Znaczenie: Wskrzeszenie narodu.
Pochodzi z greckiego Nikólaos, będącego połączeniem níkē (zwycięstwo) i laós (lud).
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Myry.
Biskup Myry w Azji Mniejszej w IV wieku. Poświęcił swój osobisty majątek ratowaniu biednych i dzieci, często działając w ukryciu, aby chronić godność tych, którym pomagał.
Co z tego zostaje: Pamięta się o nim myśl, że hojność nie potrzebuje publicznego uznania, by być prawdziwa. To forma dyskretnego odwagi, która polega na działaniu dla drugiego bez szukania chwały.
Źródło: Nominis
Nicolas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Imię „Nicolas” ma swoje korzenie w greckim Nikólaos, będącym połączeniem zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): to imię, które od starożytności niesie ze sobą echa zbiorowego triumfu. Jego ogromny sukces zawdzięcza świętemu Mikołajowi z Miry, biskupowi IV wieku w Małej Azji, słynącemu ze swojej ukrytej hojności wobec ubogich; jego relikwie, przeniesione w 1087 roku do Bari, uczyniły go świętym Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Z jego legendy o nocnych prezentach powstała wieki później postać Mikołaja (Świętego Mikołaja).
W Hiszpanii i hiszpańskojęzycznej Ameryce Nicolas było zawsze imieniem zarówno erudycyjnym, jak i prestiżowym, ale nigdy odległym, nie zapominanym całkowicie. Słychać je w toponimii (San Nicolás del Puerto, parafia San Nicolás w tak wielu miastach) i w znanych nazwiskach rodzinnych. Nigdy nie wydawało się całkowicie przestarzałe, być może dlatego, że jego elegancka sekwencja dźwięków zawsze go utrzymuje w świadomości.
Dziś Nicolas przeżywa w kręgu hiszpańskim spektakularną renesans: w ostatnich dekadach zalicza się do najczęściej wybieranych męskich imion w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii. Jest postrzegane jako szlachetne, ale przyjazne, klasyczne, bez bycia staroświeckim, z paletą czułych zdrobnień (Nico, Colas), które czynią je atrakcyjnym w codziennym życiu.
Nicolás nosi zwycięstwo w swoim imieniu, ale jest to zwycięstwo dzielone: níkē i laós, cały lud stojący za nim. Dlatego typowy Nicolas rzadko jest samotnym wilkiem; jego charyzma (duży humor, dobra energia) działa w grupie, a on ma tendencję do nieświadomego stania się przyjacielem, który scala wszystkich. W nim tkwi tło hojności, które niemal przez osmozę odziedziczył po świętym biskupie, ukrywającym się rozdawaniu posagów: daje, zaprasza, pomaga i zazwyczaj czyni to bez szukania oklasków.
Jego profil opisuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego do mediacji przy stole, gdy rozmowy się rozpalają. Nie jest najbardziej napierającym ambitnym człowiekiem, ale nie zadowala się też najmniejszym: numerologiczna jedność popycha go do podjęcia inicjatywy, bycia tym, kto proponuje plan i stawia pierwszy krok. Ta mieszanka zapału i ciepła sprawia, że jest kochany: ludzie ufają Nicolasowi niemal instynktownie, być może dlatego, że jego imię brzmi zarówno szlachetnie, jak i sąsiedzko.
Generacyjny wiatr mu sprzyja. W pełnym rozkwicie w świecie hiszpańskim dzisiejszy Nicolas rośnie z imieniem, które postrzegane jest jako eleganckie, ale wcale nie dystansujące, oraz z arsenałem przezwisk – Nico dla kolegów, Colás dla babci – które go uziemiają i humanizują. Ma dość fantazji, by marzyć, i dość stabilności, by nie zgubić się we śnie. Jeśli się myli, to zwykle dlatego, że chce się podobać wszystkim lub przejmuje zbyt wiele frontów jednocześnie. Ale na koniec dnia Nicolas, wierny swojej etymologii, nie szuka tylko własnego zwycięstwa: szuka zwycięstwa dla ludzi, których kocha. I w ten sposób niemal zawsze trafia w sedno.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolás nie szuka efemerycznych podbojów; jego imię, które „krzyczy” jako „zwycięstwo ludu”, skazuje go na miłowanie z kolektywnym oddaniem i nieprzeniknioną lojalnością. W łóżku jego uwodzenie jest taktyką łagodnego oblężenia: otula cię, potwierdza twoją wartość, sprawia, że czujesz się centrum jego wspólnego wszechświata. Nie interesują go gry o władzę prowadzone w pojedynkę; potrzebuje wspólnika, sojusznika, z którym zbuduje intymną imperium. Pobudza go ta współudział, ten elektryczny iskrzenie, gdy dwie dusze decydują się wspólnie zwyciężać. Jego największą słabością jest jednak emocjonalna samotność. Gdy jego partner pogrąża się w zimnym egoizmie lub stawia „ja” przed „my”, Nicolás traci kompas. Obojętność jest jego kryptonitem; bez prawdziwej więzi to zwycięstwo, którego pragnie, staje się gorzkie. Szuka namiętności, tak, ale takiej, która służy łączeniu, a nie dzieleniu. Jego erotyzm jest żyzną ziemią: wymaga, by był pielęgnowany z szacunkiem, wspólnymi historiami i tą głęboką intymnością, w której ciało mówi językiem absolutnej przynależności.
Pochodzi z języka greckiego, od imienia Nikólaos, utworzonego z elementów níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”).
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „zwycięzca z ludem”.
Nicolas obchodzi imieniny 6 grudnia, w dniu wspomnienia świętego Mikołaja z Miry. Był on biskupem Miry.
Ja: Współczesna postać Mikołaja (Mikołaja) wywodzi się bezpośrednio z legendy o świętym Mikołaju i jego tajnych prezentach.
Bardzo. W ostatnich dziesięcioleciach należy do najczęściej nadawanych męskich imion w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.