Znaczenie: ta, która walczy.
Od skandynawskiego Hedda, formy skróconej Edvige, która ma swoje korzenie w germańskim Hadawig, złożonym z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”.
16 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Jadwiga Śląska.
Księżna Śląska w XIII wieku, pochodząca z bawarskiej szlachty. Wykorzystała swój stan i majątek, aby sfinansować budowę szkół, szpitali i klasztorów, zmieniając niestabilny region w ośrodek kultury i opieki.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by uczynić ze swojego wpływu dźwignię do budowania trwałych instytucji, zamiast gromadzenia władzy. To dowód na to, że uporządkowana hojność zostawia głębszy ślad niż zwykła dobroczynność.
Źródło: Nominis
Edda obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 października.
Edda to krótkie, dźwięczne imię o nordyckim uroku. Powstało jako włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, skróconej formy Edvige, która sięga korzeniami do germańskiego Hadawig, złożonego z hadu, „bitwa”, i wig, „walka”: jest to więc imię wojownicze, „ta, która walczy”. Do tego wojennego echa dochodzi kolejne, literackie: w kulturze skandynawskiej „Edda” jest również tytułem wielkich zbiorów mitów i poezji nordyckiej, co nadaje imieniu starożytny i legendarny blask.
We Włoszech imię to zyskało pewną popularność w pierwszych dekadach XX wieku, wspierane również przez rozpoznawalność niektórych postaci publicznych. Ponieważ nie ma świętej o imieniu Edda, imieniny obchodzi się razem z Edvige, 16 października.
Dziś Edda jest rzadkie i retro, ponownie odkryte dzięki swojej suchej i nowoczesnej muzykalności oraz silnemu, nieco tajemniczemu charakterowi, który je wyróżnia. To małe imię, ale pełne temperamentu, które nie przechodzi niezauważone.
Edda to krótkie i ostre jak brzytwa imię, a osobowość, którą przywołuje, ma równie skoncentrowaną intensywność. Za jego dwiema sylabami kryją się wojownicze korzenie — „bitwa” i „walka” — które opowiadają o silnym, zdecydowanym charakterze, wcale nie skłonnym do poddania się. Edda nie jest z tych, które pozwalają sobie na deptanie: ma solidny kręgosłup i wolę, która potrafi stać się stalowa, gdy to konieczne.
Do tej bojowej natury dochodzi legendarny urok imienia, które pokrywa się z dawnymi zbiorami mitologii nordyckiej: w Eddzie jest coś starożytnego i tajemniczego, aura bohaterki sag, która czyni ją fascynującą i trudną do rozszyfrowania na pierwszy rzut oka. Jest z natury niezależna, kocha swoją wolność i źle znosi ograniczenia; liczba pięć daje jej zresztą ciekawy i nietolerujący rutyny duch, zawsze gotowy do zmian, odkrywania i wymyślania siebie na nowo.
Ale Edda to nie tylko pazur. Pod korą kryje się żywa wrażliwość i temperament pełen pasji, zdolny do całkowitej lojalności wobec nielicznych osób, które dopuszcza do swojego kręgu. W ich towarzystwie jest hojna, opiekuńcza i zaskakująco słodka. Ma suchy i bezpośredni humor, nie rzuca zbędnych komplementów i mówi, co myśli, co czyni ją odświeżającym i szczerym towarzystwem.
Retro i nowoczesna jednocześnie, Edda nosi imię z pierwszych dekad XX wieku ze współczesną postawą. To kobieta, która nie zabiega o aprobatę: wybiera własną drogę, przemierza ją z podniesioną głową i zostawia ślad. Mała imieniem, wielka temperamentem, Edda to charakter, którego łatwo nie zapomina się.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Edda nie szuka biernej słodyczy; szuka uderzenia, iskry, która rozdziera powietrze. Jej imię, które drży od „walki” i „bitwy”, odbija się w jej pocałunkach: nie są to nieśmiałe pieszczoty, lecz deklaracje posiadania, dzikie i pochłaniające. Przy uwodzeniu Edda używa surowego, niemal prymitywnego magnetyzmu, przyciągając każdego, kto ma odwagę patrzeć na jej wewnętrzny ogień bez cofania się. Lubi odważność, intelektualne i fizyczne wyzwanie poprzedzające uścisk. Jednak jej pasja ma precyzyjną granicę: nuda jest jej zaprzysięgłym wrogiem. Monotonny partner, pozbawiona iskry lub woli, natychmiast ją męczy, zamieniając jej ciepło w ciche, ale ostateczne lodowate zimno. Edda kocha tak, jak się walczy: z pełnym zaangażowaniem, dając wszystko, ponieważ dla niej miłość jest jedyną wojną, którą warto wygrać, o ile przeciwnik dorównuje jej nieposkromionemu duchowi.
Jest to włoska adaptacja skandynawskiego Hedda, zdrobnienia germańskiego imienia Edvige.
Wywodząc się od Edvige (Hadawig, „bitwa” + „walka”), oznacza „tę, która walczy w bitwie”.
Tak: Edda obchodzona jest 16 października, dnia, który kalendarz poświęca św. Jadwidze Śląskiej. Księżna śląska (+1243), córka hrabiego Bawarii, wyszła za mąż w wieku dwunastu lat za księcia Śląska, głowę polskiego rodu królewskiego, który zdołał przywrócić jedność Polski; była szwagierką króla Francji, Filipa Augusta, a wraz z mężem wspierała zakładanie klasztorów w królestwie.
Imię pokrywa się z tytułem islandzkich „Edd”, zbiorów mitologii nordyckiej, ale jako imię własne wywodzi się od Edvige.
To imię retro, rozpowszechnione głównie w pierwszych dekadach XX wieku, dziś rzadkie i dlatego oryginalne.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.