lub wulgarne, jej zainteresowanie gaśnie z chłodem zimy. Zakochuje się w dzielonej chwale, we wzajemnych triumfach, które tkają historię władzy i namiętności. Jednak monotonność jest jej najgorszym wrogiem; nudność rani ją bardziej niż zdrada. Laura kocha tak, jak koronuje się cesarza: z godnością, na wolnym ogniu i z oczekiwaniami, by być jedyną królową w tym królestwie dwojga. Nie jest łatwo ją zdobyć, ale gdy uda ci się sprawić, by jej korona spoczęła na twoich ramionach, uzyskujesz dostęp do niezniszczalnej lojalności i do przyjemności, która smakuje jak wieczne zwycięstwo. To miłość, którą się delektuje, a nie pożera.
Pochodzi z języka łacińskiego, od słowa laurus, „laur”, rośliny, którą w Rzymie wieńczono zwycięzców i poetów.
„Wawrzyn”, a w rozszerzeniu „zwycięstwo”, „chwała” lub „tryumf”, ze względu na wawrzynową koronę nadawaną zwycięzcom.
Jej imieniny obchodzone są 19 października na cześć św. Laury z Kordoby. Była ksienią i chrześcijańską męczennicą z Hiszpanii z IX wieku.
Laura była muzą, która zainspirowała włoskiego poetę Francesca Petrarkę do napisania jego słynnego Canzoniere w XIV wieku, co uczyniło z tego imienia symbol idealizowanej kobiety.
Jak najbardziej: Laura zapisuje się i wymawia niemal identycznie w języku hiszpańskim, włoskim, niemieckim i angielskim, co sprawia, że jest bardzo wygodna poza domem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.