Znaczenie: związane z ideą młodości.
Juliana to żeńska forma łacińskiego Julianus, wywodzącego się od starożytnego rodu Julia.
16 lutego
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Juliana z Nikomedii. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Młoda chrześcijanka z początku IV wieku, w dzisiejszej Turcji. Stojąc przed cesarzem Dioclesianem, odmawia wyrzeczenia się swojej wiary i poddania się prześladowaniom, wybierając śmierć zamiast uległości.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że powiedzenie „nie” niesprawiedliwości ma swoją cenę, ale pozostanie wiernym swoim przekonaniom jest formą absolutnego odwagi. Jej upór przypomina, że godność nigdy nie podlega negocjacjom.
Juliana obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 16 lutego.
Juliana to imię o rzymskim pochodzeniu i chrześcijańskim oddaniu. Jest to elegancka żeńska forma łacińskiego „Julianus”, wywodzącego się od antycznego rodu gens Julia – rodziny Juliusza Cezara – i tradycyjnie kojarzonego z ideą młodości. Jego chrześcijańskie zakorzenienie opiera się na św. Julianie z Nikomedii, młodej dziewicy-męczennicy z wczesnego IV wieku, czczonej jako patronka chorych, której wspomnienie obchodzone jest 16 lutego.
Królewskie i międzynarodowe, imię Juliana zdobiło królowe i księżniczki w całej Europie – najsłynniejszą jest królowa Juliana Holandii – i nadawało im wyraźnie arystokratyczny blask. Zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Ameryce Łacińskiej jest popularne ze względu na swoją płynną i melodyjną elegancję, będąc klasykiem, który nigdy nie wydaje się staroświecki. Zgrabnie wpasowuje się między Julię, Giulianę i Lianę.
Dziś Juliana postrzegana jest jako urocze, ponadczasowe i ciepłe imię kobiece: imię o postawie dawnych europejskich dworów i łagodności kołysanki. Oferuje historię, świętość i piękno w równym stopniu i niesie swoje długie pochodzenie z naturalnym urokiem.
Juliana pojawia się z postawą dawnych europejskich dworów i ciepłem kołysanki. Zakorzeniona w rzymskim rodzie Julia i łagodzona przez stulecia przez święte i królewskie nosicielki, łączy arystokratyczną elegancję z prawdziwą czułością. Tu tkwi wrodzona gracja – to osoba, która przechodzi przez życie z godnością i urokiem, czuje się dobrze w towarzystwie, ale nigdy nie sprawia wrażenia zimnej.
Współpatronka imienia, święta Juliana z Nikomedii, była młodą męczennicą, czczoną jako patronka chorych, i coś z tego współczucia pozostało w imieniu: opiekuńcza i łagodna cecha, czułość wobec tych, którzy walczą. Jeśli zestawić to z królewską Julianą z Holandii, otrzymuje się piękną dualność imienia – godność i dobroć, postawę królowej z sercem pielęgniarki.
Numerologiczna piątka wnosi blask i ruch, zapobiegając sztywności elegancji. Juliana są raczej towarzyskie, elastyczne i ciekawe świata, miłośnicy piękna, rozmowy i nowych horyzontów; grzeczni, tak, ale też dowcipni i serdecznie żywiołowi. Płynny i muzyczny dźwięk imienia odzwierciedla osobowość, która łatwo nawiązuje kontakty i sprawia, że ludzie czują się dobrze.
Szept łacińskiego rdzenia „młoda” również wydaje się pasować – w Julianie jest ponadczasowa i ponadczasowa jakość, świeżość, która przetrwa mody. W swojej najlepszej formie jest wyrafinowana bez zadęcia, łagodna bez słabości i dyskretnie fascynująca: przyjaciółka z bezbłędnymi manierami, która jako pierwsza się śmieje i jako pierwsza pomaga. Stare światowe gracje i nowoczesne ciepło splecione w pięknym i trwałym imieniu – z godnością, czułością i łagodnym blaskiem.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Juliana kocha z elektryczną pilnością iuvenis, z wiecznym i drżącym iskrą, która odmawia zgasnięcia. Nie zabiega; ona uwodzi. Jej uwodzenie nie jest wyliczoną pułapką, lecz nieodpartym przyciąganiem grawitacyjnym, zakorzenionym w królewskim pewności siebie rodu Julia. Szuka partnera, który sprosta jej intelektualnej głębi i dowcipnej witalności, przyciągana przez umysły, które ją wyzywają, a nie tylko podziwiają. Dla Juliana miłość jest dynamicznym tańcem równych, w którym namiętność wyraża się przez ostry umysł i głęboki rezonans emocjonalny. Jednak jej płonąca natura wymaga ciągłej stymulacji. Stagnacja jest jej słabością; codzienność, przewidywalność i emocjonalna powierzchowność wyczerpią jej duszę szybciej niż jakikolwiek konflikt. Potrzebuje kochanka, który będzie w stanie podążać za jej młodzieńczą energią i zaoferuje zarówno stabilność starych tradycji, jak i emocję nowości. Jeśli nie będziesz w stanie sprostać jej ogniu, ona po prostu będzie płonąć jaśniej gdzie indziej, zostawiając Cię w ostudzonych popielach jej obojętności.
Jest to żeńska forma łacińskiego Julianus, powiązana z rodem Julia i ideą „młodości”.
Święta Juliana z Nikomedii, dziewicza męczenniczka z wczesnego IV wieku i patronka chorych.
16 lutego, święto świętej Juliany z Nikomedii.
Tak – nosiła go europejska rodzina królewska, w szczególności królowa Juliana Holandii.
Obie wywodzą się od gens Julia, ale Juliana pochodzi od pełniejszej formy Julianus, co prowadzi do dłuższego i płynniejszego imienia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.