Znaczenie: godny czci, godny uwielbienia.
Pochodzi z łacińskiego Sebastianus, „pochodzenie z Sebaste”, którego nazwa wywodzi się z greckiego sebastós „godny czci, augustowski”, będącego honorowym tłumaczeniem łacińskiego Augustus.
20 stycznia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Sebastian. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski oficer gwardii pretoriańskiej, w III wieku, w Cesarstwie Rzymskim. Odmówił zaparcia się swoich przekonań wobec władzy cesarskiej, przeżył egzekucję przez strzały z łuku, zanim został dobity, stając się symbolem nieugiętego oporu.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że wewnętrzna spójność może przetrwać zewnętrzną przemoc. Nie chodzi o niezniszczalność ciała, lecz o zdolność pozostania wiernym samemu sobie, gdy wszystko skłania do ugięcia się.
Źródło: Wikidata
Sebastiano obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 20 stycznia.
Sebastiano to ponadczasowy klasyk: wywodzi się z greckiego słowa sebastós, oznaczającego „godny czci, augustowski”, a przede wszystkim ze świętego Sebastiano, męczennika-żołnierza, przeszytego strzałami, który stał się jednym z najczęściej przedstawianych motywów w historii sztuki, od Mantegni po Guido Reniego.
We Włoszech jest to imię o długiej tradycji, szczególnie zakorzenione na południu i na wyspach – wystarczy wspomnieć o wszystkich odpustach ku czci „świętego Sebastiana” na Sycylii i Sardynii – ale na całym Półwyspie jest kochane ze względu na swoją elegancką solidność. Z biegiem czasu przechodził przez różne fazy mody, a dziś przeżywa piękny renesans, również dzięki zdrobnieniu „Seba”, które czyni go bezpośrednim i aktualnym.
Jest postrzegane jako męskie, mocne i godne zaufania imię, z pewną arystokratyczną i jednocześnie sportową nutą: nie dziwi więc, że San Sebastiano jest patronem sportowców i łuczników. Osoby noszące to imię kojarzone są z spokojną siłą, odpornością i poczuciem ochrony.
Sebastiano nosi święty ciężar imienia, które oznacza „szanowny”, aurę sebastós, która nie prosi o pozwolenie, lecz wymaga szacunku. Podobnie jak cesarz Augustus w greckim przekładzie, Sebastiano wciela w sobie cichą, niemal architektoniczną godność. Nie jest to artysta, który krzyczy, by zostać zauważonym, lecz ten, który wykuwa pustkę i znajduje swoją prawdziwą siłę w czasie oczekiwania. Jego dominującą cechą jest arystokratyczna powściągliwość, świadoma powolność, która rozbraja tych, którzy oczekują pośpiechu. Żyje jak grecka świątynia: kolumny stoicyzmu, wnętrze oświetlone zimnym, czystym światłem. Nie szuka tłumu, lecz tego, co istotne. Jak powiedział Cyceron: „Prawdziwa elokwencja jest doskonałością mowy”, a Sebastiano mówi językiem spojrzeń i pauz. Jego idealnym wzorcem nie jest głośny sukces, lecz gravitas, ten moralny ciężar, który czyni go niewzruszonym. To antyczna dusza w ciele nowoczesnym, zdolna przekształcić samotność w przywilej, a nie w wyrok. Jego imię jest wezwaniem, a on żyje tak, jakby każdy gest był aktem wewnętrznego, surowego, pięknego i niepodważalnego czczenia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Sebastiano nie szuka ulotnej iskry, lecz żaru, który nigdy nie gaśnie. Jego uwodzenie jest powolne, dotykowe, składa się ze spojrzeń, które drążą, zanim pojawią się słowa. Nie kocha za pomocą frazesów, lecz fizyczną, ciepłą i stałą obecnością, jak kotwica rzucana na burzliwe morze. Przyciąga go intensywność drugiej osoby, jej zdolność do bycia wrażliwym, a jednocześnie silnym; gardzi powierzchownością, zbędną lekkością i pustymi gadaniami. Kocha z niemal religijną, niemal czcigodną oddanością, ale z zmysłową pasją, która nie znosi rozpraszania. Nie jest zazdrosny, lecz wymagający: chce być widziany w swojej całości, z cieniami i światłami. Gdy jest zmęczony, nie kłóci się, lecz wycofuje się w swoje święte milczenie i staje się niedostępny jak posąg. Dla niego miłość jest rytuałem inicjacji, a nie grą. Szuka pokrewnej duszy, a nie publiczności. Kocha, by budować, a nie zużywać. Jego pasja jest aktem szacunku, głębokim, dotykalnym, wiecznym.
Pochodzi z łacińskiego Sebastianus, „z Sebaste”, od greckiego sebastós, co oznacza „godny czci, augustowski”.
20 stycznia, święto świętego męczennika Sebastiano.
Dla sportowców, łuczników, urzędników miejskich, a tradycyjnie wzywa się go przeciwko dżumie.
We Włoszech przede wszystkim „Seba” i „Bastiano”, rzadziej „Sebi”.
Jest bardzo stary, ale zawsze aktualny: dziś przeżywa nową falę popularności, również dzięki zdrobniałej formie Seba.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.