Znaczenie: do Olimpu, niebiańska, godna bogów.
Wyprowadzone od nazwy góry Olimpu, siedziby greckich bogów.
17 grudnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Olimpia z Konstantynopola. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymska szlachcianka i diakonisa IV wieku, mieszkająca w Konstantynopolu. Wdowa o ogromnym majątku, przekazała cały swój majątek najuboższym. Odważyła się również wspierać patriarchę Jana Chryzostoma podczas jego niesłusznego wygnania.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie trzymać tego, co się ma, lecz dzielić się nim, by złagodzić cierpienie innych. To akt wolności i solidarności, który odmawia poddania się wobec niesprawiedliwości.
Źródło: Wikidata
Olimpia obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 17 grudnia.
Olimpia niesie ze sobą echa najsłynniejszej góry starożytności: Olimpu, siedziby bóstw greckich. Imię oznacza „z Olimpu”, a więc „niebiańskie”, „godne bogów”, i nie dziwi, że jest również związane z Olimpią, świętym miastem, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie. Podwójna godność, religijna i sportowa, nadaje jej świetlistą i uroczystą aurę.
W tradycji chrześcijańskiej imię jest uosobione przez świętą Olimpię z Konstantynopola, diakonissę i wdowę o skrajnej hojności, przyjaciółkę świętego Jana Chryzostoma, której wspomnienie obchodzi się 17 grudnia. W historii świeckiej odbija się natomiast Olimpias, matka Aleksandra Wielkiego, postać dumna i legendarna.
We Włoszech Olimpia ma szlachetny ton, nieco teatralny, z barokowym urokiem, który przywodzi na myśl rzymskie damy i arystokratki. Jest to imię rzadkie i poszukiwane, wybierane przez tych, którzy kochają klasycyzm i chcą dla swojej córki czegoś dźwięcznego i majestatycznego. Brzmi elegancko i silnie, z tym wołaniem do wartości sportu – lojalności, ambicji, doskonałości – co czyni je jednocześnie starożytnym i zaskakująco aktualnym.
Olimpia to nie imię, które się szeptem wymawia; to wezwanie. Zakorzenione w greckim Olympiás, niesie w swoim DNA święte echo Olimpu, góry bogów. Nie jest ziemską kobietą, lecz postacią niebiańską, zawieszoną między ziemią a nieskończonością. Jej dominującą cechą jest naturalna godność, niemal arystokratyczna, która odrzuca pospolitość codzienności. To archetyp współczesnej Sybilli: przeczuwała przyszłość, prowadziła wzrokiem, który ważył jak marmur. Jej ideałem jest transcendencja; wierzy, że każdy gest musi mieć boski rezonans. Nie szuka tłumu, lecz ciszy świątyń wewnętrznych. Jak mówił Nietzsche: „Trzeba mieć w sobie jeszcze chaos, by urodzić tańczącą gwiazdę”, a Olimpia jest tą gwiazdą, zimną w zimnie, płonącą w żarze. Jej etymologia to nie tylko pochodzenie, to przeznaczenie: należy do Olimpu. To czyni ją odległą w oczach świeckich, magnetyczną dla tych, którzy potrafią latać. Nie jest piękna, by się podobać, jest piękna, bo jest. Obecność, która narzuca szacunek, nie dlatego, że krzyczy, ale dlatego, że zajmuje przestrzeń z grawitacją góry. To czysta esencja boskiego, które zamieszkuje ciało, mieszanka lodu i ognia, która pali tych, którzy zbliżają się bez szacunku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Olimpia nie prosi, lecz wymaga. Jej uwodzicielskość jest aurą, a nie makijażem. Przechodzi przez pokój, a powietrze staje się ciężkie, nasycone statycznym napięciem, które sprawia, że drżą rzęsy. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką słucha wiatru między szczytami: całkowicie, bez kompromisów. Nie szuka miłości targowej, tej z pustych obietnic i pocałunków bez duszy. Chce całkowitego oddania, tego, co zdejmuje maski. Co ją upija, to intensywność spojrzenia drugiego człowieka, ten moment, w którym naga dusza spotyka się z drugą. Co ją natychmiast męczy? Banalność. Bezcelowe rozmowy, drobne kłamstwa, szara powtarzalność rzeczy robionych z przyzwyczajenia. Dla niej miłowanie jest rytuałem świętym, wspinaczką na wspólny Olimp. Jeśli druga strona nie jest gotowa do lotu, wycofuje się, zimna i niezniszczalna. Nie wybacza obojętności, ponieważ dla Olimpii obojętność jest śmiercią duszy. Kocha jak się modli: z oddaniem, z ogniem i ze świadomością, że każdy moment jest darem bogów. Jeśli nie ma ognia, nie ma Olimpii.
Od greckiego Ólympos, świętej góry bogów; oznacza „niebiański, z Olimpu”.
Oznacza „należąca do Olimpu”, a więc „niebiańska” lub „godna bogów”.
17 grudnia, w hołdzie świętej Olimpii z Konstantynopola.
Tak: ten sam rdzeń dał nazwę Olimpii, świętemu miastu, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie.
Nie, jest rzadkie i poszukiwane, z klasycznym i eleganckim charakterem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.