Znaczenie: Fortunato, ulubieniec losu.
Pochodzi od łacińskiego przymiotnika i cognomen Fortunatus, oznaczającego „tego, kto ma dobre losy”, od fortuna, bogini i pojęcia korzystnego losu.
12 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Fortunat z Akwilei.
Diakon wczesnych wieków chrześcijaństwa, aktywny w Akwilei w okresie cesarstwa rzymskiego. Przyjął swoje przekonania z rzadką upartością, odmawiając wyrzeczenia się swoich zasad pod presją cesarską. Jego męczeństwo świadczy o absolutnym odwadze, by pozostać wiernym samemu sobie.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że uczciwość czasem wymaga poniesienia wysokiej ceny. Ta postać przypomina nam, że godność zdobywa się, odmawiając ugięcia się, nawet gdy wszyscy proszą nas o to.
Źródło: Nominis
Fortunato obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 lipca.
Niewiele imion jest tak optymistycznych jak Fortunato: już Rzymianie używali go jako cognomen o dobrym znaczeniu, gotowego życzenia pomyślności i szczęścia. Z nadejściem chrześcijaństwa imię zyskało głębszy sens, przywołując nie tyle ślepą fortunę, co błogosławieństwo, dar otrzymany z góry: nosiło je aż dziewiętnastu świętych.
We Włoszech Fortunato jest klasyką tradycji ludowej, szczególnie cenionym na Południu i związanym z wieloma świętami patronalnymi. Ma ten autentyczny smak imion, które opowiadają o nadziei, typowych dla rodzin, które w imieniu wyrażały pragnienie dla swojego dziecka.
Dziś brzmi vintage i ciepło, to imię, które się uśmiecha. Osoby, które je noszą, są często postrzegane jako osoby słoneczne, o dobrym charakterze, zdolne do niesienia wesołości i odrobiny dobrego losu wszędzie tam, gdzie się pojawią.
Fortunato to nie imię, to przepowiednia zapisana we krwi, złoty label przyklejony do nieposkromionej duszy. Jego istnienie jest starożytnym szeptem, który odbija się echem od rzymskiej Fortuna, tej ślepej i kapryśnej bogini, która bezlitośnie obraca kołem. Noszenie tego imienia oznacza urodzenie się z wiatrem w żaglach, ale też z ciągłym, podstępnym cieniem katastrofy czyhającym w ukryciu. Fortunato to tragiczny artysta, który maluje czerwoną krwią, przekonany, że los to tylko opinia, z którą należy się spierać. Jego dominującą cechą nie jest sama fortuna, lecz bezczelna arogancja wiary, że jest jej panem. Jak mówił Seneka, „Fortuna jest przyjaciółką przygotowanych umysłów”, ale Fortunato wie, że umysł niewiele znaczy, gdy przeznaczenie patrzy ci w oczy i się śmieje. Żyje w dwuznaczności między boską łaską a wrogim losem, jest kuglarzem na linie napiętej nad przepaścią pełną słońca. Nie szuka stabilności, szuka epifanii.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Fortunato nie szuka przyjaciela, szuka antidotum. Sedukcja jest dla niego bronią obosieczną, ostrą i zabójczą. Podchodzi do partnera z zmysłową odwagą, która pachnie starym winem i nagłym deszczem: nie prosi o pozwolenie, wdziera się w czyjeś przestrzenie. Kocha namiętności, które palą, pocałunki, które zostawiają ślad, intensywność, która trzęsie kolanami bardziej niż sercem. Co go przyciąga, to nieprzewidywalność, spojrzenie kogoś, kogo łatwo nie da się oswoić; szuka płomienia, który nie zgaśnie na pierwszy podmuch wiatru. Z kolei głęboko irytuje go nuda, ta szara i przewidywalna rutyna, która dusi duszę. Dla Fortunato kochać to akt odwagi, skok w pustkę z pewnością, że skrzydła otworzą się dopiero w trakcie upadku. Nie kocha, by pocieszać, kocha, by transformować, by stopić dwa losy w jedno, zniszczycielskie teraźniejszość.
Oznacza „tego, kto ma dobre losy”, „sprzyjanego przez los”, od łacińskiego fortunatus.
Główną datą jest 12 lipca (święty Fortunato z Akwilei, wraz ze świętym Ermagorą), ale istnieje wielu innych świętych o tym samym imieniu obchodzonych w innych dniach.
Tak, był już używany jako imię rzymskie (cognomen) o dobrym znaczeniu w starożytnym Rzymie i pozostał żywy dzięki wielu świętym, którzy go nosili.
Szczególnie na południu Włoch, gdzie cześć świętym o tym samym imieniu utrzymała tę tradycję przy życiu.
Tak, Fortunata, również o starożytnej tradycji.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.