Znaczenie: wesoły, roześmiany.
Z łacińskiego hilaris.
13 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Hilary z Poitiers.
Biskup i teolog IV wieku w rzymskiej Galii. Sam stawił czoła cesarzowi i wygnaniu, aby bronić spójności swoich myśli wobec dominującej, lecz uznawanej za błędnej doktryny. Odmówił milczenia, aby zachować wolność umysłu.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że prawda nie jest opinią grupy, lecz przekonaniem, które wymaga odwagi. Utrzymanie się w swoim stanowisku, gdy wszystko skłania do ustąpienia, pozostaje jedną z najpiękniejszych form ludzkiej godności.
Źródło: Nominis
Hilario obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 13 stycznia.
Niewiele imion niesie ze sobą tak wyraźnie swoje znaczenie jak Hilario: pochodzi od łacińskiego słowa hilaris, oznaczającego „wesoły, roześmiany”, i ma ten sam rdzeń co słowo „hilarante” (śmieszny). Tradycja chrześcijańska kojarzy je ponadto ze św. Hilarym z Poitiers, biskupem i Doktorem Kościoła z IV wieku, wielkim obrońcą wiary przed arianizmem, którego wspomnienie obchodzi się 13 stycznia.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Hilario przez wieki był popularnym imieniem, zwłaszcza na wsi, gdzie brzmiało ono otwarcie i swobodnie. Nosili je m.in. hiszpański piosenkarz i autor tekstów Hilario Camacho czy panamski bokser Hilario Zapata, mistrz świata.
Dziś jest to imię rzadkie i o staroświeckim charakterze, wybierane przez tych, którzy chcą przywrócić klasyczne imiona o silnym charakterze. Jego brzmienie budzi poczucie bliskości i dobrego humoru: trudno je wypowiedzieć bez uśmiechu, co idealnie pasuje do jego znaczenia.
Hilario jest żywym wcieleniem łacińskiego hilaris, duszą, która nie tylko się śmieje, ale promieniuje zaraźliwą, niemal elektryczną radością. Jego charakter nie jest powierzchowny; jest siłą historyczną, przywołującą na myśl błazna dworskiego, który jednym spojrzeniem obala sztywność władzy. Żyje pod przewodnim ideałem radości jako oporu, wierząc, że dobry humor jest ostateczną tarczą przeciwko ciężarowi świata. Jego dominującą cechą jest ekspansywna witalność, śmiech, który nie prosi o pozwolenie. Jak mówił Seneka, „radość jest cnotą bogów”, a Hilario praktykuje ją z pobożnością świecką. Nie jest naiwnym optymistą, lecz strategiem ducha, który rozumie, że śmiech jest aktem rewolucyjnym. Jego imię, wywodzące się z greckiego korzenia hilarós, skazuje go na bycie grawitacyjnym centrum każdego spotkania, tym, który zamienia niezręczną ciszę w porozumienie. Jest artystą własnego światła, mężczyzną, którego istnienie jest ciągłym darem, stałym echem wewnętrznej uczty, która mieszka w jego piersi, sprawiając, że życie, nawet w swoich suchych momentach, wydaje się lżejsze, bardziej ludzkie i prawdziwsze.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Hilario nie szepcze; śpiewa, ale z precyzją romantycznego chirurga. Jego uwodzenie jest dotykowe i bezpośrednie, to taniec, w którym śmiech jest nieuniknionym preludium przed pocałunkiem. Pociąga go intelektualne porozumienie, to elektryczne iskrzenie, które pojawia się, gdy dwa umysły rozpoznają się bez filtrów; co go śmiertelnie nudzi, to pusta powaga i wyrachowany chłód. Kocha ze zmysłowym, ale zabawnym oddaniem, szukając tej równowagi między cielesną przyjemnością a wspólnym porozumieniem. Nie szuka posiadania, lecz rezonansu. W intymności jest hojny, eksplorujący, zdolny zamienić zwykłe spotkanie w rytuał czystej radości. Co naprawdę go męczy, to narzucona sobie powaga, ten powiew moralnej wyższości, który dusi duszę. Hilario potrzebuje towarzysza, który odważy się bawić, stracić powagę, zaśmiać się z własnych blizn. Jego pasja jest ogniem, który grzeje, ale nie parzy, zaproszeniem do życia w teraźniejszości z wibrującą intensywnością, gdzie każdy pieszczotliwy gest jest obietnicą zabawy, a każde westchnienie – celebracją wspólnie przeżywanego życia.
Z łacińskiego Hilarius, pochodzącego od hilaris, „wesoły, radosny”, spokrewnionego z wyrazem „hilarante”.
„Wesoły, roześmiany, o dobrym humorze”.
Jego imieniny obchodzone są 13 stycznia, ku czci świętego Hilarego z Poitiers. Był biskupem Poitiers i Doktorem Kościoła.
Forma męska to Hilario, a żeńska Hilaria; w języku angielskim imię Hilary jest używane dla obu płci.
Tak, o korzeniach łacińskich i bardzo powszechnym w wiejskiej Hiszpanoameryce i Hiszpanii; dziś jest rzadko spotykany.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.