Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikólaos, złożonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”), dosłownie „ten, który zwycięża z ludem” lub „zwycięstwo ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj.
Biskup Mirei w Azji Mniejszej w IV wieku. Rozdawał swój osobisty majątek w tajemnicy, aby ocalić rodziny przed nędzą, a dzieci przed niewolnictwem. Pamięta się go za tę hojną dyskrecję, która miała na celu ochronę godności tych, którym pomagał.
Co z tego zostaje: Można wybrać skuteczność ciszy zamiast szumu publicznej dobroczynności. To forma odwagi, która odmawia zamieniania dobroci w widowisko i stawia godność drugiego człowieka ponad własne uznanie.
Źródło: Nominis
Nicolás obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicolás ma swoje korzenie w greckim Nikólaos, połączeniu zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): to imię, które od starożytności brzmi jak zbiorowy triumf. Swoją ogromną popularność zawdzięcza św. Mikołajowi z Miry, biskupowi z IV wieku w Azji Mniejszej, słynącemu z ukrytej hojności wobec ubogich; jego relikwie, przeniesione do Bari w 1087 roku, uczyniły go św. Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Z jego legendy o nocnych prezentach narodziła się, wieki później, postać Mikołaja.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Nicolás zawsze był imieniem o prestiżu kulturalnym, a jednocześnie bliskim, które nigdy nie wyszło całkowicie z użycia. Żyje w toponimii (San Nicolás del Puerto, parafia św. Mikołaja w wielu miastach) oraz w znamienitych nazwiskach. Nigdy nie brzmiało ono całkowicie archaicznie, prawdopodobnie dlatego, że jego elegancka melodia sprawia, że jest zawsze dostępne.
Dziś Nicolás przeżywa spektakularny renesans w świecie hiszpańskojęzycznym: jest jednym z najczęściej wybieranych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii w ostatnich dekadach. Postrzegane jest jako eleganckie, ale uprzejme, klasyczne, ale nie staroświeckie, a dzięki gamie czułych zdrobnień (Nico, Colás) staje się bliskie w codziennym życiu.
Nicolás niesie w swoim imieniu zwycięstwo, ale jest to zwycięstwo wspólne: níkē i laós, cały lud za nim. Dlatego typowy Nicolás rzadko bywa samotnym wilkiem; jego charyzma (duży humor, dobra energia) działa w grupie, a on sam często staje się tym przyjacielem, który łączy wszystkich, nawet nie mając takiego zamiaru. W nim tkwi głęboka hojność, odziedziczona niemal przez osmozę od świętego biskupa, który w ukryciu rozdawał posagi: daje, zaprasza, pomaga, i zwykle robi to bez szukania oklasków.
Jego profil rysuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego do mediowania przy stole, gdy rozmowa się rozgrzewa. Nie jest najbardziej ambitnym w dążeniu do celu łokciami, ale też nie godzi się na mniej: numerologiczna jedynka popycha go do podejmowania inicjatywy, do bycia tym, kto proponuje plan i stawia pierwszy krok. Ta mieszanka pędu i ciepła czyni go lubianym: ludzie ufają Nicolásowi niemal z instynktu, być może dlatego, że jego imię brzmi zarazem szlachetnie i sąsiedzko.
Pokoleniowy klimat mu sprzyja. W pełnym rozkwicie w świecie hiszpańskojęzycznym, dzisiejszy Nicolás rośnie z imieniem postrzeganym jako eleganckie, ale wcale nie dystansujące, oraz z arsenałem przezwisk — Nico dla kolegów, Colás dla babci — które go uziemiają i humanizują. Ma wystarczająco fantazji, by marzyć, i stabilności, by nie zgubić się w marzeniu. Gdy się myli, zwykle jest to z powodu chęci zadowolenia wszystkich lub przejęcia zbyt wielu frontów naraz. Ale pod koniec dnia, Nicolás wierny swojej etymologii nie szuka zwycięstwa tylko dla siebie: szuka, by wygrywali też ludzie, których kocha. I tam, prawie zawsze, trafia w punkt.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolás nie szuka efemerycznych podbojów; jego imię, które krzyczy „zwycięstwo ludu”, skazuje go na kochanie z kolektywną oddanością i niezachwianą lojalnością. W łożu jego uwodzenie jest taktyką słodkiego oblężenia: owija cię, potwierdza twoją wartość, sprawia, że czujesz się centrum jego wspólnego wszechświata. Nie interesują go samotne gry o władzę; potrzebuje wspólnika, sojusznika, z którym zbuduje intymne imperium. Podnieca go porozumienie, to elektryczne iskrzenie, gdy dwie dusze decydują się zwyciężać razem. Jednak jego największą słabością jest emocjonalna samotność. Jeśli jego partner zamknie się w zimnym egoizmie lub postawi „ja” ponad „my”, Nicolás traci kierunek. Obojętność jest jego kryptonitem; bez autentycznego połączenia to zwycięstwo, którego pragnie, staje się gorzkie. Szuka namiętności, tak, ale takiej, która służy łączeniu, a nie dzieleniu. Jego erotyzm jest żyzną ziemią: wymaga pielęgnowania go z szacunkiem, wspólnymi historiami i tą głęboką intymnością, w której ciało mówi językiem absolutnej przynależności.
Jest greckiego pochodzenia, od imienia Nikólaos, złożonego z elementów níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”).
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „zwycięzca z ludem”.
Jego imieniny obchodzone są 6 grudnia na cześć świętego Mikołaja z Bari. Był on biskupem Miry w Azji Mniejszej w IV wieku, słynącym ze swej hojności wobec ubogich i dzieci.
Tak: współczesna postać Świętego Mikołaja (Mikołaja) wywodzi się bezpośrednio z legendy o świętym Mikołaju i jego tajnych prezentach.
Bardzo dużo. Znajduje się wśród najpopularniejszych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii w ostatnich dekadach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.