Znaczenie: ten, kto strzeże skarbu, skarbnik.
Z staroperskiego Gaspar/Kaspar, związanego z ideą „skarbnika” lub „strażnika skarbów”; stał się tradycyjnym imieniem jednego z Trzech Króli.
6 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Objawienie Pańskie.
Biblijne wydarzenie z czasów narodzin Jezusa, w Judei. Mędrcy z Orientu podążyli za gwiazdą przez ciemności, aby oddać hołd nowo narodzonemu, łamiąc granice i konwencje swojej epoki.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by podążać za intuicją lub wartością, a nie za panującym nurtem. To odwaga poszukiwania prawdy ponad granicami i pewnościami.
Źródło: Nominis
Gaspar obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 stycznia; w Polsce 25 września.
Gaspar to jedno z najbardziej ujmujących imion w hiszpańskiej wyobraźni świątecznej: imię jednego z Trzech Króli. Choć Ewangelia wg św. Mateusza wspomina jedynie o „mędrcach z Wschodu”, nie nazywając ich, średniowieczna tradycja chrześcijańska ustaliła trzy imiona — Gaspar, Melchor i Baltasar — i nadała im wygląd, wiek oraz dary. Gasparowi przypisuje się kadzidło, symbol boskości. Jego pochodzenie sięga staroperskiego Gaspar/Kaspar, związanego z pojęciem „skarbnika” lub „strażnika skarbu”.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej imię to żyje przede wszystkim 6 stycznia, gdy procesje i dziecięca iluzja czynią je synonimem hojności i magii. Poza tą festiwalową aurą Gaspar nosili znamienici ludzie, od barokowego gitarzysty Gaspara Sanza po oświeceniowego Gaspara Melchora de Jovellanosa.
Dziś jest to imię rzadko spotykane, ale obarczone retro urokiem: brzmi klasycznie, ciepło i lekko egzotycznie, wybierane przez rodziny, które szukają tradycji, nie popadając w banał.
Kto nosi imię Gaspar, choćby nie chciał, niesie w sobie powiew hojnego króla. To imię Mędrca rozdającego skarby, a odrobina tej hojnej esencji zdaje się przenikać do jego charakteru: Gaspar daje, zanim o to poproszą, i czerpie większą radość z dawania niż z otrzymywania. Jego lojalność nie bywa zapowiedziana: po prostu jest tam, wraz z wielbłądem, w najzimniejszą noc w roku.
Dyplomatyczny z natury, Gaspar ma dar uspokajania zgromadzeń i pojednywania pokłóconych braci. To nie ten, kto krzyczy najgłośniej, lecz ten, kto znajduje właściwe słowo, by wszyscy zachowali twarz. Pod tą spokojną powierzchownością bije żywa wyobraźnia, być może dziedzictwo tego odległego Wschodu, skąd pochodził jego imiennik: uwielbia historie, symbole i detale o podwójnym znaczeniu. W jednym zdaniu może przejść od spraw praktycznych do poezji.
Jego słabym punktem jest to, że czasem zbyt wiele w sobie trzyma – skarby, sekrety, uczucia – i ma trudności z proszeniem o coś dla siebie. Nie szuka uwagi ani oklasków; wystarczy mu wiedzieć, że jego gest dotarł do celu. Ta dyskrecja czyni go niezwykle godnym zaufania, ale i nieco tajemniczym: nigdy do końca nie wiesz, ile w sobie nosi.
Z wiekiem typowy Gaspar zyskuje spokojną mądrość. Staje się tym przyjacielem lub dziadkiem, do którego zwraca się po radę, ponieważ naprawdę słucha i nie ocenia. Wrażliwy, ale nie kruchy, kulturalny, ale nie pedantyczny, posiada rzadką umiejętność sprawiającą, że ten, kto jest obok niego, czuje się odrobinę bogatszy. Podobnie jak Król Mędrzec, Gaspar wie, że najlepszym skarbem jest ten, którym się dzieli.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Gaspar nie igra w miłość; strzeże jej z niemal sakralnym natężeniem. Jego uwodzenie jest otulającym szeptem, jak blask starego monety pod przytłumionym światłem. Nie szuka efemerycznego chaosu, lecz budowy wspólnego sanktuarium. Zakochuje się w duszach, które mają historię, w tych ludzkich teksturach, które ujawniają warstwy tajemnicy za każdym wyznaniem. Pociąga go cicha głębia, ta zdolność do strzeżenia sekretów jak bezcennych skarbów. Jednak jego lojalność ma granice: pusta fruwolność i papierowe obietnice wydają mu się tak nie do zniesienia, jak piskliwy hałas. Jeśli jego partner staje się powierzchowny lub zdradza zaufanie, Gaspar hermetycznie się zamyka, stając się nie do wyjaśnienia zimny. Kocha z oddaniem króla-magi, który przemierzył mile, ale wymaga autentycznej wzajemności. Dla niego seks jest ceremonią duchowego posiadania, nie tylko fizycznego. Nienawidzi lekkości i zdrady; woli szlachetne samotności niż hipokryckie towarzystwo. Szuka wspólnika, nie kaprysu, a gdy znajdzie tę czystą więź, oddaje swoje serce tak, jakby oddawał klucz do najbezpieczniejszego sejfów na świecie.
Wywodzi się z staroperskiego Gaspar/Kaspar i stał się popularny jako tradycyjne imię jednego z trzech Króli.
Zwykle interpretuje się go jako „ten, kto strzeże skarbów” lub „skarbnik”, ze względu na jego perskie korzenie.
Tak: Gaspar jest obchodzony 6 stycznia, dnia, który kalendarz poświęca Epifanii Pańskiej. W tym dniu świętujemy świętą Epifanię naszego Pana, Boga i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, kiedy objawił się mędrcom przybyłym ze Wschodu. Jest to oddanie czci tym
Mędrcy pojawiają się w Ewangelii Mateusza, ale bez imion; „Gaspar” to późniejsza tradycja, a nie imię wymienione w Biblii.
Zgodnie z najpowszechniej rozpowszechnioną tradycją, kadzidło.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.