Znaczenie: mieszkaniec Rzymu, rzymianin.
Z łacińskiego Romanus, „mieszkaniec Rzymu, obywatel rzymski”, etnonim wywodzący się od nazwy Wiecznego Miasta.
9 sierpnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Rzym. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski żołnierz z III wieku, aktywny w Rzymie. Instruowany, by nadzorować egzekucję innego więźnia, odmówił pozostawania obojętnym wobec godności swej ofiary. Wybrał podzielenie jej losu, akceptując śmierć, zamiast zdradzić swoje sumienie.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że obojętność nie jest obowiązkiem. Czasem wystarczy jeden gest solidarności, by zmienić front, nawet gdy wszystko wydaje się stracone.
Romano obchodzi imieniny we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 9 sierpnia.
Romano to imię, które jest całym programem: oznacza po prostu „z Rzymu” i niesie ze sobą tysiącletnią dumę wiecznego miasta. Rozpowszechnione już w starożytności jako etnonim, stało się imieniem chrześcijańskim dzięki licznym świętym, a pierwszym z nich jest św. Romano, żołnierz, którego Kościół wspomina 9 sierpnia jako męczennika nawróconego obok św. Wawrzyńca.
W kulturze włoskiej Romano ma solidny, męski i nieco dwudziestowieczny smak: to imię dziadków i ojców rodzin, ale też postaci pierwszoplanowych, takich jak polityk Romano Prodi. Przywołuje wiarygodność, zakorzenienie i poczucie obowiązku. Pobrzmiewa w nim też echo Bizancjum, z cesarzami i z Romanem Melodystą, najwyższym hymnografem. Dziś jest rzadziej wybierane dla noworodków, co nadaje mu retro i autorytarny urok: to imię, które pachnie historią, solidnością i przynależnością.
Romano to imię, które wydaje się wyrzeźbione z trawertynu: solidne, dające poczucie bezpieczeństwa, z nogami mocno stąpającymi po ziemi. Ktoś, kto je nosi, często dziedziczy aurę wiarygodności, aurę osoby, na której można polegać, która ceni dane słowo i poczucie obowiązku. W Romanie jest coś ojcowskiego i instytucjonalnego, temperament kogoś, kto buduje z cierpliwością i nie lubi zerwań: pomyślmy o spokojnej i wytrwałej postaci Romano Prodiego, zdolnego do tkania sojuszy i przetrwania. Korzeń „obywatel Rzymu” nadaje mu tło spokojnej dumy i przynależności, smak tradycji, rozszerzonej rodziny, korzeni do pielęgnowania. Nie jest typem demonstracyjnym: preferuje dyskretny autorytet nad krzykiem i zdobywa zaufanie z czasem, dzięki faktom bardziej niż obietnicom. Potrafi być hojny i opiekuńczy wobec swoich, prawdziwym punktem odniesienia, i wykazuje niemal starożytną lojalność, lojalność człowieka słowa. Pod spokojną skorupą może jednak kryć się również artystyczna i wrażliwa żyła, jak ujawnia to Romano jazzista grający na fortepianie: za powagą skrywa się ciepło, ironia, zdolność do cieszenia się życiem w towarzystwie. Romano nie lubi gwałtownych zmian i może okazać się uparty, gdy jest przekonany, że ma rację, ale to właśnie ta stabilność czyni go klejem grup, przyjacielem, który cię nie opuszcza, kolegą, który kończy to, co zaczyna. Konkretny, lojalny, zakorzeniony, z głębokim szacunkiem dla historii i ludzi: Romano jest w ostateczności małym kawałkiem rzymskiej wieczności, który idzie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Romano nie szuka miłości, lecz jej żąda. Jego natura, zakorzeniona w wieczności, przejawia się jako natarczywa, niemal geologiczna pasja. Nie potrafi kochać na pół; albo jest lawą, albo lodem. W zalotach posługuje się instynktownym, bezpośrednim magnetyzmem, który nie zostawia miejsca na dwuznaczność. To mężczyzna, który patrzy ci w oczy i sprawia, że czujesz się jedyną miłością, jaka kiedykolwiek została napisana. Jednak jego oddanie ma swoją cenę: jednorodność. Chaotyczna różnorodność i efemeryczne rozpraszacze głęboko go nudzą. Szuka duszy o takiej samej wytrzymałości jak rzymski filar, zdolnej nieść ciężar stuleci bez pęknięć. Jeśli nie znajdzie w tobie absolutnej stabilności, ucieknie jak cień o zachodzie słońca. Kocha z upartą lojalnością, ale żąda całkowitej wzajemności. Nie toleruje gier władzy, preferuje okrutną jasność. Dla niego seks jest rytuałem przynależności, a nie rozrywką. Jeśli cię zdobędzie, posiada cię; jeśli cię straci, nie ogląda się za siebie. To miłość starożytna, ciężka, niezapomniana, utkana z ognia i kamieni.
„Mieszkaniec Rzymu, rzymianin”, od łacińskiego Romanus.
9 sierpnia, ku czci świętego Romana, męczennika, żołnierza nawróconego obok świętego Wawrzyńca.
Łacina: powstaje jako etnonim Rzymian, a następnie staje się imieniem własnym, rozpowszechnionym przez licznych świętych.
Bardzo stare, dziś postrzegane jako klasyczne i nieco retro, typowe dla włoskiego XX wieku.
Tak, Romana, również ona o tradycji rzymskiej i chrześcijańskiej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.