Znaczenie: godny czci, zasługujący na czczenie.
Z łacińskiego Sebastianus, „pochodzący z Sebasty”, którego nazwa wywodzi się od greckiego sebastós „wielce szanowany, augustus”, będącego honorowym tłumaczeniem łacińskiego Augustus.
20 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Sebastian.
Rzymski oficer gwardii pretoriańskiej, w III wieku, w Cesarstwie Rzymskim. Odmówił zaparcia się swoich przekonań wobec władzy cesarskiej, przeżył egzekucję przez strzały z łuku, zanim został dobity, stając się symbolem nieugiętego oporu.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że wewnętrzna spójność może przetrwać zewnętrzną przemoc. Nie chodzi o niezniszczalność ciała, lecz o zdolność pozostania wiernym samemu sobie, gdy wszystko skłania do ugięcia się.
Źródło: Wikidata
Sebastiano obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 20 stycznia.
Sebastiano to klasa ponadczasowa: w jego nazwie kryje się greckie sebastós, oznaczające „wielki, szanowany”, a przede wszystkim św. Sebastiana – żołnierza-męczennika przebitego strzałami, który stał się jednym z najczęściej malowanych tematów w historii sztuki, od Mantegni po Guida Reniego.
We Włoszech jest to imię o długiej tradycji, szczególnie zakorzenione na południu i na wyspach – wystarczy wspomnieć o wszystkich świętach patronalnych „San Sebastiano” na Sycylii i Sardynii – ale jest kochane na całym Półwyspie dzięki swojej eleganckiej solidności. Z czasem przechodził przez różne fazy mody, a dziś przeżywa piękny renesans, w czym pomaga jego zdrobnienie „Seba”, czyniące je natychmiastowym i aktualnym.
Jest postrzegane jako męskie imię, mocne i godne zaufania, z nutą arystokratyzmu i sportowości jednocześnie: nie bez powodu św. Sebastian jest patronem sportowców i łuczników. Osoby noszące to imię kojarzone są ze spokojną siłą, odpornością i poczuciem ochrony.
Sebastiano niesie ze sobą święty ciężar imienia oznaczającego „godny czci”, aurę sebastós, która nie prosi o pozwolenie, lecz wymaga szacunku. Podobnie jak cesarz August przetłumaczony na grekę, Sebastiano wciela w sobie cichą, niemal architektoniczną godność. Nie jest artystą, który krzyczy, by zostać zauważonym, lecz tym, który rzeźbi pustkę, znajdując w oczekiwaniu swoją prawdziwą moc. Jego dominującą cechą jest arystokratyczna dyskrecja, celowa powolność, która rozbraja tych, którzy oczekują pośpiechu. Żyje jak grecka świątynia: kolumny stoicyzmu, wnętrze oświetlone zimnym i jasnym światłem. Nie szuka tłumu, lecz tego, co niezbędne. Jak mówił Cyceron, „prawdziwa elokwencja jest doskonałością języka”, a Sebastiano mówi językiem spojrzeń i pauz. Jego ideałem nie jest głośny sukces, lecz gravitas, ten moralny ciężar, który czyni go niewzruszonym. Jest to dusza starożytna w ciele nowoczesnym, zdolna przekształcić samotność w przywilej, a nie w wyrok. Jego imię jest wezwaniem, a on żyje tak, jakby każdy gest był aktem wewnętrznego kultu: surowym, pięknym i nieodwołalnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Sebastiano nie szuka efemerycznej iskry, lecz żaru, który nigdy nie gaśnie. Jego uwodzenie jest powolne, dotykowe, oparte na spojrzeniach, które drążą głębiej niż słowa. Nie kocha gotowymi formułkami, lecz fizyczną obecnością, ciepłą i stanowczą, jak kotwica wrzucona na wzburzone morze. Przyciąga go intensywność drugiej osoby, jej zdolność do bycia wrażliwym bez bycia słabym; gardzi powierzchownością, bezcelową lekkością i pustą gadaniną. Kocha z niemal religijną, niemal czcigodną oddanością, ale z ogniem zmysłowym, który nie znosi rozpraszania. Nie jest zazdrosny, lecz wymagający: chce być widziany w całości, z cieniami i światłami. Gdy się męczy, nie kłóci się, wycofuje się w swoje święte milczenie, stając się niedostępnym jak posąg. Dla niego miłość jest rytuałem inicjacji, a nie grą. Szuka siostrzanej duszy, a nie publiczności. Kocha, by budować, a nie konsumować. Jego pasja jest aktem szacunku, głębokim, namacalnym, wiecznym.
Z łacińskiego Sebastianus, „z Sebaste”, od greckiego sebastós, co oznacza „godny czci, wspaniały”.
20 stycznia, święto męczennika Sebastiana.
Atletów, łuczników i strażników miejskich; tradycyjnie wzywa się go też przeciwko dżumie.
We Włoszech przede wszystkim „Seba” i „Bastiano”, rzadziej „Sebi”.
Jest bardzo stare, ale wciąż aktualne: dziś przeżywa nową falę popularności, również dzięki zdrobnieniu Seba.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.