Znaczenie: bosko piękna.
Od staronordyckiego Ástríðr, połączenia ás, „bóg”, i fríðr, „piękny”.
17 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Anstruda.
Opatesz Laon we Francji pod koniec VII wieku. Przejęła kierownictwo klasztoru św. Jana Chrzciciela, zaciekle broniąc jego autonomii wobec pretensji lokalnej władzy biskupiej. Jej upór pozwolił zachować niezależność instytucji, którą kierowała.
Co z tego zostaje: Można zdecydować się na opór wobec presji hierarchicznej, aby chronić integralność wspólnego projektu. Jest to dowód na to, że stanowczość wobec władzy jest formą lojalności wobec tych, którzy na nas liczą.
Źródło: Nominis
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to czysty klejnot z regionów nordyckich. Wywodzi się ze staronordyckiego Ástríðr — połączenia ás, „bóg”, i fríðr, „piękny” — co dosłownie oznacza „bosko piękna”. Blask etymologii, odpowiadający jej aurze: przez wieki Astrid było imieniem królowych, księżniczek i skandynawskich bohaterek.
W Belgii jest nierozerwalnie związane z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, która tragicznie zmarła w 1935 roku i do dziś pamiętana jest jako ukochana suwerenka. W Szwecji przywołuje wielką Astrid Lindgren, twórczynię Pippi Pończoszanki, postaci znanej na całym świecie w literaturze dziecięcej. Można powiedzieć, że to imię, które inspiruje elegancją, odwagą i dobrocią.
We Francji Astrid zachwyca swoim nordyckim urokiem, lekko retro-arystokratycznym sznytem oraz ostrym, a jednocześnie miękkim brzmieniem. Ani zbyt popularne, ani przestarzałe, transcenduje epoki ponadczasową wyrafinowaną elegancją. Często kojarzy się z wyrafinowaną, niezależną i wybitną kobiecością. Rzadkie imię, które emanuje stylem i głębią.
O boskiej urody: niewiele imion zaczyna się od tak pochlebnego komplementu wyrytego w ich samej istocie. Ale Astrid jest daleka od kruchości – jej nordyckie korzenie nadają jej cechy królowej i zdobywczyni. Promieniuje siłą, godnością i naturalną elegancją, która wzbudza szacunek bez potrzeby jakichkolwiek sztuczności. W niej jest królewskość.
W zgodzie z wielkimi Astridami historii – ukochanymi królowymi, czułymi geniuszami – łączy autorytet z dobrocią w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje i działa, ale nigdy kosztem innych: jej siła jest ochronna i hojna. Ludzie chętnie podążają za nią, ponieważ tak samo, jak imponuje, daje poczucie bezpieczeństwa. Pod jej wyrafinowanym zachowaniem bije głęboko lojalne serce.
Niezależna aż po czubki palców, nie znosi bycia traktowaną jak dziecko ani zamykania w określonej roli. Astrid wyznacza swój kurs z cichą determinacją i otwartymi ambicjami, nie potrzebując głośnego głosu, by być słyszaną. Jej rezerwa nie jest chłodem, lecz głębią: obserwuje, zastanawia się, a następnie działa celowo.
W wymiarze wyobraźni, dziedzictwo Astrid Lindgren szeptem dodaje nutę fantazji i wolności umysłu: za wypolerowaną fasadą może kryć się figlarna dusza dziecka, pociągnięta naturą, przygodą i szczerością. Astrid nie znosi pozorów; woli surową prawdę niż letnią uprzejmość. W miłości i przyjaźni oddaje swoje przywiązanie rzadko, ale całkowicie. Ponadczasowa, szlachetna i ujmująca osobowość, nosi swoje królewskie imię z całą gracją Skandynawii.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Astrid nie tylko kocha; ona konsekruje. Z imieniem, które szeptem opowiada o boskiej piękności, jej uczucie jest niebiańskim zstąpieniem – intensywne, świetliste i całkowicie pochłaniające. Zmysłowością nie porywa niezgrabnym flirtem, lecz cichą, ciężką grawitacją bogini, która zna swoją wartość. Jej urok jest wolno płonącym kadzidłem, owijającym partnera tak, że zapomina on o świecie poza ich wspólną orbitą. Pragnie więzi, która odzwierciedla jej własną eteryczną głębię: duszy zdolnej utrzymać ciężar jej blasku bez drgnięcia. Rutyna jest śmiercią jej namiętności; więdnie w codzienności, dusząc się pod szarą zasłoną przewidywalności. Aby zachować Astrid, trzeba być wizjonerem, współmarzycielem, który tańczy na krawędzi wzniosłości. Wymaga miłości, która sprawia wrażenie objawienia, świętego przymierza, w którym każdy dotyk jest modlitwą, a każde spojrzenie obietnicą wieczności. Nudna stabilność? To jej kryptonit. Potrzebuje uderzenia pioruna, boskiej iskry, która udowodni, że dwie dusze mogą rzeczywiście dotknąć niebios razem, na zawsze upojone własną boskością.
Pochodzi ze staronordyjskiego Ástríðr, „boska piękność”, wywodzącego się od ãss („bóg”) i fríðr („piękny”).
Jest to skandynawskie imię żeńskie o staronordzkim pochodzeniu, popularne wśród szlachty szwedzkiej, norweskiej i belgijskiej.
Dzień imienin Astrid obchodzony jest 17 października, ku czci świętej Anstrudy. Była ona opatką, która objęła stanowisko po świętej Salaberdze w klasztorze Świętego Jana Chrzciciela w Laon.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgii i żona króla Leopolda III, jest pamiętana ze swojej elegancji oraz tragicznych wydarzeń z 1935 roku.
Nie, to rzadkie i stylowe klasyczne imię, które z ponadczasową elegancją przekracza pokolenia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.