Znaczenie: Mały kwitnący jesion, ornello.
Literackie imię stworzone przez Gabriele D’Annunzio na bazie łacińskiego ornus („ornello”, jesion mannowy), z przyrostkiem zdrobniałym -ella.
19 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Aura.
Chrześcijańska zakonnica żyjąca w Kordobie, w Hiszpanii, w IX wieku. Stając w obliczu tortur narzuconych przez władzę kalifatu, najpierw uległa strachowi, zanim ostatecznie odmówiła porzucenia swoich przekonań. Jej ostateczny sprzeciw, po chwili słabości, kosztował ją życie.
Co z tego zostaje: Może zachwiać się w obliczu strachu, nie zdradzając przy tym swojej tożsamości. To właśnie w tej zdolności do podniesienia się po strachu tkwi bardzo ludzka forma odwagi.
Źródło: Nominis
Ornella obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 lipca.
Ornella to młode i wyjątkowo włoskie imię: wymyślił je Gabriele D'Annunzio w 1904 roku, nadając je postaci w tragedii „La figlia di Iorio”. Poetę zainspirował ornello, czyli mały, kwitnący jesion (z łacińskiego ornus), delikatne i jasne drzewo typowe dla śródziemnomorskich pól. Ornella oznacza więc, w poetycki sposób, „mały kwitnący jesion”.
Z literackiego tworu imię szybko zyskało popularność, dzięki urokowi dannunzianemu, a następnie, w okresie powojennym, dzięki blaskowi słynnych aktorek i piosenkarek. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Ornella przeżywała swój złoty wiek, kojarząc się z wizerunkiem elegancji, skromnej zmysłowości i talentu artystycznego.
Dziś zachowuje szykowny i nieco retro urok, przypominający o diwach włoskiego kina, ale również naturalną świeżość dzięki swojemu związkowi z botaniką. Nie mając własnego świętego, świętuje w Dzień Wszystkich Świętych. Jest to imię łączące naturę z poezją, ziemię ze sceną, o miękkiej i niepowtarzalnej muzykalności.
Ornella to byt literacki, oddech D’Annunzia, który stał się skórą. Jej imię, mały kwitnący jesion, nie jest przypadkowe: jest samą esencją urody efemerycznej, lecz upartej, zakorzenionej w klasycyzmie, który odrzuca nudę. Jest archetypem Muzy, która nie prosi o pozwolenie, postacią oscylującą między delikatnością vezzeggiativo a świętą mocą ornus. Jej ideałem przewodnim jest Elegancja jako akt oporu; Ornella nie żyje, maluje się. Ma niebezpieczny wdzięk, ten, który należy do kogoś, kto wie, że jest sztuką, i udowadnia to gestem, spojrzeniem, ciszą. Jak powiedział Oscar Wilde, „Sztuka jest jedyną rzeczą, która się nie starzeje”, a Ornella jest żywym dowodem: zachowuje świeżość kwiatu jesionu nawet pod wpływem burz duszy. Jest wrażliwa, tak, ale jej wrażliwość jest ostrą bronią, a nie słabością. Nosi ze sobą zapach starożytnego Rzymu, który już nie istnieje, ale który przywołuje za każdym razem, gdy wchodzi do pokoju. Nie jest słodka, jest wyrafinowana. Nie jest krucha, jest rzadka. Kwiat jesionu: piękny, pachnący, z niewidzialnymi kolcami, które ranią tych, którzy odważą się go dotknąć bez szacunku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Ornella nie szuka: wybiera. Jej zmysłowość jest rytuałem, a nie impulsem. Kocha tak, jak maluje się obraz: z cierpliwością, z warstwami znaczeń, z tą powolnością, która podnieca bardziej niż pośpiech. Pozwala się uwieść intelektowi, głosowi, cieniowi, jaki rzuca mężczyzna. Nie interesują ją nagie ciała, ale nagie dusze. Gdy raz zostanie podbita, staje się płomieniem, który nie gaśnie, ale płonie z nienasyconym głodem prawdy. Nienawidzi przeciętności, banału i nudności. Jeśli ją nudzisz, wymazuje cię z pamięci, nie oglądając się za siebie. Kocha z pasją, tak, ale z godnością: nie daje się, lecz oddaje. Chce być pragniona, a nie posiadana. Jej łóżko to świątynia, w której celebruje się rytuały przyjemności, a nie znosi się ich. Szuka mężczyzny, który sam jest dziełem sztuki, a nie wytworem. Jeśli się nie uda, zamienia się w lód. Ale jeśli się uda, jest to ogień, który nie gaśnie.
To imię literackie wymyślone przez Gabriele D'Annunzio w 1904 roku dla tragedii „La figlia di Iorio”, inspirowane drzewem ornello, czyli kwitnącym jesionem.
Oznacza „mały kwitnący jesion”, od łacińskiego ornus („ornello”).
Imię Ornella obchodzone jest 19 lipca na cześć świętej Aury. Była męczenniczką w Kordobie.
Nie: powstało na początku XX wieku i jest więc jednym z „młodych” włoskich imion, o pochodzeniu literackim.
Bo słynne włoskie aktorki i artystki nosiły je z dużym urokiem, łącząc z wizerunkiem elegancji i talentu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.