Znaczenie: boskiej urody.
Z nordyckiego starożytnego Ástríðr, od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny”.
27 listopada
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Astrid. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Postać skandynawska z X wieku, matka króla Olafa II Norwegii lub jego żona. Wychowała przyszłego króla w niestabilnym kontekście politycznym, zapewniając przekazywanie dynastii oraz silnej tożsamości kulturowej, mimo wygnania i walk o władzę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że figura matczyna może być niewidzialnym filarem losu historycznego. Jej siła tkwi w zdolności do ochrony i kształtowania, nawet gdy wszystko wokół wydaje się runąć.
Źródło: Wikipédia
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to prawdziwy klejnot pochodzący z Wielkiego Północy. Pochodzenia staronordyckiego Ástríðr — od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny” — dosłownie oznacza „boskiej urody”. Promienna etymologia, godna jej aury: od wieków Astrid jest imieniem królowych, księżniczek i bohaterek skandynawskich.
W Belgii jest nierozerwalnie związane z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, tragicznie zmarłą w 1935 roku i pozostającą w pamięci jako bardzo lubiana suwerenka. W Szwecji przywołuje postać ogromnej Astrid Lindgren, twórczyni Ani z Zielonego Dachów, figury opiekuńczej światowej literatury dziecięcej. Mówiąc wprost, imię, które inspiruje elegancję, odwagę i dobroć.
We Francji Astrid uwodzi swoim nordyckim sznytem, nieco retro-arystokratycznym charakterem i ostrą brzmieniowością, jednocześnie słodką i zdecydowaną. Ani zbyt powszechne, ani nieprzestarzałe, przetrwa epoki z ponadczasowym klasą. Dobrowolnie kojarzy się z elegancką, niezależną i wyrafinowaną kobiecością. Rzadkie imię, które ma obecność i głębię.
O pięknie boskim»: niewiele imion zaczyna się od tak wielkiego komplementu wyrytego w ich etymologii. Ale Astrid nie jest kruchą pięknością: jej nordyckie dziedzictwo nadaje jej królewską i podbojową wytrwałość. Wywołuje wrażenie solidności, prostoty i naturalnej elegancji, która nie potrzebuje sztuczności, by narzucać się innym. Jest w niej coś suwerennego.
Wierna wielkim Astridom historii – kochanym królowym, autorce o geniuszu pełnym czułości – łączy autorytet i dobroć w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje, tnie, ale nigdy kosztem innych: jej siła jest ochronna i hojna. Podąża się za nią dobrowolnie, ponieważ uspokaja tak samo, jak imponuje. Pod jej dystyngowanym wyrazem twarzy bije głęboko lojalne serce.
Niezależna aż po czubki palców, nienawidzi bycia traktowaną jak dziecko lub zamkniętej w określonej roli. Astrid wytycza swoją drogę spokojną determinacją i przyjętą ambicją, bez potrzeby krzyczeć, by być słyszaną. Jej rezerwa nie jest zimnością, lecz głębią: obserwuje, refleksuje, a następnie działa metodycznie.
Jeśli chodzi o wyobraźnię, dziedzictwo Astrid Lindgren szeptem przynosi jej wspaniałą fantazję i wolność ducha: pod elegancką fasadą może kryć się wielka, psotna dziewczynka, zakochana w naturze, przygodzie i szczerości. Astrid nie lubi fałszywych pozorów; woli prawdę, nawet jeśli jest ostra, niż letnie uprzejmości. W miłości jak i w przyjaźni oddaje swój afekt rzadko, ale całkowicie. Osobowość ponadczasowa, szlachetna i atrakcyjna, która nosi swoje imię-koronę z klasą w pełni skandynawską.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Z etymologią wołającą o boską piękność, Astrid nie musi szeptać, by uwodzić; jej sama obecność narzuca ciszę i podziw. Kocha z nordycką intensywnością, pozornym chłodem, ale żarem skrytym pod lodem. Uwodzenie jest dla niej tańcem mocy, w którym czuje się ciężar spojrzenia, pociągające jak otchłań. Szuka duszy zdolnej oprzeć się jej blaskowi, partnera, którego ta surowa siła nie oślepi, lecz wzruszy. Tchórzliwa, nienawidzi sentymentalnej przeciętności i dziecięcych gier; pragnie tego, co prawdziwe, głębokie i istotne. Co ją męczy? Niezręczna wrażliwość lub słabość charakteru. Potrzebuje silnego lustra, kogoś, kto potrafi patrzeć na tę „bosko piękną” bez odwracania wzroku, kto odważy się dotknąć boskości, nie bojąc się jej. Miłość jest dla niej sakralnym przymierzem, tak potężnym jak mit, z którego pochodzi jej imię.
Pochodzi ze staronordyckiego Ástríðr, „boskiej urody”, od áss („bóg”) i fríðr („piękny”).
To skandynawskie imię (staronordyjskie), bardzo popularne wśród szwedzkiej, norweskiej i belgijskiej szlachty.
27 listopada według francuskiego kalendarza (Nominis); niektóre źródła wspominają również o 17 października.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgów, żona Leopolda III, słynąca ze swej gracji i tragicznego zakończenia w 1935 roku.
No, to klasyczny, nietypowy i szykowny imię, które z ponadczasową elegancją przenika przez pokolenia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.