Znaczenie: pochodząca z Hadrii (Adriatyku).
Kobiece imię Adriana, wywodzące się od łacińskiego Hadrianus, „pochodzący z Hadrii”, miasta, które nadało nazwę Morzu Adriatyckiemu.
8 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Adrian z Nikomedii.
Oficer rzymskiej armii cesarskiej na początku IV wieku, w Azji Mniejszej. Przed sędziami, którzy go skazali, odmówił wyrzeczenia się swoich przekonań, mimo że ciosy laskami pokryły jego ciało ranami. Stał na nogach, samotny i ranny, tam, gdzie inni już się poddali.
Co z tego zostaje: Często mierzy się siłę zdolnością do adaptacji, ale Adrien pokazuje, że istnieje inna forma mocy: ta, która nie ulega. To wspomnienie o integralności, która przetrwa ból fizyczny i władzę państwa.
Źródło: Nominis
Adriana obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 8 września.
Adriana to żeńska forma imienia Adriano, wywodząca się z łacińskiego Hadrianus, co oznacza „pochodzący z Hadrii”, włoskiego miasta, które nadało nazwę Morzu Adriatyckiemu. Jego pochodzenie jest więc geograficzne i cesarskie: odnosi się do rodziny cesarza Hadriana, jednego z wielkich władców Rzymu.
W kalendarzu świętym towarzyszy mu Święty Adrian z Nicei, męczennik IV wieku, bardzo czczony w Hiszpanii. Z czasem Adriana stała się imieniem eleganckim i dźwięcznym, obecnym nawet w operze — Adriana Lecouvreur — oraz w teatrze Szekspira.
Dziś jest to bardzo cenione imię w całej Ameryce Łacińskiej i w Hiszpanii, o kosmopolitycznym i jasnym charakterze. Aktorki takie jak Adriana Ugarte czy Adriana Ozores nadają mu współczesny wizerunek talentu i elegancji, daleki od jakiegokolwiek przestarzałego skojarzenia.
Adriana brzmi jak Morze Adriatyckie i jak imię cesarskie – pochodzi od rodu cesarza Hadriana – i coś z tej śródziemnomorskiej rozległości jej towarzyszy: jest kosmopolityczna, promienna i posiada urok towarzyski, który otwiera drzwi. Jej liczba 3 czyni ją ekspresywną i magnetyczną; na przyjęciu Adriana to ta, która splata rozmowy i sprawia, że wszyscy czują się mile widziani. Dyplomatyczna i uśmiechnięta, ma dar bycia lubianą bez wysiłku.
Ale nie myl jej z czystym blaskiem. Pod elegancją kryje się aksamitna ambicja: chce, i to bardzo, choć dąży do celu w jedwabnych rękawiczkach, a nie łokciami. Jej niezależność i energia popychają ją do działania, podróżowania i próbowania nowych rzeczy; rutyna ją nieco męczy. Pomyśl o wszechstronności Adriany Ugarte lub o obecności Adriany Ozores: to imiona kobiet, które łączą wizerunek z treścią.
Jej lojalność i wrażliwość czynią ją hojną i ciepłą przyjaciółką, uważną na detale dotyczące tych, których kocha. Lubi być lubiana, tak, ale oddaje z nawiązką czułość, którą otrzymuje. Gdy ktoś z jej otoczenia przechodzi przez trudny okres, Adriana przybywa z planem, uściskiem i kieliszkiem wina.
Jej zdrobnienia rysują zaufaną Adrianę, tę w szlafroku z kawą rano, bardzo daleką od pozy. W gruncie rzeczy współistnieją w niej dwie: błyskotliwa gospodyni, która rozjaśnia pokój, i wrażliwa kobieta, która potrzebuje swojego spokojnego kącika, by się naładować. Ta podwójna twarz – przyjęcie i schronienie – to właśnie jej magia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Adriana niesie w sobie ciężar i piękno Adriatyku: miłość, która się nie ogranicza, lecz pochłania. Podobnie jak wody, które wzięły nazwę od jej rodzinnego miasta, jej namiętność jest przypływem, cykliczna i nieprzezwyciężona. Nie szuka efemerycznych intryg, lecz abisy głębokości więzi, która może wytrzymać burzę. Jej uwodzicielskość jest dyskretna, cicha jak mgła nad wybrzeżem, ale posiada magnetyczną grawitację, która przyciąga najbardziej burzliwe dusze ku jej stabilnemu brzegowi.
Czego się zmęczyła? Powierzchowności, zatruwym powietrzem próżniactwa. Adriana potrzebuje substancji, tego morskiego soli, które pali i oczyszcza. W łóżku nigdy nie jest frenetyczna, ale obsesyjnie obecna, czytając ciszę z tą samą precyzją, z jaką nawigator czyta gwiazdy. Kocha tego, kto potrafi być horyzontem, a nie molo: kogoś, kto pozwoli jej się rozszerzać, nie czując się uwięzioną. Jej wierność jest bezpieczną przystanią, ale wymaga szacunku, nigdy posiadania. Jeśli miłość staje się klatką, ona się wycofuje, zimna i odległa jak zamrożona woda zimą, pozostawiając drugą osobę samą z żalem odpływającego przypływu.
Z łacińskiego Hadrianus, „pochodzący z Hadrii”, miasta, które nadało nazwę Morzu Adriatyckiemu.
Imię Adriana ma święto 8 września, ku czci świętego Adriana z Nicei. Był on męczennikiem w Nicei, w Bitynii.
Nie; to jest forma żeńska, podczas gdy forma męska to Adriano.
Najczęściej spotykane to Adri i Ade.
Tak, imię pochodzi z tego samego rzymskiego rodowodu, co Hadria.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.