Znaczenie: ta, która walczy.
Z germańskiego Hadawig, złożonego z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”, przeniesionego do skandynawskiego Hedda i zaadaptowanego w języku włoskim jako Edda.
16 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Jadwiga Śląska.
Księżna Śląska w XIII wieku, pochodząca z bawarskiej szlachty. Wykorzystała swój stan i majątek, aby sfinansować budowę szkół, szpitali i klasztorów, zmieniając niestabilny region w ośrodek kultury i opieki.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by uczynić ze swojego wpływu dźwignię do budowania trwałych instytucji, zamiast gromadzenia władzy. To dowód na to, że uporządkowana hojność zostawia głębszy ślad niż zwykła dobroczynność.
Źródło: Nominis
Edda obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 października.
Edda to krótkie i dźwięczne imię o nordyckim uroku. Powstało jako włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, skróconej formy Edvige, która sięga korzeniami do germańskiego Hadawig, złożonego z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”: imię wojownicze, a więc „ta, która walczy”. Do tego wojennego echa dochodzi inny, literacki: w kulturze skandynawskiej „Edda” to również tytuł wielkich zbiorów mitów i poezji nordyckiej, co nadaje imieniu starożytny i legendarny blask.
We Włoszech imię to zyskało pewną popularność w pierwszych dekadach XX wieku, wspierane również przez rozpoznawalność niektórych postaci publicznych. Ponieważ nie istnieje święta o imieniu Edda, imieniny obchodzone są razem z Edvige, 16 października.
Dziś Edda jest rzadkie i retro, ponownie odkryte ze względu na swój suchy i nowoczesny dźwięk oraz silny, nieco tajemniczy charakter, który je wyróżnia. Małe imię, ale pełne temperamentu, które nie przechodzi niezauważone.
Edda to krótkie i ostre imię, jak brzytwa, a osobowość, którą przywołuje, ma tę samą skoncentrowaną intensywność. Za jego dwiema sylabami kryje się wojownicze korzenie – „bitwa” i „walka” – które opowiadają o silnym, zdecydowanym charakterze, wcale nie skorym do poddania się. Edda nie jest z tych, których można deptać: ma solidny kręgosłup i wolę, która potrafi stać się stalowa, gdy jest to konieczne.
Do tej bojowej natury dołącza się legendarny urok imienia, które pokrywa się ze starożytnymi zbiorami mitologii nordyckiej: w Eddzie jest coś prastarego i tajemniczego, aura bohaterki sag, która czyni ją fascynującą i trudną do rozszyfrowania na pierwszy rzut oka. Jest z natury niezależna, kocha swoją wolność i źle znosi ograniczenia; liczba pięć daje jej zresztą ciekawy i nietolerujący rutyny duch, zawsze gotowy do zmian, eksploracji i reinwencji.
Ale Edda to nie tylko pazur. Pod korą kryje się żywa wrażliwość i temperament pełen pasji, zdolny do całkowitej lojalności wobec niewielu osób, które wpuszcza do swojego kręgu. W ich towarzystwie jest hojna, opiekuńcza, zaskakująco słodka. Ma suchy i bezpośredni humor, nie składa zbędnych komplementów i mówi, co myśli, co czyni ją orzeźwiającym i szczerym towarzystwem.
Retro i nowoczesna jednocześnie, Edda nosi imię z pierwszych dekad XX wieku z współczesną postawą. To kobieta, która nie dąży za aprobatą: wybiera własną drogę, przemierza ją z podniesioną głową i zostawia ślad. Małe imieniem, wielka temperamentem, Edda to charakter, którego łatwo nie zapomina się.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Edda nie szuka biernego słodkości; szuka uderzenia, iskry, która rozrywa powietrze. Jej imię, które drży od „walki” i „bitwy”, odbija się w jej pocałunkach: nie są to nieśmiałe pieszczoty, lecz deklaracje posiadania, dzikie i otulające. Przy uwodzeniu Edda używa surowego, niemal prymitywnego magnetyzmu, przyciągając każdego, kto ma odwagę patrzeć na jej wewnętrzny ogień bez cofania się. Lubi odważność, intelektualne i fizyczne wyzwanie poprzedzające objęcie. Jednak jej pasja ma precyzyjną granicę: nudą jest jej przysięgły wróg. Monotonny partner, pozbawiony iskry lub woli, natychmiast ją męczy, chłodząc jej ciepło w cichym, ale ostatecznym lodzie. Edda kocha tak, jak się walczy: z całkowitym poświęceniem, dając wszystko, ponieważ dla niej miłość jest jedyną wojną, która warto wygrać, pod warunkiem że przeciwnik jest na wysokości jej nieujarzmionego ducha.
Jest to włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, zdrobnienia germańskiego imienia Edvige.
Po powrocie do Edvige (Hadawig, „bitwa” + „walka”), oznacza „tę, która walczy w bitwie”.
Tak: Edda obchodzona jest 16 października, dnia, który kalendarz poświęca świętej Edwizie ze Śląska. Księżna Śląska (+1243), córka księcia Bawarii, wyszła za mąż w wieku dwunastu lat za księcia Śląska, głowę polskiej rodziny królewskiej, który zdołał przywrócić jedność Polski. Była siostrą króla Francji, Filipa Augusta, a wraz z mężem wspierała zakładanie klasztorów w królestwie.
Imię pokrywa się z tytułem islandzkich „Edd”, zbiorów mitologii nordyckiej, ale jako imię własne wywodzi się od Edvige.
To imię retro, popularne głównie w pierwszych dekadach XX wieku, dziś rzadkie, a przez to oryginalne.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.