Znaczenie: ten, kto pragnie pokoju.
Hiszpańska forma Wilfrida, od wil, „wola lub pragnienie”, i frid, „pokój”.
12 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Wilfrid. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Anglosaski biskup VII wieku w Anglii. Narzucał jedność praktyk chrześcijańskich, wygrywając debatę na synodzie w Whitby, odmawiając ustępstw wobec lokalnej tradycji. Następnie ustrukturyzował kościół angielski z nieskazitelną rygorystycznością administracyjną i duchową.
Co z tego zostaje: Tu się dowiadujemy, że jedności nie da się zadekretować, ale trzeba ją bronić słowem i spójnością. Jest wielkość w tym, by trwać w swoich przekonaniach z determinacją, nawet gdy wszyscy patrzą na nas jak na obcego.
Wilfredo obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 października.
Wilfredo to hiszpańska forma germańskiego imienia Wilfrid, zbudowanego z wil, „wola lub pragnienie”, oraz frid, „pokój”: dosłownie „ten, który pragnie pokoju”. Jego chrześcijańskie korzenie tkwią w postaci św. Wilfrida z Yorku, anglosaskiego biskupa VII wieku i wielkiego ewangelizatora. Ten sam rdzeń pulsuje w postaci historycznej Wilfreda, Włochatego, założyciela Domu Hrabiego Barcelony.
Wilfredo osiągnął prawdziwą sławę w hiszpańskojęzycznym Karaibach. Kuba ukoronowała go dwoma gigantami: malarzem Wifredem Lamem, światową postacią surrealizmu, oraz, niedawno, siatkarzem Wilfredo Leónem. Portoryko zapisało je w historii sportu dzięki bokserowi Wilfredo Gómezowi, jednemu z największych zawodników wszech czasów, a Dominikana w muzyce dzięki gwiazdzie merengue Wilfridowi Vargasowi.
W ten sposób Wilfredo niesie dziś podwójną duszę: uroczystość swojego średniowiecznego germańskiego pochodzenia oraz karaibski, ciepły i muzyczny smak, jaki nadali mu jego najznamienitsi nosiciele. Jest odbierane jako imię o królewskim charakterze — nietypowe w Hiszpanii, ale pełne siły i historii w Amerykach.
Wilfredo niesie w sobie pokój zapisany w samym swoim imieniu, i nie jest to przypadek, że jego charakter krąży wokół harmonii. Rządzony liczbą dwa, jest naturalnym budowniczym mostów: woli porozumienie od konfliktu, potrafi słuchać i ma dar łagodzenia napiętych sytuacji. Ten instynkt pacyfistyczny, odziedziczony po świętym ewangelizatorze i tak jasnym znaczeniu, czyni go mediatorem wśród przyjaciół, tym, który uspokaja wody, gdy grupa się rozgrzewa.
Ale nie mylcie go z kimś letnim. Pod jego pokojowym sposobem bycia płynie ciepła i wyrazista energia, bardzo w stylu karaibskim, jaki zostawiły w nim jego najbardziej znani nosiciele. W Wilfredo jest silny zaciąg artystyczny, bujna wyobraźnia, jak malarza Wifreda Lama, a jednocześnie ogień rywalizacyjny godny mistrza, jak boksera Wilfredo Gómeza czy gwiazdy siatkówki Wilfredo Leona. Wrażliwy i kreatywny, czerpie radość z muzyki, koloru, ze wszystkiego, co ma rytm i życie.
Jego lojalność jest głęboka, a wrażliwość wysoka: rzuca się w relacje i potrzebuje czuć, że ludzie, których kocha, mają się dobrze. Jest towarzyski, szybko się uśmiecha, jest hojny w humorze i lubi być doceniany – choć jego pragnienie aprobaty może sprawić, że jest nieco zbyt zależny od uczuć innych. Gdy czuje się w pokoju, błyszczy; gdy napięcie bierze górę, cierpi bardziej niż większość.
Gdzie może potknąć się, to w pewnej niezdeterminacji, w tym nieskończonym pragnieniu, by wszyscy byli szczęśliwi, które czasem uniemożliwia mu zajęcie stanowiska. Ale gdy broni tego, co kocha, sięga po cichą siłę, która zaskakuje ludzi – siłę kogoś, kto chce pokoju, ale nie za wszelką cenę. Wilfredo łączy więc to, co najlepsze z dwóch światów: spokojną szlachetność swojego germańskiego korzenia i żywotne, kreatywne ciepło Karaibów, które uczyniło to imię sławnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Wilfredo nie goni; przyciąga cichą grawitacją burzy czekającej na wybuch. Jego imię, uroczysta przysięga pokoju, przejawia się w sypialni jako głębokie, niemal duchowe posiadanie. Nie jest typem skłonnym do chaotycznych, pijackich przygód. Szuka rezonansu, partnera, którego dusza będzie zbieżna z jego własnym pragnieniem harmonii. Dla niego uwodzenie jest aktem intensywnej uważności. Obserwuje, analizuje, czeka na idealny moment, by zaoferować nie tylko namiętność, ale i stabilność. Gdy kocha, kocha z ciężarem historii i łagodnością dotrzymanej obietnicy. Pragnie więzi, która wydaje się powrotem do domu po długiej wojnie. Jednak ostrożnie: jego potrzeba spokoju nie jest biernością. To furiiczny i ochronny milczenie. Przyciąga go autentyczność i głębia, odpycha go powierzchowny szum i dramaty. Bycie z Wilfredem to bycie trzymanym w sanktuarium stworzonym przez niego samego. Oferuje miłość stabilną, głęboką i niepodważalną, port w burzliwym morzu życia. Jego pocałunek nie jest pytaniem, lecz odpowiedzią.
Pochodzi z języka germańskiego, od Wilfrid, spopularyzowanego przez świętego Wilfrida z Yorku.
Oznacza „tego, który pragnie pokoju”, od wil („wola”) i frid („pokój”).
Obie formy istnieją: Wilfredo jest najczęstsza w Ameryce Łacińskiej, podczas gdy Wifredo jest używany, na przykład, przez malarza Wifredo Lama i przez Wilfredo, o przydomku „Peludo”.
Jest rzadko spotykany w Hiszpanii, ale ma silną obecność na Karaibach, zwłaszcza na Kubie, Portoryko i w Republice Dominikany.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.