Znaczenie: powiązany z bogiem Janusem lub z miesiącem styczeń.
Z hiszpańskiej formy Genaro, z łacińskiego Ianuarius.
19 września
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Jan Nepomucen. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Benevento w IV wieku we Włoszech. Obronił swoją wspólnotę podczas rzymskich prześladowań, odmawiając wyrzeczenia się swoich przekonań mimo groźby śmierci. Jego odwaga wobec władzy cesarskiej uczyniła go symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym swoim zasadom, gdy wszystko skłania do poddania się. Ta wewnętrzna wytrwałość jest siłą, która przenika epoki i inspiruje tych, którzy pragną działać z uczciwością.
Źródło: Wikidata
Gennaro obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Argentynie i w Niemczech 19 września.
Imię „Gennaro” wywodzi się z łacińskiego Ianuarius, imienia związanego z Janusem, rzymskim bogiem o dwóch twarzach, opiekunem przejść i początków, który nadał też nazwę pierwszemu miesiącowi w roku. Początkowo było to powszechne rzymskie cognomen, a na popularność zyskało dzięki jednemu, ogromnemu protagonistowi: świętemu Gennaro, biskupowi Benevento, zamordowanemu na początku IV wieku, a później patronowi Neapolu.
Nie sposób oddzielić Gennaro od Neapolu. Święty, jego krew, która trzy razy w roku upłynnia się w katedrze, oraz okrzyk „San Gennaro, pomyśl o tym!” sprawiają, że imię staje się żywotnym elementem neapolitańskiej tożsamości. Noszenie tego imienia na Południu oznacza włączenie się w gorliwą i pełną czułości ludową pobożność, opartą na przesądach, wdzięczności i poczuciu przynależności.
Dziś Gennaro jest imieniem mocno zakorzenionym w regionie, częstszym w Kampanii niż w innych miejscach, o autentycznym i szczerym charakterze. Postrzegane jako tradycyjne i ciepłe, przywołuje neapolitańską tożsamość w jej najbardziej dumnym wymiarze i ponownie doceniane jest przez tych, którzy szukają imion o wyraźnej tożsamości, a nie anonimowych. Diminutyw Gennarino ma niezaprzeczalną czułość.
Imię „Gennaro” pachnie domem, głębokimi korzeniami i śródziemnomorskim ciepłem, a osoby, które je noszą, często dziedziczą jego autentyczną duszę. Za nim stoi rzymski bóg o dwóch twarzach, Janus, strażnik progów, a przede wszystkim święty z Neapolu: dwaj patronowie, którzy dysponują charakterem zdolnym do stania na progu między przeszłością a przyszłością, między tradycją a ambicją. Gennaro to zazwyczaj osoba bezpośrednia, o wielkim sercu i lojalności jak z granitu, typ człowieka, na którym można polegać, gdy sprawy stają się trudne: dlatego Neapolitańczycy wzywają „San Gennaro, pienzece tu” właśnie w trudnych chwilach.
W nim drzemie ciepła i komunikatywna energia, ludowy i hojny humor, ta neapolitańska zdolność do znajdowania żartu i światła nawet w cieniu. Gennaro kocha swoich ludzi, stół, rytuał wspólnego bycia, a rodzinę i przyjaciół stawia w centrum wszystkiego. Oddanie towarzyszące imieniu przejawia się w silnym poczuciu przynależności i wiernym przywiązaniu do swoich korzeni.
Ale to nie tylko tradycja: podobnie jak piłkarz nożny, który dzieli z nim imię, Gennaro potrafi być również bojowy, wytrwały, zdeterminowany, zdolny oddać swoją duszę dla celu z zaraźliwą energią. Pod ciepłą powierzchownością bije ochronne, niemal ojcowskie serce, które czuwa nad swoimi ludźmi. Ambitny z umiarem, dumny ze swoich korzeni, Gennaro to lojalny przyjaciel, który nigdy nie zawiedzie, ciepły strażnik domu, w którym zawsze jest miejsce przy stole.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Imię „Gennaro” niesie w sobie dualność Janusa: spogląda zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość, co czyni je głęboko ambiwalentnym, a nawet fascynującym. Jest uwodzicielskie, nie rzuca się na oślep; obserwuje, analizuje, próbuje wód z wyrachowanym chłodem, która ukrywa wewnętrzny płomień. Kocha tych, których łatwo nie podbić, umysły, które opierają się, zanim ustąpią. Rutyna jest jego zaprzysięgłym wrogiem, podobnie jak pusta frywolność. Szuka więzi, która przekracza czas, związku uzasadniającego upływ pór roku. W miłości jest cielesny, ale introwertyczny, wymagając niezachwianej lojalności. Szybko nudzi dusze powierzchowne lub tym, które szukają wyłącznie natychmiastowego komfortu. Pragnie porozumienia, które jest przymierzem, niemal sakralnym, w którym każde spojrzenie ma znaczenie. Uwielbia, chroni, ale w zamian wymaga brutalnej transparentności. Bez dziecięcych gier, tylko jasna, intensywna pasja, kuta w ogniu wzajemnej wiedzy.
Pochodzi z języka łacińskiego, od Ianuarius, związanego z bogiem Janusem i miesiącem styczeń. Zyskał popularność dzięki świętemu Gennaro z Neapolu.
Oznacza „poświęcony Janusowi” lub „urodzony w styczniu”, miesiącu, który wziął swoją nazwę od rzymskiego boga początków.
19 września, dzień świętego Gennaro z Neapolu, biskupa i męczennika, patrona miasta.
Tak. „Jenaro” z jotą to klasyczny zapis w języku hiszpańskim, a „Genaro” to dziś najpowszechniejsza odmiana; oba odpowiadają włoskiemu Gennaro.
To tradycyjne imię, rzadko spotykane wśród noworodków, ale bardzo obecne w starszych pokoleniach i przeżywa pewien powrót w modzie na vintage.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.