Znaczenie: silny, zdrowy, wart.
Od łacińskiego nazwiska Valentinus, wywodzącego się od valens, imiesłowu czasownika valere, „być silnym, być w dobrej kondycji, mieć wartość”.
14 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Walenty.
Biskup Terni w III wieku, zamęczony w Rzymie. Bronił miłości i zjednoczenia serc wobec władzy cesarskiej, płacąc życiem za swoje przekonanie, że ludzka więź jest święta.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się tu, że odwaga, by wierzyć w wartość relacji międzyludzkich, jest w pełni warta przeżycia, nawet pod wiatr i pod prąd.
Valentino obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 14 lutego.
Valentino wywodzi się z rzymskiego nazwiska Valentinus, które z kolei ma korzenie w czasowniku valere: oznacza siłę, zdrowie i wartość, pomysł kogoś „kto ma wartość”. Jednak jego planetarny sukces zawdzięcza biskupowi III wieku, świętemu Valentinowi z Terni, który został zamęczony w Rzymie i przez stulecia stał się patronem zakochanych. Legenda przedstawia go jako osobę celebrującą zakazane małżeństwa między żołnierzami a pannami, a 14 lutego do dziś nosi jego nazwę na całym świecie.
W Italii Valentino to imię ciepłe, eleganckie, nieco romantyczne i nieco aroganckie. Moda nadała mu międzynarodowy blask dzięki Valentinowi Garavaniemu i jego słynnemu czerwieniom; sport uczynił go legendą dzięki Valentinowi Rossiemu, „Doktorowi” dwóch kółek. To imię, które potrafi być jednocześnie dżentelmenem i buntownikiem.
Postrzegane jako słoneczne i urokliwe, Valentino zachowuje nutę ponadczasowej sedukcji — nie bez powodu, także dzięki idolowi kina niemego, Rodolfo Valentino. Dziś jest umiarkowanie rozpowszechnione, wybierane przez tych, którzy szukają imienia o włoskim smaku, romantycznego i rozpoznawalnego wszędzie.
Valentino to imię, które wchodzi do pokoju przed osobą, która je nosi. W jego łacińskim korzeniu — valens, „silny, ten, kto ma wartość” — kryje się już cała jego obietnica: energia, pewność siebie, podłoże autentycznej wartości. Ale święty, który uczynił je nieśmiertelnym, patron zakochanych, nakłada na nie warstwę romantyzmu, jakiej nie posiada żadne inne imię.
Typowy Valentino jest słoneczny, magnetyczny, z naturalnym charyzmatem, który nie wymaga wysiłku. Ma ambicje kogoś, kto chce być najlepszy — pomyślmy o Valentino Rossim na torze wyścigowym lub o Valentino Garavanie w świecie mody haute couture — ale rozmywa je w ciepłym i hojnym uroku, który sprawia, że jest sympatyczny nawet dla rywali. Umie uwodzić, i to nie tylko w miłości: uwodzi entuzjazmem, smakiem do piękna, tą elegancką butą, która przywodzi na myśl Rodolfo Valentino na ekranie.
Pod świetlistą powierzchnią jednak liczba cztery ujawnia niespodziankę: w nim jest więcej konkretności, niż się wydaje. Valentino to nie tylko pozory; jest wytrwały, godny zaufania, zdolny do ciężkiej pracy za kulisami, by zbudować to, czego pragnie. Lekkość jest wyborem, a nie brakiem substancji.
Romantyczny aż po szpik kości, kocha kochać i być kochanym, i wkłada serce we wszystko, co robi. Potrzebuje ciepła i uznania, ale oddaje z pasją to, co otrzymuje. Może być nieco uparty, nieco próżny, ale należy do tych, którzy czynią życie bardziej kolorowym. Valentino to imię kogoś, kto wierzy, że warto żyć ze stylem, z odwagą i z sercem na dłoni: zapalony dżentelmen, zawsze gotowy postawić na miłość i piękno.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Valentino, przeniknięty łacińską siłą valere, nie szuka przelotnego zauroczenia, lecz więzi, która jest również dowodem wytrzymałości. Jego podejście do miłości jest zmysłowe i bezpośrednie: widzi partnera jako istotę, którą należy doceniać, czynić „zdrową” i pełną życia. Jest uwodzicielem, który nie posługuje się sztuczkami, lecz własną, solidną autentycznością, by przyciągać. To, co go pociąga, to energia osoby, która potrafi stać na własnych nogach, namiętność wymagająca szacunku i wzajemności. Z kolei nadmierna kruchość lub słabość ducha instynktownie go odpycha; nie ma czasu na ofiary, szuka równych, z którymi może towarzyszyć w walce o życie. Jego pocałunek smakuje starożytną historią i intensywną teraźniejszością. Dla Valentino miłość oznacza również troskę, zamieniając uczucie w schronienie, w którym oboje mogą się wzmocnić. To miłość, która nie prosi o litość, lecz daje siłę, budując więzi, które trwają, ponieważ opierają się na rzeczywistej i nieodwołalnej wartości.
„Silny, zdrowy, cenny”, od łacińskiego valens, od czasownika valere.
14 lutego, święto Walentego, patrona zakochanych.
Tradycja łączy biskupa z Terni z sakramentami małżeństwa odprawianymi potajemnie; od średniowiecza 14 lutego jest kojarzone z miłością.
Tak, Valentina, dziś jeszcze bardziej rozpowszechniona niż męska forma Valentino.
Pochodzenie jest łacińskie; jest bardzo popularne we Włoszech, ale rozpowszechnione w całej Europie w swoich wariantach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.