Znaczenie: poświęcony Saturnowi.
Wypływa z Saturninus.
29 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Saturnin z Tuluz.
Pierwszy biskup Tuluzji w III wieku, w Galii. Odpierał naciski, by porzucić swoje przekonania, wybierając śmierć zamiast zdrady swoich zasad. Jego odmowa ugięcia się przed pogańską władzą uczyniła go symbolem stanowczości.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że stawianie czoła większości, nawet za wszelką cenę, jest formą ludzkiego męstwa. Ta radykalna uczciwość przypomina, że honoru nie negocjuje się.
Źródło: Wikidata
Saturnino obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 29 listopada.
Saturnino to imię rzymskiego pochodzenia, wywodzące się od Saturninus, czyli „poświęcony Saturnowi”, starożytnemu bogowi rolnictwa i złotego wieku. Jego chrześcijańska fortuna zawdzięcza się św. Saturninowi z Tolozы, zwanemu też św. Serninem, pierwszemu biskupowi Tolozы w III wieku, który został zamęczony, gdy został przeciągnięty przez wołu; Kościół wspomina go 29 listopada.
W Hiszpanii imię to zyskało znaczący zasięg, zwłaszcza w Nawarze i na północy kraju, do tego stopnia, że św. Saturnin, św. Cernin, jest współpatronem Pampeluny i nadał nazwę jednej z jej najbardziej symbolicznych świątyń, związanej z początkami miasta i świętem Sanfermines. W Meksyku swoje piętno zostawił wielki malarz Saturnino Herrán, a w hiszpańskiej historii wojskowej rozbrzmiewa imię Saturnino Martín Cerezo, bohatera zdobycia Baler.
Dziś Saturnino postrzegane jest jako imię klasyczne, dźwięczne i nieco uroczyste, z hiszpańskim i czcigodnym akcentem. Nie jest częste wśród noworodków, co nadaje mu wyrazisty, inny czasowo charakter, obciążony lokalną historią i starą pobożnością.
Saturnino niesie ze sobą imię boga rolniczego i biskupa-męczennika, a z tego połączenia wyłania się charakter, który na pierwszy rzut oka wydaje się poważny, ale kryje w sobie zaskakującą witalność. Jego dominującą cechą jest niespokojna energia, ta przypisana liczbie pięć, która popycha do ruchu, do próbowania i do nie pozostawania w bezruchu na zawsze tym samym gruncie. Jest z natury ciekawy, nieco awanturniczy, z wyraźną niezależnością, która skłania go do podejrzewania klatek, nawet jeśli są pozłacane.
W nim tkwi podłoże determinacji odziedziczonej po świętym z Tuluzy, który wolał umrzeć, niż się ugiąć: gdy Saturnino wierzy w coś, stawia opór tyranowi z uporem, który robi wrażenie. Ta lojalność wobec swoich idei i uczuć współistnieje z nieco upartym temperamentem, zdolnym do stania w miejscu, nawet gdy cały świat mówi mu coś przeciwnego.
Jego humor jest suchy, kastylijski, pełny sprytnych komentarzy wypowiadanych z pokerową miną, bardzo zgodny z tym północnym regionem Hiszpanii, dla którego imię jest tak charakterystyczne. Nie stara się być w centrum uwagi; wystarcza mu jego własne kryterium i swoboda ruchu. Ma jednak żyłę kreatywną i wrażliwą, która wypływa, gdy najmniej się tego spodziewa, taką, która uczyniła malarza Saturnino Herrána mistrzem koloru i emocji.
Stabilny w sprawach ważnych, ale nieprzewidywalny w codzienności, Saturnino jest z tych, którzy łączą głębokie korzenie z pragnieniem horyzontów. Czasem gubi go upór i pewna niechęć do proszenia o pomoc, ponieważ jego spokojna duma woli wszystko rozwiązać sam. Ale jako przyjaciel jest lojalny jak skała, a jako towarzysz podróży, jest jednym z najbardziej zabawnych i zaskakujących, jakich można spotkać.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Saturnino nie szuka przelotnego zauroczenia; kocha z powagą planety, która nie staje. Jego uwodzenie jest ciche, starożytne, obietnicą składaną w spojrzeniach, które ranią duszę jeszcze przed ustami. Nie porywa się na szalone loty, lecz buduje nierozłączne więzi, jak czas, który niszczy każdą powierzchowną iluzję. Przyciąga go prawdziwa intensywność, ktoś, kto potrafi nieść ciężar własnych emocji, nie rozpadając się. Zmysłowość Saturnina jest namacalna, gęsta: nie szuka fruwolności, lecz otchłannej głębi duszy bliźniaczej, gotowej dzielić ciszę i pasję. Nienawidzi ulotności, lekkości, która nie zostawia śladu. Dla niego kochać oznacza całkowite przynależenie, złączenie, które wytrzymuje burze. Gdy się zakochuje, robi to na zawsze, z determinacją kogoś, kto wybrał swoją gwiazdę. Nie jest kochankiem z pozoru, lecz strażnikiem prawdziwych pasji, gdzie eros nierozłącznie splata się z przeznaczeniem. Jego poświęcenie jest absolutne, niemal sakralne, ofiarowując miłość, która nie oczekuje niczego w zamian, poza lojalnością serca bijącego w tym samym rytmie.
Pochodzi z łaciny, od nazwiska Saturninus, związanego z rzymskim bogiem Saturnem.
Oznacza „poświęcony Saturnowi” lub „należący do Saturna”.
29 listopada, dzień świętego Saturnino z Tuluzji, pierwszego biskupa Tuluzji i męczennika III wieku.
Święty Saturnino, święty Cernin, jest współpatronem Pampeluny; według tradycji ewangelizował miasto i nadał nazwę jednemu z jego historycznych kościołów.
Tak, najczęstsze to Satur i Nino.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.