Znaczenie: z Olimpu, niebiańska.
Z greckiego Olympiás, pochodzącego od Ólympos, świętej góry bogów, ze znaczeniem „należąca do Olimpu, niebiańska, boska”.
17 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Olimpia z Konstantynopola.
Rzymska szlachcianka i diakonisa IV wieku, mieszkająca w Konstantynopolu. Wdowa o ogromnym majątku, przekazała cały swój majątek najuboższym. Odważyła się również wspierać patriarchę Jana Chryzostoma podczas jego niesłusznego wygnania.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie trzymać tego, co się ma, lecz dzielić się nim, by złagodzić cierpienie innych. To akt wolności i solidarności, który odmawia poddania się wobec niesprawiedliwości.
Źródło: Wikidata
Olimpia obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 17 grudnia.
Olimpia niesie ze sobą echo najbardziej słynnej góry starożytności: Olimpu, siedziby greckich bogów. Imię oznacza „z Olimpu”, a więc „niebiańskie”, „godne bogów”, i nie dziwi, że jest ono związane również z Olimpią, świętym miastem, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie. Podwójny prestiż, religijny i sportowy, nadaje mu jasną i uroczystą aurę.
W tradycji chrześcijańskiej imię to jest uosobione przez świętą Olimpię z Konstantynopola, diakonissę i niezwykle hojną wdowę, przyjaciółkę świętego Jana Chryzostoma, obchodzoną 17 grudnia. W historii świeckiej odbija się natomiast postać Olimpiady, matki Aleksandra Wielkiego, postaci dumnej i legendarnej.
We Włoszech Olimpia ma szlachetny, nieco teatralny charakter, z barokowym urokiem, który przywodzi na myśl damy i szlachetnie urodzone kobiety rzymskie. Jest to imię rzadkie i poszukiwane, wybierane przez tych, którzy kochają klasycyzm i chcą dla swojej córki czegoś dźwięcznego i majestatycznego. Brzmi elegancko i silnie, z odniesieniem do wartości sportowych – uczciwości, ambicji, doskonałości – co czyni je jednocześnie starożytnym i zaskakująco aktualnym.
Olimpia to nie imię, które się szepcze; to wezwanie. Zakorzenione w greckim Olympiás, niesie w swoim DNA święte echo Olimpu, góry bogów. Nie jest to kobieta ziemska, lecz postać niebiańska, zawieszona między ziemią a nieskończonością. Jej dominującą cechą jest naturalna, niemal arystokratyczna godność, która odrzuca pospolitość codzienności. Jest archetypem współczesnej Sybilli: przeczuwała przyszłość, prowadziła wzrokiem, który ważył jak marmur. Jej ideałem jest transcendencja; wierzy, że każdy gest musi mieć boski rezonans. Nie szuka tłumu, lecz ciszy wewnętrznych świątyń. Jak mówił Nietzsche, „trzeba mieć w sobie jeszcze chaos, by urodzić gwiazdę tańczącą”, a Olimpia jest tą gwiazdą, zimną w zimnie, płonącą w żarze. Jej etymologia to nie tylko pochodzenie, to przeznaczenie: należy do Olimpu. Sprawia to, że w oczach profanów jest odległa, a dla tych, którzy potrafią latać, magnetyczna. Nie jest piękna, by się podobać, jest piękna, bo jest. To obecność, która nakazuje szacunek, nie dlatego, że krzyczy, ale dlatego, że zajmuje przestrzeń z ciężarem góry. To czysta esencja boskości zamieszkującej ciało, mieszanka lodu i ognia, która pali każdego, kto zbliża się bez szacunku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Olimpia nie prosi, ona wymaga. Jej uwodzicielskość jest aurą, a nie sztuczką. Przechodzi przez pokój, a powietrze staje się ciężkie, obciążone statycznym napięciem, które sprawia, że rzęsy drżą. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką słucha wiatru między szczytami: całkowicie, bez kompromisów. Nie szuka miłości z cyrku, tej opartej na pustych obietnicach i pocałunkach bez duszy. Chce całkowitego oddania, tego, które zdejmuje maski. Co ją upija, to intensywność spojrzenia drugiego człowieka, ten moment, w którym spotyka się naga dusza. Co ją natychmiast męczy? Banalność. Bezcelowe gadanie, drobne kłamstwa, szara powtarzalność rzeczy robionych z przyzwyczajenia. Dla niej kochanie jest świętym rytuałem, wznoszeniem się ku wspólnemu Olimpowi. Jeśli druga strona nie jest gotowa do lotu, ona się wycofuje, zimna i niezniszczalna. Nie wybacza obojętności, ponieważ dla Olimpii obojętność jest śmiercią duszy. Kocha tak, jak się modli: z oddaniem, z ogniem i ze świadomością, że każdy moment jest darem bogów. Jeśli nie ma ognia, nie ma Olimpii.
Z greckiego Ólympos, święta góra bogów; oznacza „niebiańska, z Olimpu”.
Oznacza „należąca do Olimpu”, a więc „niebiańska” lub „godna bogów”.
17 grudnia, na cześć świętej Olimpii z Konstantynopola.
Tak: ten sam rdzeń dał nazwę Olimpii, miastu świętemu, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie.
Nie, jest rzadkie i poszukiwane, z klasyczną i elegancką aurą.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.