Znaczenie: Która walczy w bitwie.
Edda to włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, zdrobnienia Edvige, wywodzącego się z germańskiego Hadawig (hadu „bitwa” + wig „walka”).
16 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Elżbieta Węgierska.
Księżniczka Śląska w XIII wieku, z rodu bawarskiego, spokrewniona z francuskim tronem. Wydana bardzo młodo za mąż za księcia Śląska, wspierała swojego męża w konsolidacji jedności politycznej Polski i sprzyjała zakładaniu struktur kulturalnych i edukacyjnych w królestwie.
Co z tego zostaje: Może przekształcić pozycję społeczną narzuconą przez wiek w dźwignię dla dobra wspólnego. To dowód na to, że inteligencja i upór pozwalają budować trwałe więzi, nawet w złożonym kontekście politycznym.
Źródło: Nominis
Edda obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 października.
Edda to krótkie i dźwięczne imię o nordyckim uroku. Powstało jako włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, formy skróconej od Edvige, która sięga korzeniami do germańskiego Hadawig, złożonego z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”: jest to więc imię wojownicze, „ta, która walczy”. Do tego bojowego echa dołącza się inne, literackie: w kulturze skandynawskiej „Edda” jest również tytułem wielkich zbiorów mitów i poezji nordyckiej, co nadaje imieniu prastary i legendarny blask.
We Włoszech imię to zyskało pewną popularność w pierwszych dekadach XX wieku, również dzięki renomie niektórych postaci publicznych. Ponieważ nie istnieje święta o imieniu Edda, imieniny obchodzi się wraz z Edvige, 16 października.
Dziś Edda jest rzadkie i retro, odnajdywane ze względu na swój suchy i nowoczesny dźwięk oraz silny, nieco tajemniczy charakter, który je wyróżnia. To małe, ale pełne temperamentu imię, które nie przechodzi niezauważone.
Edda to krótkie i ostre jak ostrze imię, a osobowość, którą przywołuje, ma tę samą skoncentrowaną intensywność. Za jego dwiema sylabami kryje się wojownicze korzenie – „bitwa” i „walka” – które opowiadają o silnym, zdecydowanym charakterze, wcale nie skłonnym do poddania się. Edda to nie ktoś, kto pozwala sobie nadepnąć na głowę: ma mocny kręgosłup i wolę, która potrafi stać się stalowa, gdy trzeba.
Do tej bojowej natury dochodzi legendarny urok imienia, które pokrywa się z antycznymi zbiorami mitologii nordyckiej: w Eddzie jest coś starożytnego i tajemniczego, aura bohaterki sag, która czyni ją fascynującą i trudną do odczytania na pierwszy rzut oka. Jest z natury niezależna, kocha swoją wolność i źle znosi ograniczenia; liczba pięć daje jej zresztą ciekawy i niecierpliwy wobec rutyny duch, zawsze gotowy do zmian, eksploracji i reinwencji.
Ale Edda to nie tylko zaciętość. Pod skorupą kryje się żywa wrażliwość i temperament pełen pasji, zdolny do całkowitej lojalności wobec niewielu osób, które dopuszcza do swojego kręgu. W ich towarzystwie jest hojna, opiekuńcza i zaskakująco słodka. Ma suchy i bezpośredni humor, nie rzuca zbędnych komplementów i mówi to, co myśli, co czyni ją odświeżającym i szczerym towarzystwem.
Retro i nowoczesna jednocześnie, Edda nosi imię z początku XX wieku z współczesną postawą. To kobieta, która nie goni za aprobatą: wybiera własną drogę, idzie nią z podniesioną głową i zostawia ślad. Małe imieniem, wielka temperamentem, Edda to charakter, którego łatwo nie zapomina się.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Edda nie szuka bielskiej słodyczy; szuka zderzenia, iskry, która rozdziera powietrze. Jej imię, które drży od „walki” i „zmagania”, odbija się w jej pocałunkach: nie są to nieśmiałe pieszczoty, lecz deklaracje posiadania, dzikie i otulające. W uwodzeniu Edda używa surowego, niemal prymitywnego magnetyzmu, przyciągając tych, którzy mają odwagę patrzeć w jej wewnętrzny ogień, nie cofając się. Lubi odważność, intelektualne i fizyczne wyzwanie poprzedzające objęcie. Jednak jej pasja ma precyzyjną granicę: nudą jest jej zagorzały wróg. Monotoniczny partner, pozbawiony iskry lub woli, natychmiast ją męczy, chłodząc jej ciepło w ciche, ale ostateczne zimno. Edda kocha tak, jak się walczy: z całkowitą oddaniem, stawiając wszystko na szali, ponieważ dla niej miłość jest jedyną wojną, która warto wygrać, pod warunkiem, że przeciwnik jest na wysokości jej nieposkromionego ducha.
To włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, zdrobnienia imienia germańskiego Edvige.
Wracając do Edvige (Hadawig, „bitwa” + „walka”), oznacza „tę, która walczy w bitwie”.
Imię Edda ma imieniny 16 października, ku czci św. Edwigi z Saksonii. Była księżną Saksonii.
Imię pokrywa się z tytułem islandzkich „Edd”, zbiorów mitów nordyckich, ale jako imię własne wywodzi się od Edvige.
To imię retro, popularne głównie na początku XX wieku, dziś rzadkie i dlatego oryginalne.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.