Znaczenie: z Olimpu, niebiańska, godna bogów.
Od nazwy góry Olimp, siedziby greckich bogów.
17 grudnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Olimpia z Konstantynopola. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymska szlachcianka i diakonisa IV wieku, mieszkająca w Konstantynopolu. Wdowa o ogromnym majątku, przekazała cały swój majątek najuboższym. Odważyła się również wspierać patriarchę Jana Chryzostoma podczas jego niesłusznego wygnania.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie trzymać tego, co się ma, lecz dzielić się nim, by złagodzić cierpienie innych. To akt wolności i solidarności, który odmawia poddania się wobec niesprawiedliwości.
Źródło: Wikidata
Olimpia obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 17 grudnia.
Olimpia niesie ze sobą echa najsłynniejszej góry starożytności: Olimpu, siedziby greckich bogów. Imię oznacza „z Olimpu”, a zatem „niebiańskie”, „godne bogów”, i nie dziwi, że jest również powiązane z Olimpią, świętym miastem, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie. Podwójna prestyżowość, religijna i sportowa, nadaje mu jasną i uroczystą aurę.
W tradycji chrześcijańskiej imię jest ilustrowane przez świętą Olimpię z Konstantynopola, diakonissę i bardzo hojną wdowę, przyjaciółkę świętego Jana Chryzostoma, obchodzoną 17 grudnia. W historii świeckiej rezonuje natomiast Olimpiada, matka Aleksandra Wielkiego, postać dumną i legendarną.
We Włoszech Olimpia ma szlachetny, nieco teatralny ton, z barokowym urokiem, który przywodzi na myśl damy i rzymską arystokrację. Jest to imię rzadkie i poszukiwane, wybierane przez tych, którzy kochają starożytność i chcą dla swojej córki czegoś dźwięcznego i majestatycznego. Brzmi elegancko i silnie, z tym odniesieniem do wartości sportu – lojalności, ambicji, doskonałości – co czyni je jednocześnie starożytnym i zaskakująco aktualnym.
Olimpia to nie imię, które się szeptem wymawia; to wezwanie. Wypływające z greckiego Olympiás, niesie w swoim DNA święty echa Olimpu, góry bogów. Nie jest to kobieta ziemna, lecz postać niebiańska, zawieszona między ziemią a nieskończonością. Jej dominującą cechą jest naturalna godność, niemal arystokratyczna, która odrzuca przeciętność codzienności. Jest archetypem współczesnej Sybilli: przeczuwała przyszłość, prowadziła wzrogiem, który ważył jak marmur. Jej ideałem jest transcendencja; wierzy, że każdy gest musi mieć boski echa. Nie szuka tłumu, lecz ciszy wewnętrznych świątyń. Jak mówił Nietzsche, „trzeba mieć w sobie jeszcze chaos, by urodzić gwiazdę tańczącą”, a Olimpia jest właśnie tą gwiazdą, zimną w zimnie, palącą w żarze. Jej etymologia to nie tylko pochodzenie, to przeznaczenie: należy do Olimpu. Sprawia to, że w oczach profanów jest odległa, a dla tych, którzy potrafią latać, magnetyczna. Nie jest piękna, bo się podoba, jest piękna, bo jest. Obecność, która narzuca szacunek, nie dlatego, że krzyczy, lecz dlatego, że zajmuje przestrzeń z ciężarem góry. To czysta esencja boskości zamieszkująca ciało, mieszanka lodu i ognia, która spala tego, kto zbliża się bez szacunku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Olimpia nie prosi, lecz wymaga. Jej uwodzenie to aura, a nie makijaż. Przechodzi przez pokój, a powietrze staje się ciężkie, obciążone statycznym napięciem, które sprawia, że drżą rzęsy. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką słucha wiatru między szczytami: całkowicie, bez zobowiązań. Nie szuka miłości z jarmarku, tej z pustych obietnic i pocałunków bez duszy. Pragnie całkowitego oddania, tego, które zdejmuje maski. Co ją upija, to intensywność spojrzenia drugiej osoby, ten moment, w którym naga dusza spotyka się z drugą. Co ją natychmiast męczy? Banalność. Bezużyteczne rozmowy, drobne kłamstwa, szara powtarzalność rzeczy robionych z przyzwyczajenia. Dla niej kochanie jest rytuałem sakralnym, wzniesieniem się ku wspólnemu Olimpowi. Jeśli druga osoba nie jest gotowa do lotu, ona się wycofuje, lodowata i niezniszczalna. Nie wybacza obojętności, ponieważ dla Olimpii obojętność jest śmiercią duszy. Kocha jak się modli: z oddaniem, z ogniem i z świadomością, że każdy moment jest darem bogów. Jeśli nie ma ognia, nie ma Olimpii.
Z greckiego Ólympos, święta góra bogów; oznacza „niebiański, z Olimpu”.
Oznacza „należąca do Olimpu”, a zatem „niebiańska” lub „godna bogów”.
17 grudnia, ku czci świętej Olimpii z Konstantynopola.
Tak: ten sam rdzeń nazwy jest źródłem nazwy Olimpia, świętego miasta, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie.
Tak, jest rzadkie i poszukiwane, z klasycznym i eleganckim urokiem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.