Znaczenie: Młodość; z rodu Julia.
Żeński odpowiednik łacińskiego „Julianus”, wywodzący się od rzymskiego nazwiska rodowego „Julius” (gens Julia), tradycyjnie łączonego z „iuvenis” (młody) oraz z przodkiem Iulus.
16 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Juliana z Nikomedii.
Młoda chrześcijanka z początku IV wieku, w dzisiejszej Turcji. Stojąc przed cesarzem Dioclesianem, odmawia wyrzeczenia się swojej wiary i poddania się prześladowaniom, wybierając śmierć zamiast uległości.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że powiedzenie „nie” niesprawiedliwości ma swoją cenę, ale pozostanie wiernym swoim przekonaniom jest formą absolutnego odwagi. Jej upór przypomina, że godność nigdy nie podlega negocjacjom.
Juliana obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 lutego.
Juliana to imię o rzymskim rodowodzie i chrześcijańskim oddaniu. Jest to elegancka forma żeńska łacińskiego „Julianus”, wywodzącego się od starożytnego rodu Julia – rodziny Juliusza Cezara – tradycyjnie kojarzonego z młodością. Jego pozycja w chrześcijaństwie opiera się na św. Julianie z Nikomedii, młodej dziewicy-męczennicy z wczesnego IV wieku, czczonej jako patronka chorych i obchodzonej 16 lutego.
Królewska i międzynarodowa, Juliana zdobiła królowe i księżne w całej Europie – najsłynniej królową Julianę Holandii – nadając jej wyraźnie arystokratyczny blask. Zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Ameryce Łacińskiej jest ceniona za swoją płynną, melodyjną elegancję, będąc klasykiem, który nigdy nie brzmi staroświecko. Dobrze wpasowuje się w grono Julii, Giuliany i Liany.
Dziś Juliana jawi się jako wdzięczna, ponadczasowa i ciepło kobieca: imię z powagą dawnych europejskich dworów i miękkością kołysanki. Oferuje historię, świętość i piękno w równych proporcjach, a swój długi rodowód nosi z łatwym urokiem.
Juliana wchodzi z gracją dawnych europejskich dworów i ciepłem kołysanki. Zakorzenione w rzymskim rodzie Julia i złagodzone przez stulecia noszenia przez świętych i królów, imię łączy arystokratyczną elegancję z prawdziwą słodyczą. Jest tu wrodzona gracja – osoba, która wydaje się poruszać przez życie z spokojem i urokiem, czująca się swobodnie w towarzystwie wyższych sfer, a jednak nigdy zimna.
Imienniczka, święta Juliana z Nikomedii, była młodą męczennicą czczoną jako patronka chorych, i coś z tego współczucia tkwi w nazwie: opiekuńcza, łagodna cecha, czułość wobec tych, którzy borykają się z trudnościami. Postaw to obok królewskiej Juliany z Holandii, a otrzymasz wspaniałą dwoistość nazwy – godność i dobroć, postawa królowej z sercem pielęgniarki.
Numerologiczna piątka dodaje blasku i ruchu, zapobiegając temu, by elegancja stała się sztywna. Juliany bywają towarzyskie, adaptacyjne i ciekawskie, miłośniczki piękna, rozmowy i nowych horyzontów; pełne gracji, tak, ale też pełne energii i ciepło żywe. Płynący, muzyczny dźwięk nazwy odzwierciedla osobowość, która łatwo nawiązuje kontakty i sprawia, że ludzie czują się swobodnie.
Szept łacińskiego rdzenia oznaczającego „młodość” wydaje się tu również trafny – Juliana ma w sobie ponadczasową, wieczną jakość, świeżość, która przetrwa mody. W najlepszym wydaniu jest wyrafinowana bez pretensjonalności, dobra bez słabości i cicho porywająca: przyjaciółka z bezbłędnymi manierami, która jednocześnie jako pierwsza się śmieje i jako pierwsza pomaga. Gracja starego świata i nowoczesne ciepło splecione w jedno wspaniałe, trwałe imię – pełne spokoju, czułe i delikatnie promienne.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Juliana kocha z elektryczną pilnością iuvenis, nieśmiertelną, żywiołową iskrą, która nie zamierza zgasnąć. Nie zabiega o względy; oczarowuje. Jej uwodzenie nie jest wyliczoną pułapką, lecz nieodpartym przyciąganiem grawitacyjnym, zakorzenionym w królewskiej pewności siebie rodu Julia. Szuka partnera, który dorównuje jej intelektualnej głębi i żywiołowej energii, przyciągają ją umysły, które rzucają jej wyzwanie, a nie tylko ją podziwiają. Dla Juliany miłość jest dynamicznym tańcem równych, w którym pasja wyraża się przez ostry dowcip i głęboki rezonans emocjonalny. Jednak jej ognista natura wymaga stałej stymulacji. Stagnacja jest jej kryptonitem; banał, przewidywalność i emocjonalna płytkość wyczerpią jej duszę szybciej niż jakikolwiek konflikt. Potrzebuje kochanka, który potrafi nadążyć za jej młodzieńczą energią, oferując zarówno stabilność starożytnej tradycji, jak i ekscytację nowości. Jeśli nie potrafisz dorównać jej ogniu, po prostu będzie płonąć jaśniej gdzie indziej, zostawiając cię w chłodzących popiołach jej obojętności.
To żeńska forma łacińskiego Julianus, powiązana z rodem Julia i pojęciem „młodości”.
Święta Juliana z Nikomedii, dziewicza męczennica z początku IV wieku i patronka chorych.
16 lutego, święto św. Juliany z Nikomedii.
Tak — nosiły je europejskie królowe, w szczególności królowa Juliana Holandii.
Oba wywodzą się od gens Julia, ale Juliana pochodzi od pełniejszej formy Julianus, co nadaje imieniu dłuższą, bardziej płynną formę.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.