Znaczenie: Zbawiciel.
Włoska forma łacińskiego Salvator „zbawiciel”, imię dewocyjne oddające cześć Jezusowi Chrystusowi Zbawicielowi.
6 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Jezus z Nazaretu.
Żydowski kaznodzieja I wieku w rzymskiej Palestynie. Zakwestował hierarchie społeczne i religijne swojego czasu, broniąc wykluczonych i ubogich. Odmówił ulegania przemocy lub kompromisom politycznym, nawet w obliczu śmierci.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można stawiać czoła władzy, nie używając siły. Jego przykład zachęca do stawiania godności ludzkiej i współczucia ponad ustalony porządek.
Salvatore obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 18 marca; w USA i w Argentynie 6 sierpnia.
Salvatore nie wywodzi się od mężczyzny, lecz od boskiego tytułu: Chrystusa, Zbawiciela Świata. Jest to imię czysto dewocyjne, nadawane przez wieki w akcie wiary i wdzięczności, a zatem obarczone zarówno powagą, jak i ciepłem. Jest jednym z emblematycznych imion południowych Włoch, zwłaszcza Sycylii, gdzie rezonuje jako skarb tożsamości.
Imię ma wspaniały i uroczysty dźwięk, ale życie codzienne uczyniło je niesamowicie czułym dzięki zdrobnieniom: Totò, Turi, Salvo, Turiddu. W tych formach imię traci całą surowość i staje się twarzą przyjaciela, towarzysza i syna z sąsiedztwa.
Salvatore przywołuje głębokie korzenie, zjednoczone rodziny, pamięć i przynależność. Ci, którzy je noszą, noszą imię mówiące o ochronie i ofierze, ale w codziennej wymowie rozpływa się w czułości. Starożytne, a jednocześnie niesamowicie ciepłe.
Salvatore jest ucieleśnieniem lojalności: w jego profilu ta cecha osiąga absolutny szczyt i stanowi klucz do wszystkiego, co go dotyczy. Ten, którego nazywają Salvatore, nie zdradza, nie porzuca i nie zapomina, skąd pochodzi. Rodzina, przyjaciele na całe życie i ziemia jego pochodzenia to dla niego sakralne przymierza, zgodne z imieniem, które mówi o zbawieniu i ochronie innych.
Jest osobą o wielkiej stabilności, filarem w burzach innych ludzi: gdy wszystko się wali, to Salvatore pozostaje na nogach i wyciąga pomocną dłoń. Posiada witalną energię i konkretne działania, oparte bardziej na gestach niż słowach; wyobraźnia jest jego słabym punktem, ponieważ woli realne rzeczy niż mgliste, fakty ponad gadanie. Nie buduje zamków w chmurach: buduje domy, w których ludzie mogą mieszkać.
Za jego solidnym, a czasem szorstkim zachowaniem kryje się zaskakująca wrażliwość. Salvatore wzrusza się, przywiązuje i ceni ludzi z czułością, którą lepiej wyrażają jego zdrobnienia – Totò, Turi – niż jakiekolwiek słowa. Nie musi wydawać się wielki: wystarczy mu, że jest użyteczny i kochany przez swoją rodzinę.
Mediuje z równowagą i hojnością, ale nie jest naiwny: ma poczucie honoru związane z ziemiami, z których wywodzi się jego imię, a ci, którzy zdradzają to zaufanie, tracą go na zawsze. Jego humor jest umiarkowany, często szorstki, ale życzliwy. W istocie Salvatore to przyjaciel i postać ojca, jakiego chciałby każdy: silny bez okrucieństwa, czuły bez słabości, zawsze obecny. Imię, które samo w sobie jest już obietnicą obecności.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Salvatore kocha z ciężką, niepodważalną grawitacją zespolonego z romantycznym przeznaczeniem syndromu zbawiciela. Nie tylko zabiega o względy; on odkupuje. Jego uwodzenie jest powolnie płonącym kadzidłem, gęstym od oddania i niemal religijnego natężenia, które może przytłoczyć niezależną duszę. Pragnie muzy, która potrzebuje ratunku, a paradoksalnie, to właśnie ta, która odmawia bycia ocaloną, go niszczy. Jego dotyk jest celowy, błogosławieństwem mającym uzdrowić stare rany, sprawiającym, że intymność staje się sakramentem, a nie ulotną przyjemnością. Pociąga go kruchość, którą postrzega jako zaproszenie do wylania całej swojej duszy. Jednak jego śmiertelną wadą jest potrzeba absolutnej duchowej zgodności. Staje się zimny i zdystansowany, gdy spotyka się z powierzchownością lub emocjonalnym odcięciem, traktując taki obojętny stosunek jako zdradę świętego węzła, który pragnie stworzyć. Nie chce partnera; chce powiernika w swojej wielkiej, dramatycznej narracji o miłości. Dla Salvatore namiętność to nie tylko kwestia fizyczna; to próba wiary. Jeśli nie jesteś w stanie znieść ciężaru jego oddania, odejdzie, zostawiając cię w cieniu miłości zbyt jaskrawej, by na nią patrzeć.
Oznacza „tego, który ratuje”, od łacińskiego Salvator; jest to tytuł przypisywany Jezusowi Chrystusowi.
6 sierpnia, w święto Przemienienia Pańskiego i Najświętszego Zbawiciela.
Toto to czułe i dziecinne określenie Salvatore, bardzo popularne, zwłaszcza na południu.
Jest bardzo głęboko zakorzenione na całym południu, zwłaszcza na Sycylii, gdzie tradycyjnie jest jednym z najpowszechniejszych.
Sylvatrice i Sylvina, choć rzadziej spotykane, są udokumentowane.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.