Znaczenie: Obca, nieznajoma.
Barbara wywodzi się z greckiego „barbaros”, oznaczającego „obcy” lub „dziwny” — to właśnie ten rdzeń dał nam słowo „barbarzyńca” — i był stosowany do każdego, kto nie mówił po grecku.
4 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Barbara.
Młoda kobieta z III wieku, w Cesarstwie Rzymskim, pochodząca z pogańskiej rodziny. Odmawiając poddania się absolutnej kontroli swojego ojca, który uwięził ją, by ją chronić, broniła swojej wolności myślenia i integralności aż do ofiary. Jej historia chwali opór wobec arbitralności.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można zachować jasność umysłu w obliczu najbezpośredniejszej opresji. Ta postać przypomina nam, że wewnętrzna prawda jest ważniejsza niż bezpieczeństwo narzucane przez innych.
Barbara obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 4 grudnia.
Barbara to żeńska forma greckiego barbaros, „obcy” — słowa, którego Grecy używali z pewnym przymrużeniem oka wobec ludzi z zewnątrz, których mowa brzmiała jak „bar-bar”. Dało nam ono również słowo „barbarzyńca”, nadając imieniu łobuzerski, lekko nieposkromiony charakter pod klasycznym lakierem.
Jej ciepło pochodzi od świętej Barbary, jednej z najpopularniejszych męczennic średniowiecza. Legenda opowiada o młodej kobiecie, którą ojciec zamknął w wieży, aby chronić ją przed zalotnikami; została ona potajemnie nawrócona na chrześcijaństwo, a następnie zamęczona — po czym jej ojciec został porażony piorunem. Ta historia uczyniła ją patronką górników, artylerzystów, strażaków oraz każdego, kto stawia czoła nagłemu niebezpieczeństwu, a jej święto, obchodzone 4 grudnia, przez długi czas było dniem wolnym dla robotników.
Barbara osiągnęła szczyt popularności jako faworytka połowy XX wieku, promieniując spokojną pewnością siebie i blaskiem glamour — to era Barbry Streisand i Barbary Stanwyck. Dziś czyta się ją jako mocny i godny klasyk: bez ozdobników, zakorzeniony, dyskretnie imperatywny, wzmocniony bogatym rodowodem, zarówno świętym, jak i kulturowym.
Barbara to forteca z ciepłym kominkiem wewnątrz. Wszystko w jej profilu wskazuje na niezawodność jak skała — przytłaczającą lojalność i niezmąconą stabilność — czyniąc ją osobą, wokół której inni budują swoje życie. Dotrzymuje słowa, zachowuje spokój i idzie dalej, długo po tym, jak temperamenty bardziej płomienne wypaliły się. Jest w tym coś niemal mitycznego, godnego imienia, które wywodzi się od świętej, która zachowała nienaruszoną wiarę na dnie zamkniętej wieży.
To, co wyróżnia Barbarę, to jej uparta niezależność połączona z wyjątkowo niską potrzebą uwagi. Po prostu nie gra dla braw. Zajmie cichy kącik, wykona ważną pracę i pozwoli, by wyniki mówiły za siebie — to opanowanie, które może wydawać się rezerwą, ale w rzeczywistości jest jedynie zadowoleniem z własnego towarzystwa. Jej mała fantazja czyni ją odświeżająco zakotwiczoną: zajmuje się tym, co realne, nie snem, i rzadko zaskoczy Cię gonitwą za modą.
Pod spokojnym i bez owijania w bawełnę zewnętrznym wizerunkiem kryje się autentyczna czułość: Barbary odczuwają głęboko, po prostu tego nie krzyczą. Ci, którzy zdobędą ich lojalność, zyskują przyjaciółkę na całe życie — stabilną, ochronną, dyskretnie oddaną. Zdradź jednak to zaufanie, a most zwodzony podniesie się na dobre.
Imię niesie ze sobą pewny blask swoich wielkich postaci — nieugięty talent Streisand, stal Stanwyck, samotny geniusz McClintock, którego świat potrzebował dekad, by go dogonić. To jest istota Barbary: potężna bez szumu, uczciwa bez kazania, magnetyczna właśnie dlatego, że nie stara się taka być. To jest przyjaciółka, która mówi niewiele na imprezie i przemyśla każde wypowiedziane słowo — i ta, którą chciałoby się mieć przy sobie, gdy czasy stają się trudne.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod imieniem Barbara kryje się dusza pochodząca z innego świata, grecka tajemnica, która odrzuca banalność codzienności. Kochając ją, nie szuka się letniej słodyczy zwyczajności, lecz upojenia nieznanym. Urzeka aurą „barbarzyńcy” w cywilizowanym wydaniu: jest to fascynująca obca, która burzy kody, by je lepiej przeobrazić. Jej zmysłowość nie jest łatwym zaproszeniem, to terytorium do podboju, język, którego trzeba się nauczyć na pamięć. Przyciąga ją odważność, nieprzewidywalność, wszystko, co łamie rutynę. Z drugiej strony, nic tak jej nie męczy jak przewidywalność i oczywistość bez zaskoczenia. Potrzebuje tego pierwszego dreszczu, tej iskry, która sprawia, że czuje się żywa i inna. Kochanie Barbary to akceptacja faktu, że nigdy nie poznamy jej wszystkiego, to żeglowanie po cieniu i świetle jej wiecznej zagadki. To miłość, która wymaga surowej autentyczności, daleko od społecznych masek.
Oznacza „obcą” lub „nieznaną”, od greckiego słowa „barbaros” — samego korzenia słowa „barbarzyńca”.
4 grudnia, dzień, w którym Kościoły katolicki i prawosławny czczą świętą Barbarę, męczenniczkę, patronkę górników i artylerzystów.
Ponieważ jej ojciec miał zostać porażony piorunem po jej zabiciu, kojarzono ją z ogniem nagle spływającym z nieba – a zatem z materiałami wybuchowymi, armatą, górnictwem oraz strażakami.
Barb, Babs, Barbie i Bobbie po angielsku; Basia po polsku; Barbie nadała również swoje imię słynnej lalce.
Było to jedno z najczęściej nadawanych imion żeńskich w Stanach Zjednoczonych od lat 30. do lat 50. XX wieku, co nadaje mu wygląd pewnego klasyka z połowy stulecia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.