Znaczenie: Ta, która walczy.
Edda powstaje jako włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, skróconej formy Edvige, której korzenie sięgają germańskiego Hadawig.
16 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Hedwiga.
Hrabina Śląska w XIII wieku, wywodząca się z bawarskiej szlachty. Wydana bardzo młodo za ambitnego władcę, poświęciła swoje życie wspieraniu odbudowy swojego terytorium oraz zakładaniu instytucji zajmujących się edukacją i opieką zdrowotną.
Co z tego zostaje: Można wybrać, aby przekształcić pozycję władzy w dźwignię dla dobra wspólnego, a nie w prosty przywilej. To dowód na to, że prawdziwy wpływ mierzy się trwałym wpływem, jaki zostawia się u innych.
Źródło: Nominis
Edda obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 października.
Edda to krótkie, dźwięczne imię o nordyckim uroku. Powstało jako włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, skróconej formy Edvige, która ma swoje korzenie w językach germańskich w Hadawig, złożonym z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”: imię wojownicze, czyli „ta, która walczy”. Do tego wojowniczego echa dołącza się kolejne, literackie: w kulturze skandynawskiej „Edda” jest również tytułem wielkich zbiorów nordyckich mitów i poezji, co nadaje imieniu prymitywny i legendarny blask.
We Włoszech imię to zyskało pewną popularność w pierwszych dekadach XX wieku, co sprzyjała również sława niektórych osób publicznych. Ponieważ nie ma świętej o imieniu Edda, imieniny obchodzone są razem z Edvige 16 października.
Dziś Edda jest rzadkie i retro, odkrywane ze względu na swoją suchą, nowoczesną muzykalność oraz ten silny, nieco tajemniczy charakter, który je wyróżnia. Małe, ale temperamentalne imię, które nie pozostaje niezauważone.
Edda to krótkie, ostre imię, niczym żyleta, a osobowość, którą przywołuje, ma tę samą skoncentrowaną intensywność. Za jego dwiema sylabami kryje się wojownicze korzenie – „bitwa” i „walka” – opisujące silny, zdecydowany charakter, który rzadko skłonny jest do poddania się. Edda nie należy do tych, które pozwalają się deptać: ma kręgosłup i wolę, które w razie potrzeby mogą stać się stalowo twarde.
Do tej wojowniczej żyłki dołącza się legendarny urok imienia, zgodny z dawnych zbiorami nordyckich mitów: w Eddzie tkwi coś starożytnego i tajemniczego, aura bohaterki sagi, która czyni ją fascynującą i na pierwszy rzut oka trudną do rozszyfrowania. Jest z natury niezależna, kocha swoją wolność i źle znosi ograniczenia; liczba pięć nadaje jej bowiem ciekawski umysł i nietolerancję wobec rutyny, zawsze gotową do zmian, odkrywania i tworzenia na nowo.
Ale Edda to nie tylko pazury. Pod korą kryje się żywa wrażliwość i pełne pasji temperament, zdolne do całkowitej lojalności wobec niewielu osób, które dopuszcza do swojego kręgu. Wobec nich jest hojna, opiekuńcza i zaskakująco słodka. Ma suchy, bezpośredni humor, nie rzuca zbędnych frazesów i mówi, co myśli, co czyni ją odświeżającym i szczerym towarzystwem.
Retro i jednocześnie nowoczesna, Edda nosi imię z pierwszych dekad XX wieku, z postawą współczesną. Jest kobietą, która nie dąży do aprobaty: wybiera własną drogę, idzie nią z podniesioną głową i zostawia ślady. Małe imieniem, wielkie temperamentem, Edda to charakter, którego łatwo nie zapomnieć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Edda nie szuka bielskiej słodyczy; szuka ona działania, iskry, która rozrywa powietrze. Jej imię, drżące od „bitwy” i „walki”, odbija się w jej pocałunkach: nie są one nieśmiałymi pieszczotami, lecz dzikimi, otulającymi deklaracjami roszczeń do posiadania. W uwodzeniu Edda wykorzystuje surowy, niemal prymitywny magnetyzm, który przyciąga tych, którzy mają odwagę wpatrywać się w jej wewnętrzny ogień, nie cofając się. Ceni ona odważność, intelektualne i fizyczne wyzwanie, które poprzedza objęcie. Jednak jej namiętność ma precyzyjną granicę: nudza jest jej zaciekłym wrogiem. Monotonny partner, pozbawiony iskier lub woli, natychmiast ją męczy i chłodzi jej żar w cichym, ale ostatecznym lodzie. Edda kocha tak, jak się walczy: z całkowitą oddaniem, ze wszystkim, co ma, ponieważ dla niej miłość jest jedyną wojną, która warto ją wygrać, o ile przeciwnik jest na miarę jej nieposkromionego ducha.
Jest to włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, zdrobnienia germańskiego imienia Edvige.
Ponieważ wywodzi się od Edvige (Hadawig, „bitwa” + „walka”), oznacza „tę, która walczy w bitwie”.
Edda obchodzi imieniny 16 października, w dniu wspomnienia św. Hedwigi z Andechs. Była ona księżną Śląska.
Imię odpowiada tytułowi islandzkiej „Eddy”, zbioru mitologii nordyckiej, ale jako imię własne wywodzi się od Edvige.
To imię retro, które było szczególnie popularne w pierwszych dekadach XX wieku, dziś jest rzadkie, a przez to oryginalne.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.