Znaczenie: ten, kto pragnie pokoju.
Pochodzi od germańskiego Wilfrid, utworzonego z wil („wola, pragnienie”) i frid („pokój”) — dosłownie „ten, kto pragnie pokoju” lub „wola pokoju”.
12 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Wilfrid.
Arcybiskup Yorku w VII wieku, w anglosaskim Anglii. Prowadził zaciętą walkę o ujednolicenie praktyk kościelnych i przywrócenie autorytetu arcybiskupstwa Canterbury wobec autonomicznych kościołów celtyckich. Odmawiał ustępstw wobec potężnych lokalnych królestw, wybierając wygnanie w miejsce kompromisu swoich zasad.
Co z tego zostaje: Można wybrać obronę wizji porządku i spójności, nawet gdy koliduje ona z ugruntowanymi interesami. Jest to dowód na to, że upór intelektualny i moralny może przetrwać polityczne burze.
Źródło: Nominis
Wilfredo obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 października.
Wilfredo to hiszpańska forma germańskiego imienia Wilfrid, złożonego z wil, oznaczającego „wolę lub pragnienie”, oraz frid, oznaczającego „pokój”: dosłownie „ten, kto pragnie pokoju”. Jego chrześcijańskie korzenie sięgają świętego Wilfrida z Yorku, anglosaskiego biskupa z VII wieku i wielkiego ewangelizatora. Ten sam rdzeń bije w postaci historycznej Wilfreda Włochatego, założyciela rodu hrabiowskiego Barcelony.
Wilfredo osiągnął prawdziwą sławę w hiszpańskojęzycznej części Karaibów. Kuba wywyższyła go dwoma gigantami: malarzem Wifredem Lamem, światową postacią surrealizmu, oraz niedawno siatkarzem Wilfredo Leónem. Portoryko zapisało je w historii sportu dzięki bokserowi Wilfredowi Gómezowi, jednemu z największych wojowników w historii, a Dominikana w muzyce dzięki gwiazdzie merengue Wilfridowi Vargasowi.
Dziś Wilfredo niesie więc podwójną duszę: powagę swojego średniowiecznego germańskiego pochodzenia oraz ciepły, muzyczny karaibski smak, jaki nadały mu jego najbardziej znani nosiciele. Jest odbierane jako imię o prawdziwym charakterze — nietypowe w Hiszpanii, ale pełne mocy i historii w Ameryce.
Wilfredo niesie w swoim imieniu pokój, i nie jest przypadkiem, że jego charakter kręci się wokół harmonii. Rządzony liczbą dwa, jest naturalnym budowniczym mostów: woli zgodę niż konflikt, potrafi słuchać i ma dar łagodzenia napiętych sytuacji. Ten instynkt pokojowego rozjemstwa, odziedziczony po ewangelizującym świętym i po tak świetlistym znaczeniu imienia, czyni go mediatorem w gronie przyjaciół, tym, który uspokaja wody, gdy grupa się rozgrzewa.
Ale nie bierz go za letniego. Pod jego spokojnym sposobem bycia płynie ciepła, ekspresyjna energia, bardzo w karaibskim stylu, odciśniętym na nim przez jego najznamienitszych nosicieli. W Wilfredzie jest silny artystyczny rys, przepełniona wyobraźnia, jak malarza Wifredo Lama, a jednocześnie rywalizacyjny ogień godny mistrza, jak boksera Wilfredo Gómeza lub siatkarza Wilfredo Leona. Wrażliwy i kreatywny, czerpie radość z muzyki, koloru, wszystkiego, co ma rytm i życie.
Jego lojalność sięga głęboko, a wrażliwość jest wysoka: rzuca się w relacje i potrzebuje czuć, że ludzie, których kocha, mają się dobrze. Jest towarzyski, szybko się uśmiecha, hojny w humorze i lubi być lubiany – choć jego głód aprobaty może sprawić, że staje się nieco zbyt zależny od sympatii innych. Gdy czuje się spokojnie, błyszczy; gdy przejmuje go napięcie, cierpi bardziej niż większość.
Jego słabym punktem bywa pewne niezdecydowanie, ta nieskończona chęć zadowolenia wszystkich, która czasem powstrzymuje go przed zajęciem stanowiska. Ale gdy broni czegoś, co kocha, czerpie z cichej siły, która zaskakuje ludzi – siły kogoś, kto chce pokoju, ale nie za wszelką cenę. Wilfredo łączy w ten sposób to, co najlepsze z dwóch światów: spokojną szlachetność swojego germańskiego korzenia i żywotną, kreatywną ciepłotę Karaibów, które uczyniły to imię sławnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Wilfredo nie goni; przyciąga cichą powagą burzy czekającej na wybuch. Jego imię, uroczyste przyrzeczenie pokoju, w sypialni przekłada się na głębokie, niemal duchowe posiadanie. Nie jest typem na chaotyczne, pijane przygody. Szuka rezonansu, partnerki, której dusza jest zgodna z jego własnym pragnieniem harmonii. Uwodzenie jest dla niego aktem intensywnego słuchania. Obserwuje, analizuje, czeka na idealny moment, by zaoferować nie tylko namiętność, ale i stabilność. Kiedy kocha, kocha z ciężarem historii i delikatnością dotrzymanego słowa. Pragnie więzi, która sprawia wrażenie powrotu do domu po długiej wojnie. Jednak uważaj: jego potrzeba spokoju nie jest pasywnością. To zaciekła, ochronna cisza. Jest przyciągany autentycznością i głębią, odpychany przez powierzchowny szum i dramaty. Bycie z Wilfredo oznacza bycie trzymanym w sanktuarium, które sam stworzył. Oferuje miłość stałą, głęboką i nieugiętą, port w burzliwym morzu życia. Jego pocałunek nie jest pytaniem, lecz odpowiedzią.
Pochodzi z języka germańskiego, od Wilfrid, spopularyzowanego przez świętego Wilfrida z Yorku.
Oznacza „tego, który pragnie pokoju”, od wil („wola”) i frid („pokój”).
Obie formy istnieją: Wilfredo jest częściej używany w Ameryce Łacińskiej, podczas gdy Wifredo stosuje się, na przykład, w przypadku malarza Wifredo Lama oraz Wilfreda Włochatego.
W Hiszpanii jest rzadki, ale silnie obecny na Karaibach, zwłaszcza na Kubie, w Portoryko i w Republice Dominikańskiej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.