Znaczenie: z rodziny Juliusza.
forma Julienne/Julie, z łacińskiego „Iulianus”, od rodu Julia.
16 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Juliana z Nikomedii.
Młoda kobieta z III wieku, pochodząca z Nikomedii w Azji Mniejszej. Odmówiła małżeństwa narzuconego przez jej rodzinę i narzeczonego, który został prefektem, i poddała się torturom oraz ścięciu, aby zachować wolność sumienia.
Co z tego zostaje: Można powiedzieć „nie” presji społecznej, nawet jeśli pochodzi od tych, których kochamy. Ta wewnętrzna stanowczość w obliczu przeciwności pozostaje wzorem cywilnego i osobistego męstwa.
Juliana obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 lutego.
Juliana to imię o rzymskim rodowodzie i chrześcijańskiej dewocji. Jest to elegancka żeńska forma łacińskiego „Julianus”, wywodzącego się od gens Julia – rodu Juliusza Cezara – tradycyjnie kojarzonego z młodością. Jej chrześcijański status opiera się na św. Julianie z Nikomedii, młodej dziewicy-męczennicy z początku IV wieku, czczonej jako patronka chorych i obchodzonej 16 lutego.
Wielka i międzynarodowa, Juliana zdobiła królowe i księżne przez całą Europę – najbardziej znana jest królowa Juliana Holandii – co nadało jej wyrafinowany arystokratyczny blask. W Stanach Zjednoczonych i w Ameryce Łacińskiej jest ceniona za swoją płynną i melodyjną elegancję, będąc klasykiem, który nigdy nie brzmi staroświecko. Gracefully wtapia się wśród Julii, Giuliany i Liany.
Dziś Juliana czyta się jako eleganckie, wieczne i ciepłe kobiece imię: nazwa przywołująca dawne europejskie dwory i łagodność kołysanki. Oferuje historię, świętość i piękno w równym stopniu, z elegancją niosąc swój długi rodowód.
Juliana sunie z gracją dawnych europejskich dworów i ciepłem kołysanki. Zakorzeniony w rzymskim rodzie gens Julia i łagodzony przez wieki przez świętych i królewskich nosicieli, imię to łączy arystokratyczną elegancję z autentyczną słodyczą. Jest tu wrodzona gracja – osoba, która wydaje się iść przez życie z spokojem i urokiem, czująca się pewnie w dobrym towarzystwie, a jednocześnie nie zimna.
Imienniczka, święta Juliana z Nikomedii, była młodą męczenniczką czczoną jako patronka chorych, i coś z tej compassji pozostało w imieniu: czułość, łagodność wobec tych, którzy cierpią. Połącz to z królewską Julianą z Holandii, a otrzymasz uroczy dualizm imienia – godność i dobroć, postawę królowej z sercem pielęgniarki.
Liczba numeryczna pięć dodaje blasku i ruchu, zapobiegając sztywności elegancji. Julianae mają tendencję do bycia towarzyskimi, adaptacyjnymi i ciekawskimi, kochają piękno, rozmowy i nowe horyzonty; są grzeczne, tak, ale też duchowe i żywe z ciepłem. Płynny i muzyczny dźwięk imienia odzwierciedla osobowość, która łatwo nawiązuje kontakty i sprawia, że ludzie czują się swobodnie.
Łaciński rdzeń, który szeptać „młodość”, wydaje się również odpowiedni – w Julianie jest jakość wieczna, niezależna od czasu, świeżość, która wykracza poza mody. W najlepszym wydaniu jest wyrafinowana bez pretensji, uprzejma bez słabości i porywająca w ciszy: przyjaciółka o nieskazitelnym savoir-vivre, która jest też pierwsza do śmiechu i pierwsza do pomocy. Starożytna gracja i współczesne ciepło splecione w jedno urocze, trwałe imię – spokojne, czułe i delikatnie promieniste.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Juliana, ten łaciński płomień wywodzący się z dynastii Juliuszów, posiada naturalną elegancję, która rozbraja. W miłości nie udaje tajemniczości; oferuje ciepłą, zmysłową i bez owijania w bawełnę obecność. Jej uwodzicielski urok opiera się na spokojnym zaufaniu, na pewności siebie odziedziczonej po przodku, która czyni ją partnerką zarówno opiekuńczą, jak i pełną namiętności. Przyciąga umysły szukające głębokiej więzi, zakorzenionej w trwaniu, a nie w przelotnym impulsie.
Jednak jej serce wymaga absolutnej lojalności. Zdrada lub wahanie to jej jedyną prawdziwe hamulce. Juliana szybko nudzą ją gry o władzę i ciężkie milczenia; woli surową jasność szczerej namiętności. Dla niej kochać to akt hojności, który w zamian wymaga nieustannego oddania. Jeśli potraficie pielęgnować to rzymskie ciepło z szacunkiem, odkryjecie kochankę o rzadkiej intensywności, w której historia jej rodziny odbija się w wierności jej objęć.
To żeńska forma łacińskiego Julianus, związana z rodem Julia i pojęciem „młodości”.
Święta Juliana z Nikomedii, dziewica i męczenniczka z początku IV wieku, patronka chorych.
16 lutego, święto świętej Juliana z Nikomedii.
Tak — nosił on imię europejskiej królowej, mianowicie królowej Juliana Holandii.
Oba pochodzą od gens Julia, ale Juliana wywodzi się z pełniejszej formy Julianus, co nadaje imieniu dłuższą i bardziej płynną formę.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.