Znaczenie: Laur.
Laura wywodzi się z łacińskiego słowa laurus, „laur”, drzewa zimozielonego, którego liśćmi w starożytności wieńczono poetów i triumfujących generałów.
19 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Laura z Kordoby.
Hiszpańska opatka IX wieku, postać męczenników z Andaluzji. W obliczu prześladowań odmawia wyrzeczenia się swoich przekonań i przyjmuje śmierć, zamiast się poddać. Jej odwaga w starciu z arbitralnością czyni ją symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że godność nie podlega negocjacjom, nawet pod groźbą. Odmówienie ugięcia się, gdy wszystko skłania do poddania, jest aktem absolutnej wolności.
Laura obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 października.
Laura to imię wieńczone laurowym liściem, wieczną ozdobą poetów i zwycięzców starożytnego Rzymu. Posiada święty związek z św. Laurą z Kordoby, opatką i męczennicą IX wieku, ale jej najbardziej trwała sława ma charakter literacki: Laura była zidealizowaną muzą, której poeta Petrarka poświęcił setki sonetów w XIV wieku, czyniąc z imienia synonim poetyckiego oddania.
Delikatne, symetryczne i łatwe do noszenia w niemal wszystkich językach, Laura od wieków jest dyskretnym faworytem międzynarodowym, nigdy modnym, a nigdy też niemodnym. W Stanach Zjednoczonych było ono szczególnie popularne od lat 60. do lat 80. XX wieku.
Imię przywodzi na myśl spokojny intelekt i wdzięk pełen powściągliwości, od pionierki Laury Ingalls Wilder po Pierwszą Damę i bibliotekarkę Laurę Bush. Dziś Laura wydaje się ponadczasowa i wyrafinowana: delikatna, ale nie krucha, klasyczna, ale nie sztywna, swobodna we wszystkich epokach i we wszystkich akcentach.
Laura przemierza świat z spokojem poetki i spokojną pewnością stratega. Jej temperament jest łagodny, ale mocno zakorzeniony: piękna stabilność, ciepła lojalność i płynna dyplomacja czynią ją spokojną i rozsądną obecnością, której wszyscy ufają, przyjaciółką, której dom jest schronieniem, a rady zawsze warto brać pod uwagę. Nie domaga się uwagi; jej elegancja należy do tych, które nigdy nie muszą się zapowiadać.
Wawrzyn jej imienia pasuje do niej idealnie. W Laurze jest pewien wdzięk udoskonalonego i spokojnego sukcesu, w stylu muzy, której Petrarka poświęcił życie sonetów, spokojnej inteligencji Laury Bush lub głębi Laury Dern. Jej ambicja jest realna, ale pełna wdzięku, a jej wibracja numerologiczna zdradza dyskretne pragnienie budowania czegoś trwałego; wygrywa tak, jak zdobywa się wawrzyn, przez cierpliwe mistrzostwo, a nie przez szum.
Wrażliwość i niezależność współistnieją w niej bez zgrzytu: odczuwa rzeczy intensywnie, ale przetrawia je prywatnie, potrzebując własnej przestrzeni do myślenia, czytania i tworzenia. Jej humor jest subtelny i stonowany, a nie głośny, ciepły umysł kogoś, kto naprawdę słucha. Odrobina wyobraźni nadaje jej refleksyjny i lekko romansowy wewnętrzny świat, co nie jest zaskakujące dla imienia tak intymnie związanego z poezją.
Jej aura jest ponadczasowa, a nie modna, i to jej dobrze służy: Laura starzeje się pięknie, klasycznie i bez pośpiechu, równie swobodnie w każdej dekadzie i każdym języku (imię ledwie się zmienia z kraju do kraju). Jest stabilną i kulturalną przyjaciółką, która pamięta o najważniejszych rzeczach, dotrzymuje obietnic i gromadzi towarzystwo dzięki swojej gracji, a nie dzięki głośności. Zlekceważ ten spokój, a przeoczysz spokojną ambicję, która ją wypełnia, ponieważ Laura, wraz z wawrzynem, zazwyczaj trafia dokładnie tam, gdzie postanowiła dotrzeć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Laura, dusza karmiona laurowym liściem, nie pędzi za słomianym ogniem; szuka chwały trwałego płomienia. W miłości jest boginią cierpliwości i wytrwałości. Jej uwodzicielskość nie jest krzykiem, lecz upartym zapachem, zapachem zielonych liści, które opierają się zimie. Przyciąga umysły, które rozumieją, że autentyczność się pielęgnuje, a nie uzyskuje. Laura uwielbia elegancję długiego czasu, sposób, w jaki spojrzenie może trwać jak korona. Natomiast to, co natychmiast ją nuży, to ulotna frywolność, powierzchowne gry władzy i kruche pewności. Ucieka przed sercami, które więdną przy pierwszym chłodzie. Dla Laury kochać to ofiarować koronę z liści wiecznie zielonych temu, kto potrafi czekać, gest uznania za wierność, która nigdy się nie zmienia. Pragnie sakralnej, ponadczasowej więzi, w której miłość jest jednocześnie trofeum i zobowiązaniem.
Oznacza „laur”, od łacińskiego słowa laurus, rośliny, której liście w starożytności wplecane były w wieńce poetów i zwycięskich generałów.
19 października, dzień świętej Laury z Kordoby, opatki i męczennicy hiszpańskiej z IX wieku.
Tak. Laura była idealizowaną muzą włoskiego poety Petrarki w XIV wieku, którego sonety uczyniły to imię słynnym w całej Europie.
Zdecydowanie. Pisany w ten sam sposób w języku angielskim, włoskim, hiszpańskim, niemieckim i wielu innych, przekracza granice bez trudności.
Lauri, Lolly, Lala, a także bliskie formy Laurie i Laure, są powszechnie używane.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.