Znaczenie: mieszkaniec Rzymu, rzymianin.
Z łacińskiego Romanus, „mieszkaniec Rzymu, obywatel rzymski”, etnonim wywodzący się od nazwy Wiecznego Miasta.
9 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Rzym.
Rzymski żołnierz z III wieku, aktywny w Rzymie. Instruowany, by nadzorować egzekucję innego więźnia, odmówił pozostawania obojętnym wobec godności swej ofiary. Wybrał podzielenie jej losu, akceptując śmierć, zamiast zdradzić swoje sumienie.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że obojętność nie jest obowiązkiem. Czasem wystarczy jeden gest solidarności, by zmienić front, nawet gdy wszystko wydaje się stracone.
Romano obchodzi imieniny we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 9 sierpnia.
Romano to imię, które jest w sobie całe: oznacza po prostu „z Rzymu” i niesie ze sobą tysiącletnią duma Wiecznego Miasta. Rozpowszechnione już w starożytności jako etnonim, stało się imieniem chrześcijańskim dzięki wielu świętym, przede wszystkim św. Romanemu, żołnierzowi, którego Kościół wspomina 9 sierpnia jako męczennika nawróconego obok św. Wawrzyńca.
W kulturze włoskiej Romano ma solidny, męski i nieco XX-wieczny posmak: to imię dziadków i głów rodzin, ale też postaci pierwszego planu, takich jak polityk Romano Prodi. Przywołuje wiarygodność, zakorzenienie i poczucie obowiązku. Wyzwiera się w nim też echo Bizancjum, z cesarzami i Romanem Melodistą, najwyższym hymnografem. Dziś jest mniej popularne wśród noworodków, co nadaje mu retro i autorytarny urok: to imię, które pachnie historią, solidnością i przynależnością.
Romano to imię, które wydaje się wyryte w trawertynie: solidne, budzące zaufanie, z nogami mocno stąpającymi po ziemi. Osoby noszące to imię często dziedziczą po nim powagę godności, cechy osoby, na której można polegać, która ceni dane słowo i poczucie obowiązku. W Romanie jest coś ojcowskiego i instytucjonalnego, temperament kogoś, kto buduje z cierpliwością i nie lubi nagłych zmian: pomyślmy o spokojnej i wytrwałej postaci Romano Prodiego, zdolnego do tkania sojuszy i wytrwania. Korzeń „obywatel Rzymu” daje mu dno spokojnej dumy i przynależności, smak tradycji, poszerzonej rodziny, korzeni do pielęgnowania. Nie jest to typ kogoś, kto chce się wyróżniać: preferuje dyskretny autorytet nad szumem i zdobywa zaufanie z czasem, czynami bardziej niż obietnicami. Potrafi być hojny i opiekuńczy wobec swoich, prawdziwym punktem odniesienia, i wykazuje niemal starożytną lojalność, człowieka słowa. Jednak pod spokojną skorupą może kryć się również artystyczna i wrażliwa żyła, jak ujawnia to Romano, jazzista grający na fortepianie: za powagą skrywa się ciepło, ironia, zdolność do cieszenia się życiem w towarzystwie. Romano nie lubi gwałtownych zmian i może wydawać się uparty, gdy jest przekonany, że ma rację, ale to właśnie ta stabilność czyni go spoiwem grup, przyjacielem, który nie puszcza, kolegą, który kończy to, co zaczyna. Konkretny, lojalny, zakorzeniony, z głębokim szacunkiem dla historii i dla ludzi: Romano jest w końcu małym kawałkiem rzymskiej wieczności, który chodzi.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Romano nie szuka miłości, on ją rości. Jego natura, zakorzeniona w wieczności, objawia się jako natarczywa pasja, niemal geologiczna. Nie potrafi kochać na pół; albo jest lawą, albo lodem. W zalotach posługuje się trzewnym, bezpośrednim magnetyzmem, który nie zostawia miejsca na dwuznaczność. To mężczyzna, który patrzy ci w oczy i sprawia, że czujesz się jedyną historią, jaka kiedykolwiek została napisana. Jednak jego oddanie ma swoją cenę: jednorodność. Chaotyczna różnorodność i ulotne rozproszenia głęboko go nudzą. Szuka duszy, która ma taką samą wytrzymałość jak rzymski filar, zdolną utrzymać ciężar wieków bez pęknięcia. Jeśli nie znajdziesz w nim absolutnej stabilności, ucieknie jak cień o zmierzchu. Kocha z żelazną lojalnością, ale wymaga całkowitej wzajemności. Nie toleruje gier władzy, preferuje okrutną jasność. Dla niego seks jest rytuałem przynależności, a nie rozrywką. Jeśli cię podbije, cię posiada; jeśli cię straci, nie ogląda się za siebie. To miłość starożytna, ciężka, niezapomniana, utkana z ognia i kamieni.
„Mieszkaniec Rzymu, rzymianin”, od łacińskiego Romanus.
9 sierpnia, ku czci świętego Romano męczennika, żołnierza nawróconego obok świętego Wawrzyńca.
Łacina: powstaje jako etnonim Rzymian, a następnie staje się imieniem własnym, rozpowszechnionym przez wielu świętych.
Bardzo starożytny, dziś postrzegany jako klasyczny i nieco retro, typowy dla włoskiego XX wieku.
Tak, Romana, również o tradycji rzymskiej i chrześcijańskiej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.