Znaczenie: kwitnący jesion.
z włoskiego „ornello”: kwitnący jesion, imię spopularyzowane przez aktorkę Ornellę Muti.
19 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Aura.
Chrześcijańska zakonnica żyjąca w Kordobie, w Hiszpanii, w IX wieku. Stając w obliczu tortur narzuconych przez władzę kalifatu, najpierw uległa strachowi, zanim ostatecznie odmówiła porzucenia swoich przekonań. Jej ostateczny sprzeciw, po chwili słabości, kosztował ją życie.
Co z tego zostaje: Może zachwiać się w obliczu strachu, nie zdradzając przy tym swojej tożsamości. To właśnie w tej zdolności do podniesienia się po strachu tkwi bardzo ludzka forma odwagi.
Źródło: Nominis
Ornella obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 lipca.
Ornella to młode, czysto włoskie imię: wymyślił je Gabriele D’Annunzio w 1904 roku, nadając je postaci w tragedii La figlia di Iorio. Poeta czerpał inspirację z ornello, małego kwitnącego jesionu (z łacińskiego ornus), delikatnego i jasnego drzewa typowego dla śródziemnomorskich obszarów wiejskich. Ornella oznacza więc poetycko „mały kwitnący jesion”.
Pochodzenia literackiego, imię to szybko zyskało popularność dzięki urokowi dannunzianizmu, a następnie, po wojnie, dzięki blaskowi słynnych aktorek i piosenkarek. W latach 60. i 70. XX wieku Ornella przeżywała swój złoty okres, kojarząc się z wizerunkiem elegancji, dyskretnej zmysłowości i talentu artystycznego.
Dziś zachowuje szykowny i nieco retro blask, przypominający o diwie włoskiego kina, ale również naturalną świeżość dzięki swojemu związkowi z botaniką. Nie ma własnej świętej patronki, dlatego imieniny obchodzi się w dniu Wszystkich Świętych. To imię, które łączy naturę i poezję, ziemię i scenę, z miękką i niezapomnianą muzykalnością.
Ornella nosi w sobie cichą i szlachetną aurę kwitnącego jesionu, archetypu estetycznej odporności. Jej imię, ten włoski ornello, który tańczy na języku, nie jest prostą etykietą, lecz obietnicą kruchej gracji i ponadczasowej elegancji, spopularyzowaną przez wcielenie światła, jakim jest Ornella Muti. Jest tą artystką życia, która przekształca codzienność w obraz, gdzie każdy gest staje się opanowaną kompozycją. Jej przewodnim ideałem jest łagodna suwerenność: nie dominuje brutalną siłą, lecz magnetyczną obecnością piękna, które nigdy nie ustępuje. Jak mówił Jean Cocteau: „Piękno jest jedyną rzeczą, której czas nie jest w stanie zniszczyć”, a Ornella jest jego żywym wcieleniem. Jej siła tkwi w tej rzadkiej dwoistości: elastyczności drewna, które się zgina, lecz nie pęka, oraz sztywności moralnej głębokiego korzenia. Obserwuje, rzeźbi, inspiruje bez widocznego wysiłku, niosąc w sobie antyczną pamięć świętego drzewa, które w kwitnieniu ofiaruje wszechświatowi swoją najpiękniejszą twarz.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod kwiatami drewno jest twarde. Ornella nie kocha; ona inwestuje. Jej uwodzicielstwo to powolny spacer, spojrzenie, które odkrywa swoje karty jedna po drugiej, pozwalając drugiej osobie zgubić się w labiryncie jej uroku. Szuka iskry, pasji, która płonie jak pożar lasu – szybko i całkowicie. Nuda jest jej jedynym wrogiem; banalność – jej śmiercią. Potrzebuje partnera zdolnego konkurować z jej własnym blaskiem, kochanka, który odważy się dotknąć kory bez strachu. Gdy raz zostanie „złapana”, jest absolutnie lojalna, niemal posesywna, oferując wyrafinowaną zmysłowość, w której każdy pieszczotliwy dotyk jest poezją. Ale jeśli płomień zgaśnie, jeśli podziw osłabnie, wycofa się z lodowatą elegancją. Nie wybacza przeciętności. Kochanie Ornelli oznacza akceptację życia we wspaniałej ramie, gdzie piękno jest jedynym prawem, a stawia się wszystko na szali, by zachować ten perfumowany powiew jesionu.
To imię literackie wymyślone przez Gabriele D’Annunzio w 1904 roku dla tragedii La figlia di Iorio, inspirowane ornellem, czyli kwitnącym jesionem.
Oznacza „mały kwitnący jesion”, od łacińskiego ornus („ornello”).
Ponieważ nie istnieje święty noszący to imię, obchodzi się je 1 listopada, w Dzień Wszystkich Świętych.
Nie: powstało na początku XX wieku i jest więc jednym z „młodych” włoskich imion o pochodzeniu literackim.
Dlatego że słynne włoskie aktorki i artystki nosiły je z dużym urokiem, łącząc je z wizerunkiem elegancji i talentu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.