Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikólaos, połączenie słów níkē i laós.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj.
Biskup Mirei w Azji Mniejszej w IV wieku. Rozdawał swój osobisty majątek w tajemnicy, aby ocalić rodziny przed nędzą, a dzieci przed niewolnictwem. Pamięta się go za tę hojną dyskrecję, która miała na celu ochronę godności tych, którym pomagał.
Co z tego zostaje: Można wybrać skuteczność ciszy zamiast szumu publicznej dobroczynności. To forma odwagi, która odmawia zamieniania dobroci w widowisko i stawia godność drugiego człowieka ponad własne uznanie.
Źródło: Nominis
Nicolas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicolas sięga swymi korzeniami do greckiego Nikólaos, połączenia zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): to imię, które od starożytności brzmi jak zbiorowy triumf. Swoją ogromną popularność zawdzięcza św. Mikołajowi z Miry, biskupowi IV wieku w Azji Mniejszej, słynącemu ze swojej ukrytej hojności wobec ubogich; jego relikwie, przeniesione do Bari w 1087 roku, uczyniły go św. Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Z jego legendy o nocnych prezentach narodziła się wieki później postać Świętego Mikołaja.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Nicolas zawsze był imieniem o prestiżu kulturalnym, a jednocześnie bliskim, nigdy nie wypadając całkowicie z użycia. Dźwięczy w toponimii (San Nicolás del Puerto, parafia św. Mikołaja w tak wielu miastach) i w znamienitych nazwiskach. Nigdy nie brzmiało w pełni archaicznie, być może dlatego, że jego elegancka melodia sprawia, że jest zawsze dostępny.
Dziś Nicolas przeżywa spektakularny renesans w świecie hiszpańskojęzycznym: jest jednym z najczęściej wybieranych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii w ostatnich dekadach. Postrzegane jest jako wyrafinowane, ale przyjazne, klasyczne, ale nie staroświeckie, a dzięki wachlarzowi czułych zdrobnień (Nico, Colás) staje się bliskie w codziennym życiu.
Nicolas nies w imieniu zwycięstwo, ale jest to zwycięstwo dzielone: nike i laos, cały lud stojący za nim. Dlatego typowy Nicolas rzadko bywa samotnym wilkiem; jego charyzma (duży humor, dobra energia) działa w grupie, a on ma tendencję do stania się tym przyjacielem, który łączy wszystkich, nawet nie zamierzając tego robić. W nim tkwi podłoże hojności, odziedziczone niemal przez osmozę od świętego biskupa, który w ukryciu rozdawał posagi: daje, zaprasza, wyciąga pomocną dłoń i zwykle robi to bez szukania oklasków.
Jego profil rysuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego do mediowania przy stole, gdy rozmowa robi się gorąca. Nie jest tym, kto najbardziej ambitnie łokciami przebija się do przodu, ale też nie godzi się na mniej: numerologiczna jedynka popycha go do brania inicjatywy, do bycia tym, kto proponuje plan i stawia pierwszy krok. Ta mieszanka zacięcia i ciepła sprawia, że jest lubiany: ludzie ufają Nicolasowi niemal instynktownie, może dlatego, że jego imię brzmi jednocześnie szlachetnie i sąsiedzko.
Powietrze pokoleniowe dobrze mu służy. W samym szczycie popularności w świecie hiszpańskojęzycznym, dzisiejszy Nicolas rośnie z imieniem postrzeganym jako eleganckie, ale wcale nie dystansujące, oraz z arsenałem przydomków — Nico dla kolegów, Colás dla babci — które go uziemiają i humanizują. Ma wystarczająco fantazji, by marzyć, i stabilności, by nie zgubić się w marzeniu. Gdy się myli, zwykle jest to z powodu chęci zadowolenia wszystkich lub z powodu przejmowania zbyt wielu frontów naraz. Ale pod koniec dnia, Nicolas wierny swojej etymologii nie dąży do zwyciężania samemu: dąży do tego, by zwyciężyli też ci, których kocha. I tam, prawie zawsze, trafia w punkt.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolas nie szuka efemerycznych zdobyczy; jego imię, które krzyczy „zwycięstwo ludu”, skazuje go na kochanie z oddaniem zbiorowym i niezłomną lojalnością. W łożu jego uwodzenie jest taktyką słodkiego oblężenia: otula Cię, potwierdza Twoją wartość, sprawia, że czujesz się centrum jego wspólnego wszechświata. Nie interesują go samotne gry władzy; potrzebuje kompana, sojusznika, z którym zbuduje intymne imperium. Pobudza go porozumienie, ten elektryczny iskrzący moment, gdy dwie dusze decydują się zwyciężyć razem. Jednak jego największą słabością jest emocjonalna samotność. Jeśli jego partnerka zamknie się w zimnym egoizmie lub postawi „ja” ponad „my”, Nicolas traci kierunek. Obojętność jest jego kryptonitem; bez autentycznej więzi to zwycięstwo, którego pragnie, staje się gorzkie. Szuka namiętności, tak, ale takiej, która służy łączeniu, a nie dzieleniu. Jego erotyzm jest żyzną ziemią: wymaga uprawiania z szacunkiem, wspólnymi historiami i tą głęboką intymnością, w której ciało mówi językiem absolutnej przynależności.
Jest greckiego pochodzenia, od imienia Nikólaos, złożonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”).
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „zwycięzca z ludem”.
Dzień imienin Nicolasa przypada 6 grudnia, dzień poświęcony św. Mikołajowi z Bari. Był on biskupem IV wieku w Azji Mniejszej, znanym ze swoich tajnych darów dla ubogich i uważanym za wzór Świętego Mikołaja.
Tak: współczesna postać Świętego Mikołaja (Mikołaja) wywodzi się bezpośrednio z legendy o świętym Mikołaju i jego tajnych prezentach.
Bardzo dużo. Znajduje się wśród najpopularniejszych męskich imion w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii w ostatnich dekadach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.