Znaczenie: godny czci, godny uwielbienia.
Pochodzi z łacińskiego Sebastianus, „pochodzenie z Sebaste”, którego nazwa wywodzi się z greckiego sebastós „wspaniały, augustowski”, będącego honorowym tłumaczeniem łacińskiego Augustus.
20 stycznia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Sebastian. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski oficer gwardii pretoriańskiej, w III wieku, w Cesarstwie Rzymskim. Odmówił zaparcia się swoich przekonań wobec władzy cesarskiej, przeżył egzekucję przez strzały z łuku, zanim został dobity, stając się symbolem nieugiętego oporu.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że wewnętrzna spójność może przetrwać zewnętrzną przemoc. Nie chodzi o niezniszczalność ciała, lecz o zdolność pozostania wiernym samemu sobie, gdy wszystko skłania do ugięcia się.
Źródło: Wikidata
Sebastiano obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 20 stycznia.
Sebastiano to ponadczasowy klasyk: wywodzi się z greckiego słowa sebastós, oznaczającego „godny czci, augustowski”, a przede wszystkim ze świętego Sebastiano, męczennika-soldata, przebitych strzałami, który stał się jednym z najczęściej przedstawianych motywów w historii sztuki, od Mantegni po Guido Reniego.
W Włoszech jest to imię o długiej tradycji, szczególnie zakorzenione na południu i na wyspach – wystarczy wspomnieć o wszystkich odpustach ku czci „świętego Sebastiana” na Sycylii i Sardynii – ale na całym Półwyspie jest kochane ze względu na swoją elegancką solidność. Z biegiem czasu przechodził przez różne fazy mody, a dziś przeżywa piękną renesans, również dzięki zdrobnieniu „Seba”, które czyni go bezpośrednim i aktualnym.
Jest postrzegane jako męskie, mocne i godne zaufania imię, z pewną arystokratyczną i jednocześnie sportową nutą: nie dziwi więc, że San Sebastiano jest patronem sportowców i łuczników. Osoby noszące to imię kojarzone są z spokojną siłą, odpornością i poczuciem ochrony.
Sebastiano nosi święty ciężar imienia, które oznacza „szanowny”, aurę sebastós, która nie prosi o pozwolenie, lecz wymaga szacunku. Podobnie jak cesarz Augustus w greckim przekładzie, Sebastiano wciela w sobie cichą, niemal architektoniczną godność. Nie jest to artysta, który krzyczy, by zostać zauważonym, lecz ten, który wykuwa pustkę i znajduje swoją prawdziwą siłę w czasie oczekiwania. Jego dominującą cechą jest arystokratyczna powściągliwość, świadoma powolność, która rozbraja tych, którzy oczekują pośpiechu. Żyje jak grecki świątynia: kolumny stoicyzmu, wnętrze oświetlone zimnym, czystym światłem. Nie szuka tłumu, lecz tego, co istotne. Jak powiedział Cyceron: „Prawdziwa elokwencja jest doskonałością mowy”, a Sebastiano mówi językiem spojrzeń i pauz. Jego idealnym wzorcem nie jest głośny sukces, lecz gravitas, ten moralny ciężar, który czyni nieprzeniknionym. To antyczna dusza w ciele nowoczesnym, zdolna przekształcić samotność w przywilej, a nie w wyrok. Jego imię jest wezwaniem, a on żyje tak, jakby każdy gest był aktem wewnętrznego, surowego, pięknego i niepodważalnego czczenia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Sebastiano nie szuka ulotnej iskrzy, lecz żaru, który nigdy nie gaśnie. Jego uwodzenie jest powolne, dotykowe, składa się z spojrzeń, które kują, zanim pojawią się słowa. Nie kocha za pomocą frazesów, lecz fizyczną, ciepłą i stałą obecnością, jak kotwica rzucana na burzliwe morze. Przyciąga go intensywność drugiej osoby, jej zdolność do bycia wrażliwym, a jednocześnie silnym; gardzi powierzchownością, zbędną lekkością i pustymi gadaniami. Kocha z niemal religijną, niemal czcigodną oddanością, ale z zmysłową pasją, która nie znosi rozpraszania. Nie jest zazdrosny, lecz wymagający: chce być widziany w swojej całości, z cieniami i światłami. Gdy jest zmęczony, nie kłóci się, lecz wycofuje się w swoje święte milczenie i staje się niedostępny jak posąg. Dla niego miłość jest rytuałem inicjacji, a nie grą. Szuka pokrewnej duszy, a nie publiczności. Kocha, by budować, a nie zużywać. Jego pasja jest aktem szacunku, głębokim, dotykalnym, wiecznym.
Pochodzi z łacińskiego Sebastianus, „z Sebaste”, od greckiego sebastós, co oznacza „godny czci, augustowski”.
20 stycznia, święto świętego męczennika Sebastiano.
Dla sportowców, łuczników, urzędników miejskich, a tradycyjnie wzywa się go przeciwko dżumie.
We Włoszech przede wszystkim „Seba” i „Bastiano”, rzadziej „Sebi”.
Jest bardzo stary, ale zawsze aktualny: dziś przeżywa nową falę popularności, również dzięki zdrobniałej formie Seba.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.