Znaczenie: przypisane do lnu; albo, według mitologii greckiej, żałobny śpiew Lina.
Lino to włoska forma imienia Lin, wywodzącego się z łacińskiego Linus (greckie Línos), które jest łączone z lnem (linum) lub z mityczną postacią Lina, mistrza muzyki.
23 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Lin.
Drugi papież Rzymu, na początku I wieku, w Cesarstwie rzymskim. Po tym, jak wspierał apostołów, przyjął obowiązek kierowania wspólnotą w Rzymie, stając się pierwszym z długiej linii odpowiedzialnych za to miasto.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by przejść od wspierania do przywództwa, przyjmując odpowiedzialność za grupę. To forma dyskretnego odwagi, polegająca na służeniu ciągłości, a nie chwale.
Źródło: Nominis
Lino obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 23 września.
Lino to włoska i jasna forma Lin, imienia o głęboko starożytnych korzeniach. Za nim stoi św. Lino, ten Toskaniec, którego tradycja katolicka wskazuje jako drugiego papieża, bezpośredniego następcę św. Piotra. Łacińskie imię Linus odnosi się albo do lnu, rośliny i tkaniny, albo do mitycznej postaci Lina, legendarnego muzyka, który rzekomo nauczył swojego rzemiosła Heraklesa.
We Włoszech Lino to klasyk, który ogrzewa serce, kojarzony z postaciami ludowymi, takimi jak aktor Lino Ventura czy komik Lino Banfi. We Francji przeżywa prawdziwy powrót do łask: krótkie, okrągłe, słoneczne, wpasowuje się w falę imion na -o (Léo, Nino, Milo), które podbijają serca młodych rodziców.
Dziś Lino przywołuje południową słodycz, retro urok dobrego kompana i elegancką prostotę. Imię, które pachnie słońcem i natychmiastową sympatią.
Lino ma w sobie urok tych imion, które sprawiają, że chce się uśmiechać, zanim jeszcze pozna się daną osobę. Jego wygląd, jednocześnie retro i słoneczny, pasuje do temperamentu dobrego kompana: ciepłego, zabawnego, niezwykle sympatycznego. W jego znaku humor i fantazja błyszczą na pierwszym planie — Lino to ten, kto rozładowuje napięcie dobrze trafioną ripostą, ten, którego zaprasza się, bo z nim atmosfera się rozjaśnia.
Wyczuwa się w nim południowe dziedzictwo jego słynnych imienników. Przede wszystkim strona Lino Ventury: pod bonhomią skrywa się lojalność jak skała, nieugięta prostolinijność, ten miks burkliwej czułości i niezmiennej wierności wobec przyjaciół. A potem strona Lino Banfi: autoironia, hojność, sztuka śmiania się ze wszystkiego bez żadnej złośliwości. Lino nikogo nie poniża; jego naturalna dyplomacja i wrażliwość czynią go poszukiwanym spowiednikiem.
Daleko od wyścigu po laury, ceni mniej chwałę niż słodycz pięknych rzeczy: dobrze zastawiony stół, rozmowę, która się przedłuża, wspólny śmiech. Jego ambicja jest umiarkowana, ale szczera, jego stabilność uspokaja, nie przytłaczając. Ta numerologiczna piątka szepcze mu o zamiłowaniu do ruchu i spotkań, które nie pozwala mu się skostnieć.
Za lekkością kryje się też finezja — len jego etymologii, muzyka Lina, jego odległego mitycznego chrzestnego. Lino ma słuch, wyczucie piękna, artystyczną wrażliwość, którą chętnie maskuje pod ripostą. W skrócie: złoty towarzysz podróży, o którym po latach mówi się, że ma się szczęście, iż jest się w swoim życiu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lino nie szuka żaru pierwszego pocałunku, lecz powolnej i niewidzialnej tkanki nici, która łączy dwie dusze. Pociągnięty etymologią swojego imienia, związaną z linum, w miłości jest cierpliwy, wytrzymały, potrafi szyć rany z niemal chirurgiczną delikatnością. Jego zmysłowość nie jest krzyczana, to szept biegnący wzdłuż skóry jak surowy jedwab: ciepły, szorstki, prawdziwy. Nie kocha gier władzy, lecz cichej zażyłości, tej, która powstaje, gdy ubrania spadają i zostają tylko nagie prawdy. Jednakże, jeśli związek staje się sztywny, zimny lub pozbawiony harmonii, instynktownie się wycofuje. Mitologia Lina, śpiewaka lamentu, ujawnia duszę, która potrzebuje rezonansu emocjonalnego; bez muzyki, bez przepływu głębokiego dialogu, gaśnie. Aby go zdobyć, nie potrzeba pośpiechu, lecz stałości miłości, która się rozciąga, splata i staje się częścią tego samego włókna. On szuka kogoś, kto potrafi przekształcić słabość w splecioną siłę, więź, która, raz zawiązana, już się nie rozwiązuje.
Jest to włoska forma imienia Lin, wywodzącego się z łacińskiego Linus. Nawiązuje do świętego Lina, według tradycji drugiego papieża.
Imię to jest powiązane z lnem (linum po łacinie) lub z mitycznym muzykiem Linosem; przypisuje mu się pomysł finezji i harmonii.
Tak, Lino to po prostu włoska (i portugalska) odmiana Lin; oba imiona mają to samo pochodzenie.
We Francji, tak: imię Lino odnotowuje silny wzrost od lat 2010, napędzane modą na krótkie imiona zakończone na -o.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.