Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Od greckiego Nikólaos, połączenia zwycięstwa (níkē) i ludu (laós).
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Miry.
Biskup IV wieku w Azji Mniejszej, w regionie dzisiejszej Turcji. Poświęcił swoje życie dyskretnej pomocy ubogim, sierotom i dzieciom, sięgając nawet do oferowania zasobów tym, którzy stali w obliczu upadku. Ta cicha i uparta hojność uczyniła go uniwersalną figurą ochrony.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by dawać bez oczekiwania wdzięczności, działając w cieniu, aby chronić godność drugiego człowieka. To forma dyskretnego odwagi, która przypomina, że prawdziwa siła często tkwi w uwadze poświęconej najbardziej wrażliwym.
Źródło: Nominis
Nicolas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicolas ma swoje korzenie w greckim Nikólaos, będącym połączeniem zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): imię, które od starożytności brzmi jak zbiorowy triumf. Jego ogromny sukces zawdzięcza świętemu Mikołajowi z Miry, biskupowi IV wieku w Azji Mniejszej, słynącemu ze swojej ukrytej hojności wobec ubogich; jego relikwie, przeniesione do Bari w 1087 roku, uczyniły go świętym Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Z jego legendy o nocnych prezentach narodziła się, wieki później, postać Świętego Mikołaja.
W Hiszpanii i w hiszpańskojęzycznej Ameryce Nicolas był zawsze imieniem zarówno kulturalnym, jak i prestiżowym, ale nigdy odległym, nie popadając nigdy całkowicie w zapomnienie. Słychać jego rytm w toponimii (San Nicolás del Puerto, parafia San Nicolás w wielu miastach) oraz w znanych nazwiskach. Nigdy nie wydawało się ono całkowicie przestarzałe, być może dlatego, że jego elegancka melodia sprawia, że jest zawsze dostępne.
Dziś Nicolas przeżywa spektakularny renesans w świecie hiszpańskojęzycznym: jest jednym z najczęściej wybieranych męskich imion w Argentynie, Kolumbii, Chile i w Hiszpanii w ostatnich dekadach. Postrzegane jest jako wyjątkowe, ale przyjazne, klasyczne, ale nie archaiczne, z gamą czułych zdrobnień (Nico, Colas), które czynią je ujmującym w codziennym życiu.
Nicolas niesie w swoim imieniu zwycięstwo, ale jest to zwycięstwo dzielone: níkē i laós, cały lud za nim. Dlatego typowy Nicolas rzadko jest samotnym wilkiem; jego urok – żywy humor, piękna energia – rozkwita w grupie, a on dobrowolnie staje się tym przyjacielem, który zbiera wszystkich wokół siebie, nawet nie szukając tego. W nim tkwi podłoże hojności, odziedziczone niemal przez osmozę od świętego biskupa, który rozdawał dary w tajemnicy: on daje, zaprasza, wyciąga rękę, a w większości przypadków bez szukania oklasków.
Jego profil rysuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego pełnić rolę mediatora przy stole, gdy rozmowa się zaostrza. Nie jest tym najbardziej ambitnym, który łokciami przebija się do przodu, ale nie zadowala się byle czym: numerologiczna jedynka popycha go do podejmowania inicjatywy, bycia tym, kto proponuje plan i stawia pierwszy krok. Ta mieszanka odważności i ciepła czyni go ujmującym: ludzie ufają Nicolasowi niemal instynktownie, może dlatego, że jego imię brzmi jednocześnie szlachecko i sąsiedzko.
Powiew epoki dobrze mu służy. Imię przeżywa rozkwit w świecie hiszpańskojęzycznym, a dzisiejszy Nicolas rośnie z imieniem postrzeganym jako eleganckie, ale wcale nie odległe, oraz z całym arsenałem przezwisk – Nico dla przyjaciół, Colas dla babci – które go zakorzeniają i humanizują. Ma wystarczająco dużo wyobraźni, by marzyć, i wystarczająco dużo stabilności, by nie zgubić się w marzeniu. Gdy się myli, często jest to dlatego, że chciał zadowolić wszystkich lub prowadził jednocześnie wiele frontów. Ale ostatecznie, Nicolas wierny swojej etymologii nie dąży do zwycięstwa sam: dąży do tego, by wygrywali także ludzie, których kocha. I tam, niemal zawsze, trafia w sedno.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolas nie goni za sercami, zdobywa je. Jego podejście jest podejściem łagodnego stratega: uwodzenie nie jest grą, jest sojuszem. Szuka bojowej współzależności, partnerki, z którą wyznaczy linie wspólnego zwycięstwa. Samotność go męczy, ale emocjonalna pustka go odpycha; potrzebuje solidnego, zakorzenionego „my”, w którym pasja służy za cement. Jest zmysłowy, ale nie inwazyjny; woli pocałunki, które pieczętują niewidzialne przymierza, niż efemeryczne płomienie. Fascynuje go inteligencja więzi, ta zdolność do wspólnego tryumfu w codziennych próbach. Natomiast ucieka od bierności i dusz, które odrzucają zobowiązania. Chce sojuszniczki, nie widzki. Dla Nicolasa miłość to wspólny marsz w stronę horyzontu, dzielony, intensywny, w którym każde przytulenie potwierdza, że siła pary tkwi w jedności dwóch wolnych, ale zdecydowanych na wspólne postępowanie woli, niezachwianych wobec wiatru.
Pochodzi z greki, od imienia Nikólaos, złożonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”).
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „ten, który tryumfuje z ludem”.
Imieniny Nicolasa przypadają 6 grudnia, w dniu poświęconym św. Mikołajowi z Miry. Był on biskupem IV wieku w Małej Azji, słynącym ze swej hojności wobec ubogich, sierot i dzieci, a stał się wzorem dla Świętego Mikołaja.
Tak: współczesna postać Mikołaja (Santa Claus) wywodzi się bezpośrednio z legendy o św. Mikołaju i jego tajnych prezentach.
Bardzo. W ostatnich dekadach znajduje się wśród najczęściej nadawanych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.