Znaczenie: piękna jak bogini, bosko piękna.
Ze staronordyjskiego Ástríðr, złożonego z áss („bóg, bóstwo”) i fríðr („piękny, kochany”), co oznacza „boska piękność”.
17 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Anstruda.
Opatka klasztoru w Laon we Francji w VII wieku. Zarządzała swoją społecznością z determinacją, stawiając opór encroachments lokalnego biskupa i broniąc autonomii swojego zakładu wobec wyższej władzy, która dążyła do jej kontrolowania.
Co z tego zostaje: Można wybrać obronę swojej niezależności i integralności, nawet w obliczu władzy, która wydaje się niepodważalna. Jest to dowód na to, że upór i odmowa ugięcia się są siłami, które przenikają stulecia.
Źródło: Nominis
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to prawdziwy klejnot z dalekiej północy. Pochodzące ze staronordyjskiego Ástríðr – od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny” – imię to dosłownie oznacza „boskiej urody”. To olśniewająca etymologia, godna jej aury: od wieków Astrid jest imieniem królowych, księżniczek i skandynawskich heroin.
W Belgii jest nierozerwalnie związane z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, która tragicznie zginęła w 1935 roku i pozostała w pamięci jako ukochana władczyni. W Szwecji przywołuje postać wielkiej Astrid Lindgren, twórczyni Pippi Pończoszanki, opiekuńczej postaci światowej literatury dziecięcej. Można więc powiedzieć, że jest to imię, które budzi skojarzenia z elegancją, odwagą i dobrocią.
We Francji Astrid urzeka swoim północnym szykiem, nieco retro-arystokratycznym charakterem oraz ostrym brzmieniem, które jest jednocześnie miękkie i zdecydowane. Nie jest ani zbyt powszechne, ani nie jest już nieaktualne; przetrwało epoki z ponadczasową klasą. Chętnie kojarzy się ze szlachetną, niezależną i wytworną kobiecością. To rzadkie imię, które ma w sobie wdzięk i głębię.
„O boskiej urodzie”: niewiele imion rozpoczyna się od takiego komplementu wyrytego w ich etymologii. Ale Astrid nie ma nic wspólnego z kruchą urodą – jej nordyckie dziedzictwo nadaje jej królewską i podbojową siłę. Wywołuje wrażenie solidności, prostoty, obdarzona naturalną elegancją, która nie potrzebuje żadnych sztuczek, by się narzucić. Jest w niej coś władczego.
Wierna wielkim Astrid w historii – kochanym królowym, autorce o czułym geniuszu – łączy autorytet i dobroć w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje, rozstrzyga, ale nigdy kosztem innych: jej siła jest ochronna i hojna. Chętnie idzie się za nią, ponieważ tak samo uspokaja, jak imponuje. Pod jej dystyngowanym wyglądem bije głęboko lojalne serce.
Niezależna aż do palców, nienawidzi, gdy traktuje się ją protekcjonalnie lub zamyka w określonej roli. Astrid wytycza swoją drogę ze spokojną determinacją i otwartą ambicją, nie potrzebując krzyczeć, by być słyszaną. Jej rezerwa nie jest zimnem, lecz głębią: obserwuje, myśli, a potem działa metodycznie.
W sferze wyobraźni, dziedzictwo Astrid Lindgren wdmuchuje w nią wspaniałą fantazję i swobodę umysłu: pod fasadą szlachetności może kryć się wielkie, psotne dziecko, zakochane w naturze, przygodzie i szczerości. Astrid nie lubi pozów; woli prawdę, nawet surową, niż letnie uprzejmości. W miłości i przyjaźni oddaje swoje przywiązanie rzadko, ale całkowicie. Osobowość ponadczasowa, szlachetna i urocza, która nosi swoje imię-koronę z całą skandynawską klasą.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Z etymologią krzyczącą o boskiej piękności, Astrid nie musi szeptać, by uwodzić; jej sama obecność narzuca ciszę i podziw. Kocha z nordycką intensywnością, pozornie zimna, ale płonąca pod lodem. Uwodzenie jest dla niej tańcem mocy, w którym czuje się ciężar spojrzenia, przyciągające jak otchłań. Szuka duszy zdolnej oprzeć się jej blaskowi, partnera, którego ta surowa siła nie oślepia, lecz wzrusza. Nienawidzi sentymentalnej przeciętności i dziecinnych gier; chce prawdy, głębi, istoty. Co ją męczy? Niezdarna wrażliwość lub słabość charakteru. Potrzebuje mocnego lustra, kogoś, kto potrafi patrzeć na tę „bosko piękną” bez odwracania wzroku, kto odważy się dotknąć boskiego, nie bojąc się go. Miłość jest dla niej sakralnym przymierzem, tak potężnym jak mit, którego imię nosi.
Pochodzi ze staronordyjskiego Ástríðr, „o boskiej urodzie”, od áss („bóg”) i fríðr („piękny”).
To skandynawskie imię (staronordyjskie), bardzo popularne wśród szlachty szwedzkiej, norweskiej i belgijskiej.
Astrid obchodzi imieniny 17 października, w dniu świętej Anstrudy. Była ona opatką.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgów, żona Leopolda III, zapamiętana dzięki swemu wdziękowi i tragicznej śmierci w 1935 roku.
Nie, to rzadki i elegancki klasyk, który przenika pokolenia z ponadczasową elegancją.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.