Znaczenie: piękna jak bogini, bosko piękna.
Pochodzi od staronordzkiego Ástríðr, złożonego z áss („bóg, bóstwo”) i fríðr („piękny, kochany”), co oznacza „o boskiej urodzie”.
17 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Anstruda z Laon.
Opatka klasztoru Świętego Jana Chrzciciela w Laon we Francji w VII wieku. Przejęła urząd opatki po swojej matce i musiała bronić autonomii swojego klasztoru wobec roszczeń terytorialnych lokalnego biskupa. Utrzymywała strukturę i tożsamość klasztoru pomimo tego nacisku instytucjonalnego.
Co z tego zostaje: Tu dowiaduje się, że stabilność grupy nie jest czymś, co się ogłasza, lecz czymś, co trzeba bronić. To odwaga, by trwać na swoim miejscu, gdy lokalne mocarstwa próbują go zagarnąć.
Źródło: Nominis
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to czyste klejnot z dalekiej północy. Wywodzi się ze staronordyjskiego Ástríðr – z áss, „bóg”, i fríðr, „piękny” – co dosłownie oznacza „boska piękność”. To promienna etymologia, która oddaje jej aurę: od wieków Astrid jest imieniem królowych, księżniczek i skandynawskich bohaterek.
W Belgii jest nierozerwalnie związane z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, która w 1935 roku tragicznie zginęła i pozostała w pamięci jako ukochana suwerenka. W Szwecji przywołuje na myśl ogromną Astrid Lindgren, twórczynię Pippi Pończoszanki, postać chroniącą światową literaturę dziecięcą. Mówiąc krótko, to imię, które inspiruje elegancją, odwagą i dobrocią.
We Francji Astrid uwodzi swoim nordyckim szykiem, nieco retro-arystokratycznym urokiem i ostrym brzmieniem, które jest jednocześnie delikatne i zdecydowane. Nie jest ani zbyt częste, ani przestarzałe, przenika epoki z ponadczasowym klasą. Chętnie kojarzy się z sportową, niezależną i wyrafinowaną kobiecością. To rzadkie imię, które posiada postawę i głębię.
„Od boskiej urody”: niewiele imion zaczyna się od takiego komplementu, wyrytego w ich etymologii. Ale Astrid nie jest kruchą pięknością – jej nordzkie dziedzictwo nadaje jej moc królowej i zdobywczyni. Czujemy jej solidność, jej prostolinijność, wyposażoną w naturalną elegancję, która nie potrzebuje subtelności, by się wybić. W niej tkwi coś suwerennego.
Wierna wielkim Astridom historii – ukochanym królowym, autorce o subtelnym geniuszu – łączy autorytet i dobroć w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje, sądzi, ale nigdy na niekorzyść innych: jej siła jest ochronna i hojna. Chętnie podąża się za nią, ponieważ tak samo uspokaja, jak imponuje. Pod jej dystyngowaną fasadą bije głęboko lojalne serce.
Niezależna w każdym szczególe, nienawidzi, by ją traktowano infantylnie lub zmuszano do określonej roli. Astrid rysuje swoją drogę spokojnym zdecydowaniem i pewną siebie ambicją, nie musząc podnosić głosu, by być słyszaną. Jej powściągliwość nie jest zimnem, lecz głębią: obserwuje, zastanawia się, a potem działa z metodą.
Co do jej fantazji, dziedzictwo Astrid Lindgren szeptem wpoja jej jej smakowitą wyobraźnię i intelektualną wolność: pod sportową fasadą może kryć się duży, bezwstydny chłopak, który kocha naturę, przygodę i szczerość. Astrid nie lubi fałszywej pobożności; woli prawdę, nawet jeśli jest surowa, przed letnimi uprzejmościami. W miłości jak i w przyjaźni daje swoją rzadką oddanie, ale całkowicie. Osobowość ponadczasowa, szlachetna i pociągająca, która nosi swoje imię królewskie z pełnym skandynawskim klasą.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Z etymologią, która wywyższa boską piękność, Astrid nie musi szeptać, by uwodzić; sama jej obecność narzuca ciszę i podziw. Kocha z nordycką intensywnością, pozornie zimno, ale płonąc pod lodem. Uwodzenie jest dla niej tańcem mocy, w którym czuje się ciężar spojrzenia, przyciągającego jak przepaść. Szuka duszy, która wytrzyma blask jej promienności, partnera, którego ta surowa siła nie oślepi, lecz poruszy. Nudzi ją sentymentalna przeciętność i dziecinne zabawy; pragnie tego, co prawdziwe, głębokie i istotne. Co ją nudzi? Niezdarna wrażliwość lub siła charakteru. Potrzebuje silnego lustra, kogoś, kto potrafi patrzeć na tę „bosko piękną” bez odwracania wzroku, kto odważy się dotknąć boskości, nie bojąc się jej. Miłość jest dla niej świętym przymierzem, tak potężnym jak mit, którego imię nosi.
Pochodzi od staronordyjskiego Ástríðr, „o boskiej urodzie”, od áss („bóg”) i fríðr („piękny”).
Jest to skandynawskie imię (staronordyckie), które często noszą przedstawiciele szwedzkiej, norweskiej i belgijskiej arystokracji.
Astrid obchodzi imieniny 17 października, w dzień wspomnienia świętej Anstrudis z Laon. Była ona opatką klasztoru św. Jana Chrzciciela w Laon.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgów, żona Leopolda III., słynąca ze swej gracji i tragicznej śmierci w 1935 roku.
Nie, to rzadki i elegancki klasyk, który dzięki ponadczasowej elegancji przetrwał pokolenia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.