Znaczenie: Młodość; oddanie Jowiszowi / przynależność do rodu Juliuszy.
Julianna jest formą łacińskiego Iuliana, żeńskiego odpowiednika Iulianus, pochodzącego od rzymskiego nazwiska rodzinnego Iulius (Julius), tradycyjnie związanego z Jowiszem oraz z łacińskim słowem oznaczającym „młodość”.
16 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Juliana z Nikomedii.
Młoda chrześcijanka z początku IV wieku, w dzisiejszej Turcji. Stojąc przed cesarzem Dioclesianem, odmawia wyrzeczenia się swojej wiary i poddania się prześladowaniom, wybierając śmierć zamiast uległości.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że powiedzenie „nie” niesprawiedliwości ma swoją cenę, ale pozostanie wiernym swoim przekonaniom jest formą absolutnego odwagi. Jej upór przypomina, że godność nigdy nie podlega negocjacjom.
Źródło: Wikidata
Julianna obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Brazylii i w Niemczech 16 lutego.
Julianna to wdzięczna, pisana przez podwójne „n” odmiana dawnego rzymskiego imienia. Pochodzi od łacińskiego Iuliana, żeńskiego odpowiednika Iulianus, który z kolei wywodzi się z wielkiego rodu Iulia – rodu Juliusza Cezara – imienia związanego zarówno z bogiem Jowiszem, jak i z łacińskim znaczeniem „młodości”. Z cesarskiego Rzymu przeszło do świata chrześcijańskiego przez świętą Julianę z Nikomedii, młodą kobietę, która została zamęczona około 304 roku, a jej odwaga uczyniła to imię stałym elementem kalendarza katolickiego w dniu 16 lutego.
Przez wieki Julianna i jej siostry – Juliana, Julienne, Giuliana – niosły w sobie powiew wyrafinowania i łagodnej szlachetności w całej Europie i Amerykach. W Stanach Zjednoczonych melodyjne, czterozgłoskowe Julianna, ze swoim miękkim ozdobnikiem, stało się ulubionym wyborem rodziców szukających imienia, które jest jednocześnie klasyczne i romantyczne, eleganckie, a zarazem ciepłe i przystępne.
Dziś Julianna wydaje się ponadczasowe i urocze, wyrafinowane, ale nie sztywne. Oferuje bogactwo słodkich zdrobnień – Julie, Jules, Anna, Lia – i łączy godność starego świata z nowoczesnym urokiem. To rodzaj imienia, które pasuje zarówno do malucha, jak i do królowej: zawsze młode, tak jak obiecuje jego łacińskie źródło.
Julianna nosi się z bezwysiłkową, staroświatową gracją. Zakorzenione w rzymskim rodzie Iulia i w łacińskiej obietnicy młodości, imię to ma w sobie powiew ponadczasowej elegancji — taki rodzaj dystynkcji, który nigdy nie sprawia wrażenia, jakby się starał. Julianna często sprawia wrażenie osoby o cichej wyrafinowanej naturze, kogoś z naturalnie dobrymi manierami i wewnętrznym spokojem, który uspokaja otoczenie. W imieniu tym zapisana jest delikatna szlachetność, dziedzictwo po królowych takich jak Juliana z Holandii, która nosiła je z godnością i ciepłem.
Ale Julianna nigdy nie jest zimna. Miękkość jej czterech płynnych sylab oraz przyjazny tłum nadanych jej przezwisk — Julie, Jules, Anna, Lia — ujawnia ciepłe, dostępne serce ukryte pod elegancją. Jest to przyjaciółka, która jest jednocześnie dystyngowana i zabawna, tak samo swobodna na formalnej kolacji, jak przy plotkach nad kuchennym stołem. Święta męczennica stojąca za imieniem, młoda Juliana z Nikomedii, dodaje nić cichej siły i przekonania: Julianna ma tendencję do trwałego trzymania się swoich wartości i stawiania czoła trudnościom z odwagą, która zaskakuje tych, którzy mylili jej łagodność ze słabością.
Pokoleniowo Julianna jawi się jako klasyczne imię odrodzone z romantycznym sznytem — wybierane przez rodziców, którzy chcieli w równym stopniu piękna i treści. Nadaje to jej mieszankę tradycji i czułości: jest rzetelna, dobra i cicho ambitna w sprawach, które są dla niej ważne. Jest współczująca, skłonna do troszczenia się o innych, z humanitarną hojnością liczby dziewięć. W najlepszym wydaniu Julianna łączy elegancję z ciepłem i delikatny wygląd z prawdziwym kręgosłupem — zawsze młoda, zawsze pełna gracji, imię, które dojrzewa ze słodkiej dziewczynki w kobietę o dystynkcji, nie tracąc nigdy swojego blasku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Julianna kocha z ognistym oddaniem wyznawcy Jowisza, a jednocześnie nosi w sobie żywiołową, niespokojną energię wiecznej młodości. Nie po prostu się umawia; inicjuje sakralne rytuały pasji. Jej uwodzenie jest subtelne, zakorzenione w klasycznej łacińskiej gracji, która przyciąga uwagę, nie domagając się jej. Przyciągają ją partnerzy, którzy potrafią dorównać jej intelektualnemu zapałowi i historycznej głębi, szukając duszy, która wydaje się przeznaczonym przedłużeniem rodu Julia. Dla niej miłość jest próbą lojalności i witalności. Nienawidzi stagnacji; banał i przewidywalność zanudzą ją na śmierć. Potrzebuje kochanka, który jest jednocześnie jej powiernikiem i zdobywcą, kogoś, kto szanuje jej zaciekłą niezależność, jednocześnie poddając się jej zmysłowej intensywności. Jej serce jest świątynią, a dostępu do niej udziela tylko tym, którzy udowodnią swoje oddanie konsekwentnym, pełnym pasji działaniem. Zdrada to nie tylko błąd; to świętokradztwo, którego nigdy nie wybaczy. Szuka związku, który jednocześnie wydaje się starożytny i nowy, więzi, która honoruje jej korzenie, jednocześnie napędzając jej nieskończony, młody ogień.
Oznacza „młodość” lub „poświęcony Jowiszowi”, wywodzi się od rzymskiego nazwiska Julius.
Tradycyjnie obchodzone są 16 lutego, w święto św. Juliany z Nikomedii.
Juliana z Nikomedyi była młodą chrześcijańską kobietą, która poniosła śmierć męczeńską około 304 roku i jest czczona jako patronka chorych.
To jest to samo imię; Julianna po prostu używa podwojonego „n”, co jest popularnym amerykańskim wariantem pisowni.
Julie, Jules, Juli, Anna i Lia to wszystkie popularne formy skrócone.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.