Znaczenie: ten, który pragnie pokoju.
Od germańskiego imienia Wilfrid, złożonego z wil (wola lub pragnienie) i frid (pokój).
12 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Wilfrid. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Anglosaski biskup VII wieku w Anglii. Narzucał jedność praktyk chrześcijańskich, wygrywając debatę na synodzie w Whitby, odmawiając ustępstw wobec lokalnej tradycji. Następnie ustrukturyzował kościół angielski z nieskazitelną rygorystycznością administracyjną i duchową.
Co z tego zostaje: Tu się dowiadujemy, że jedności nie da się zadekretować, ale trzeba ją bronić słowem i spójnością. Jest wielkość w tym, by trwać w swoich przekonaniach z determinacją, nawet gdy wszyscy patrzą na nas jak na obcego.
Wilfredo obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 października.
Wilfredo to hiszpańska forma imienia germańskiego Wilfrid, złożonego z wil, oznaczającego „wolę lub pragnienie”, oraz frid, oznaczającego „pokój”: dosłownie „ten, kto pragnie pokoju”. Jego chrześcijańskie korzenie sięgają świętego Wilfrida z Yorku, anglosaskiego biskupa z VII wieku i wielkiego ewangelizatora, którego święto obchodzone jest 12 października. Ten sam rdzeń tkwi w historycznym Wifredo el Velloso, założycielu rodu hrabiowskiego Barcelony.
Wilfredo osiągnął prawdziwą sławę na hiszpańskojęzycznych Karaibach. Kuba uczyniła go sławnym dzięki dwóm gigantom: malarzowi Wifredowi Lamowi, światowej postaci surrealizmu, oraz niedawno siatkarzowi Wilfredo Leónowi. Portoryko zapisało je w historii sportu dzięki bokserowi Wilfredo Gómezowi, jednemu z najlepszych pięściarzy wszech czasów, a Dominikana w muzyce dzięki wykonawcy merengu Wilfrido Vargasowi.
W ten sposób Wilfredo jest dziś imieniem o podwójnej duszy, łączącym powagę germańskiego i średniowiecznego pochodzenia z karaibskim, ciepłym i muzycznym smakiem, jaki nadali mu jego najbardziej słynni nosiciele. Postrzegane jest jako imię o charakterze, rzadkie w Hiszpanii, ale pełne siły i historii w Ameryce.
Wilfredo niesie w swoim imieniu pokój, a nie jest przypadkiem, że jego charakter krąży wokół harmonii. Rządzony liczbą dwa, jest tkaczem więzi: preferuje porozumienie przed kłótnią, potrafi słuchać i ma dar łagodzenia napiętych atmosfer. To dążenie do pojednania, odziedziczone po świętym ewangelizatorze i tak jasnym znaczeniu imienia, czyni go mediatorem wśród przyjaciół, tym, który uspokaja wody, gdy grupa się rozgorączkuje.
Ale niech nikt go nie myli z kimś letnim. Pod jego spokojnym usposobieniem bije ciepła i wyrazista energia, bardzo w stylu karaibskim, jaki nadały mu jego najbardziej słynni nosiciele. W Wilfredo jest silna żyła artystyczna, obfita fantazja, jak u malarza Wifredo Lama, a jednocześnie bojowa siła czempiona, jak u boksera Wilfredo Gómeza czy siatkarza Wilfredo Leóna. Wrażliwy i kreatywny, czerpie radość z muzyki, kolorów i wszystkiego, co ma rytm i życie.
Jego lojalność jest głęboka, a wrażliwość wysoka: oddaje się w relacjach i potrzebuje czuć, że jego bliscy mają się dobrze. Jest towarzyski, łatwo się uśmiecha, ma hojny humor i lubi się podobać, choć jego poszukiwanie aprobaty może go uczynić zależnym od czyjejś czułości. Gdy czuje się w spokoju, błyszczy; gdy panuje napięcie, cierpi bardziej niż inni.
Potknąć się może na pewnym niezdecydowaniu, na tej wiecznej chęci zadowolenia wszystkich, która czasem nie pozwala mu stanąć na swoim. Ale gdy broni czegoś, co kocha, wydobywa spokojną siłę, która zaskakuje, siłę tego, kto chce pokoju, ale nie za wszelką cenę. Wilfredo łączy w ten sposób to, co najlepsze z dwóch światów: spokojną szlachetność swojego germańskiego korzenia i żywotne, kreatywne ciepło Karaibów, które uczyniło go sławnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Wilfredo nie kocha z niezgrabnością krzyku, lecz z ciszą spełnionej obietnicy. Jego germańska natura, wykuwana w woli, zamienia romans w niezdobytą fortecę. Nie szuka efemerycznego chaosu rozlanych namiętności, lecz architektury głębokiego spokoju, tego, który buduje się cegła po cegle w dzielonej intymności. Aby uwieść, używa spokojnego spojrzenia i pewności kogoś, kto wie, czego chce; jego urok tkwi w stabilności, w tej dłoni, która nie drży, gdy oferuje przyszłość. Jednak jego największą przeszkodą jest emocjonalna bezczynność. Co naprawdę go wyczerpuje, to nie odległość fizyczna, lecz niestabilność emocjonalna, niepotrzebne dramaty i brak kierunku w uczuciach jego partnerki. Wilfredo potrzebuje sojusznika, a nie chaosu. Jeśli jego towarzyszka zrozumie, że jego najgorętszym pragnieniem jest absolutny spokój, namiętność rozkwitnie jak rzadki kwiat w cichym ogrodzie. On oferuje zbrojoną lojalność; w zamian wymaga harmonii. Kto nie będzie w stanie zaoferować tego wewnętrznego spokoju, stanie przed nieprzenikalnym murem jego obojętności, zimnej, ale godnej.
Pochodzi od germańskiego Wilfrid i rozpowszechnił się dzięki świętemu Wilfridowi z Yorku.
Oznacza „tego, który pragnie pokoju”, od wil („wola”) i frid („pokój”).
12 października, dzień świętego Wilfrida z Yorku, biskupa z VII wieku.
Obie formy istnieją: Wilfredo jest najczęstsza w Ameryce, a Wifredo używana jest, na przykład, przez malarza Wifredo Lama oraz przez Wifredo el Velloso.
W Hiszpanii jest rzadkie, ale ma silną obecność na Karaibach, zwłaszcza na Kubie, Portoryko i w Republice Dominikanie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.