Znaczenie: chrześcijanka, uczennica Chrystusa.
Z łacińskiego christiana, żeńskiego odpowiednika męskiego christianus („chrześcijanin”), który sam wywodzi się z greckiego khristos („namaszczony”).
15 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Nino z Gruzji.
Ewangelizatorzy IV wieku, pochodzenie nieznane, aktywna w Iberii (obecna Gruzja). Zafascynowana, a następnie uwolniona, zdobyła dwór królewski dzięki swojej nieustannej dobroci oraz uzdrowieniu królowej, przekonując następnie króla Miriana III do zmiany religii.
Co z tego zostaje: Tu się dowiaduje, że perswazja nie opiera się na sile, lecz na wytrwałości i dobroci. Całe życie może wystarczyć, by zmienić bieg historii, po prostu odmawiając ugięcia się w obliczu przeciwności.
Christiana obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Brazylii i w Niemczech 15 grudnia.
Christiana to łaciński żeński odpowiednik imienia christianus, „chrześcijanin” – od greckiego khristos – co dosłownie oznacza „chrześcijankę, uczennicę Chrystusa”. Jest to forma erudycyjna i międzynarodowa imienia Christiane, mająca w sobie zarówno łaciński, jak i skandynawski posmak.
Jej patronka jest intrygująca: święta Nino, ewangelizatorka Gruzji z IV wieku. Uprowadzono ją do niewoli, a ponieważ nie znano jej imienia, więc po prostu nadano jej przydomek Christiana, „chrześcijanka” – przydomek, który stał się imieniem. Nawróciła królestwo Iberii i pozostaje jedną z najbardziej czczonych świętych Kaukazu; jej wspomnienie obchodzi się 15 grudnia (a na Wschodzie 14 stycznia).
Eleganckie i nieco uroczyste, Christiana niesie dziś w sobie obraz godności i blasku. Jest bardziej rozpowszechnione za granicą – w Skandynawii, anglojęzycznej Afryce, świecie greckim – niż we Francji, gdzie dominuje forma Christiane.
Christiana ma wygląd imienia z witrażu: łacińskie, uroczyste, obciążone historią. Jako żeńska forma christianus, „chrześcijanka”, niesie w sobie wiarę w samym swoim brzmieniu — oraz założycielską postać, która zapiera dech w piersiach. Święta Nino, ewangelizatorka Gruzji, została nazwana Christiana, ponieważ nie znano jej prawdziwego imienia: po prostu „chrześcijanka”. Z tej anonimowej niewolnicy, która nawróciła królestwo, imię zachowało spokojną siłę i zdolność do promieniowania bez szumu.
W Christianie wyczuwa się rzadką mieszankę łagodności i determinacji. Jej liczba 3 nadaje jej sztukę przekonywania słowem i ciepłem, a nie autorytetem: urodzona dyplomatka, łączy, uspokaja i jednoczy. Pomyślcie o Christianie Figueres, która cierpliwie szyła Porozumienie Paryskie w sprawie klimatu — uzyskanie globalnego konsensusu wymaga dokładnie tego talentu: przekonania, stałości i zaraźliwego optymizmu.
Typowa Christiana byłaby więc budowniczką mostów. Lojalna do końca, wierna swoim wartościom, idzie naprzód z elegancją, która nie wyklucza stanowczości. Czujemy, że jest w stanie nieść sprawę znacznie wykraczającą poza nią samą, z tą hojnością ludzi, którzy myślą o zbiorowości.
Na pierwszy rzut oka nieco formalna, okazuje się głęboko ciepła, gdy zaufa. Kocha rzeczy trwałe, dotrzymywane zobowiązania i długie przyjaźnie. Bardziej rozpowszechnione za granicą niż we Francji, imię nadaje jej zresztą kosmopolityczny aromat, który jej pasuje. Christiana to spokojna wiara w służbie innym — łagodna pionierka, która zmienia świat, nie podnosząc głosu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Christiana, imię niosące w sobie święty ślad namaszczenia, nie porywa lekkomyślnością, lecz intensywnością, która Cię zakorzenia. W miłości jest wyznawczynią głębokiej więzi, szukając partnera zdolnego dzielić nie tylko jej łoże, ale i duszę. Nie lubi gier, wahania ani półcieni; pragnie całkowitej fuzji, niemal duchowej. Jej zmysłowość jest płomieniem łagodnym, lecz upartym: słucha, obserwuje, wchłania energię drugiego człowieka z cichym apetytem. To, co ją porusza, to absolutna lojalność, ta wierność, która oddaje echo korzeni jej imienia. Z drugiej strony, nic nie drażni jej bardziej niż brak bezpieczeństwa, nieokreśloność czy brak przejrzystości. Dla niej niewierność to nie tylko zdrada, ale zniewaga świętości więzi. Szuka towarzysza, który odważy się odsłonić, nagiego w swoich lękach i pragnieniach, ponieważ nie wybacza hipokryzji. W jej obecności miłość jest przymierzem, cichą przysięgą, w której pasja i szacunek splatają się nierozerwalnie.
Z łacińskiego christiana, żeńskiego odpowiednika christianus, „chrześcijanin” (z greckiego khristos).
„Chrześcijanka, uczennica Chrystusa”.
15 grudnia, ze świętą Niną z Gruzji, zwaną Christianą.
Christiana to forma łacińska i międzynarodowa; Christiane to forma francuska.
Rzadkie we Francji, ale częste w Skandynawii, w Grecji i w anglojęzycznej Afryce.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.