Znaczenie: ponownie narodzony.
Z łacińskiego Renatus, „ponownie narodzony”, przekształconego w Renato.
12 listopada
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Renat z Angers. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Angers w V wieku, w Galii. Prowadził swoją wspólnotę z determinacją i mądrością, wcielając w życie łagodną władzę w czasach zamieszania. Jego reputacja pobożności i sprawiedliwości przetrwała stulecia.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można pozostać trzeźwym i odważnym, gdy wszystko się chwieje. Jego przykład przypomina, że prawdziwa siła tkwi w stałości i służbie innym.
Źródło: Wikidata
Renato obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 listopada; we Francji 19 października.
Renato to imię o lśniącym i głęboko chrześcijańskim znaczeniu: od łacińskiego Renatus, „odrodzony”, przywołuje na myśl duchowe odrodzenie przez chrzest, narodziny na nowo do nowego życia. Patronem tego imienia jest święty Renato z Angers, biskup z V wieku, którego legenda o „powrocie do życia” idealnie oddaje znaczenie imienia.
Popularne w całej Italii głównie od lat 30. do 60. XX wieku, Renato ma w sobie vintage’owy i sympatyczny charakter, przywodząc na myśl epokę wielkich artystów i nieśmiertelnych piosenek – od Renato Carosone po Renato Rascel, od Renato Zero po malarza Guttuso, aż po laureata Nagrody Nobla, Renato Dulbecco. To imię, które emanuje elegancją minionych czasów i talentem.
Dziś Renato postrzegane jest jako ciepłe, nieco retro i pełne charakteru imię, które odzyskuje popularność wraz z powrotem mody na imiona „babci”. Przywołuje obraz przyjaznej, mądrej i miłej osoby, z tą szczyptą dobrodusznej ironii, która czyni je od razu bliskim.
Renato to wędrujący paradoks ciągłości i przerwania. Etymologicznie naznaczony jako „Odrodzony”, nie tylko istnieje; on nieustannie się przebudowuje. Wciela w sobie archetyp Feniksa, nie jako mityczną bestię, lecz jako ludzkie imperatywne wezwanie do zrzucania skóry z bezwzględną elegancją. Jego dominującą cechą jest radykalna reinwencja. Jest artystą, który spala swoje poprzednie arcydzieło, by wykuć ostrzejsze. W jego odrodzeniu tkwi cicha przemoc, odmowa bycia statycznym. Traktuje swoją tożsamość nie jako fundament, lecz jako glinę. Podobnie jak w pojęciu T.S. Eliota o momencie wizji, Renato szuka „nieruchomego punktu wirującego świata”, ale porusza się przez niego, nieustannie zmieniając kierunek. Nie jest zdefiniowany przez to, kim był, lecz przez nieustanną dynamikę tego, kim stanie się za chwilę. Nosi ciężar własnego zmartwychwstania, ciężką koronę wymagającą ciągłego ruchu. Poznać Renato to być świadkiem życia w nieustannym ruchu, dowód na to, że nie jesteśmy tym, kim byliśmy, lecz tym, co odważamy się zrodzić na nowo, raz za razem.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Renato nie podbija; on katalizuje. Szuka partnerów, którzy są gotowi zostać rozłożeni na czynniki pierwsze i złożeni ponownie przez jego intensywność. Odpycha go stagnacja, nudny komfort rutyny, który każe mu stać w miejscu. Przyciąga go iskra potencjału, kobieta, która niesie własny ogień, ktoś, kto rozumie, że miłość nie jest bezpieczną przystanią, lecz niestabilną alchemią. Jego uwodzenie jest zmysłowe i natychmiastowe, nagłe odrodzenie pożądania, które zaskakuje. Kocha z furią, niemal przerażającą szczerością, zrywając maski. Nie chce lustra, lecz okna na nowe horyzonty. Jeśli go nudzisz, jesteś dla niego martwa; jeśli go wystawiasz na próbę, jesteś nieśmiertelna. Potrzebuje kochanki, która jest również współspiskowiczką w sztuce stania się. To nie jest łagodny romans; to wzajemna transformacja. Oferuje pasję, która płonie jasno i szybko, wymagając, byś wstała z popiołów razem z nim, na zawsze zmieniając się, na zawsze nowa.
Z łacińskiego Renatus, oznaczającego „ponownie narodzony, urodzony na nowo”, odnoszącego się do chrzestnego ponownego narodzenia.
12 listopada, ku czci świętego Renato z Angers, biskupa z V wieku.
To René, francuska forma tego samego łacińskiego imienia Renatus.
Głównie we Włoszech od lat 30. do 60. XX wieku; obecnie przeżywa renesans jako retro imię.
Najczęstsze zdrobnienia to Renatino, Rena oraz, w formie francuskiej, Renè.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.