Znaczenie: Zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikólaos, złożonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”), co oznacza „zwycięzca ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Mir.
Biskup IV wieku w Azji Mniejszej, dzisiejszej Turcji. Swoją fortunę i wpływ poświęcił ochronie najsłabszych, w szczególności dzieci i rodzin w potrzebie, działając w cieniu, by zapewnić im godność.
Co z tego zostaje: Od niego dowiadujemy się, że hojność nie jest opcją, lecz aktem oporu wobec niesprawiedliwości. Jego życie przypomina, że prawdziwa siła tkwi w zdolności do służenia innym bez oczekiwania wdzięczności.
Nicola obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicola to imię o podwójnej duszy: greckie w etymologii – od słów níkē i laós, oznaczających „zwycięstwo ludu” – a głęboko puglijskie w sercu, dzięki świętemu Mikołajowi, biskupowi z Miry, którego relikwie spoczywają w Bari od 1087 roku. Tylko nieliczne postacie tak mocno wpłynęły na zbiorową wyobraźnię jak on: z jego sławy jako tajemniczego darczyńcy i opiekuna dzieci narodziła się, za pośrednictwem holenderskiego Sinterklaasa, współczesna postać Mikołaja.
We Włoszech Nicola jest szczególnie zakorzeniony na Południu, ale jest rozpowszechniony wszędzie, często wymiennie z wariantem Niccolò, bardziej literackim i renesansowym. To imię jest jednocześnie mocne i przyjazne, dobrze nadające się do ciepłych zdrobnień, takich jak Nico, Cola czy Lino.
Dziś Nicola brzmi szczerze i sympatycznie, bez ozdobników: przywołuje na myśl osobę otwartą, hojną, zdolną do bycia wśród ludzi. Niesie ze sobą ideę wspólnego zwycięstwa – nie jednostki, ale całego ludu – a jednocześnie radosne echo świętego najbardziej kochanego przez dzieci na całym świecie.
Nicola jest istotą, która oddycha historią i pyłem areny, starożytnym echem, które rezonuje w żyłach z ciężarem złotego kultu klasycznego. Jako syn Niké i laós, nie szuka samotnej chwały pustej świątyni, lecz żywotnego gwaru placu. Jego dominującą cechą jest ciche przywództwo, narzucone nie biczem, lecz przyciągane grawitacją jego charyzmatu; jest generałem, który nie krzyczy, ponieważ jego spojrzenie wystarczy, by zgiąć kręgosłupy. Żyje według archetypu Wojownika-Humanisty: tego, który chwycił miecz nie po to, by panować, lecz by chronić naturalny porządek rzeczy. Cytuje z subtelnym żartem pragmatyzm Machiavellego: „Lis zna pułapki, lew wilki”, ale Nicola jest mężczyzną, który uczy się być oboma, nie zdradzając swojego greckiego pochodzenia. Nie zadowala się powierzchownością; jego dusza pragnie znaczenia, tych codziennych bitew, w których zwycięstwo nie jest trofeum, lecz przetrwaniem tożsamości. To dusza, która się nie łamie, lecz ugina.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Nicola nie gra w chowanego: to akcja wojenna, słodka i niszczycielska. Jego uwodzenie jest taktyczne, opracowane jak oblężenie, które nie daje ucieczki, ale którego zdobyty pragnie z całego serca. Kocha ze zmysłową, niemal trzewiową zaborczością; jego dotyk pachnie ziemią i starym winem, jest ciężki i realny. Nie szuka ucieczek w eterycznej piękności, lecz w ciele, które stawia opór, w duszy, która walczyła i zwyciężyła. Zakochuje się w tych, którzy mają oczy potrafiące patrzeć dalej niż horyzont, w tych, którzy nie boją się wspólnego milczenia. Nienawidzi powierzchowności, lekkości pozbawionej wagi: dla niego miłość jest przymierzem krwi i oddechu. Gdy kocha, daje wszystko, bez zastrzeżeń, ale w zamian oczekuje absolutnej wierności. Nuda jest jego jedynym wrogiem; rutyna powoli go zabija. Szuka pasji, która parzy, intensywności, która zostawia ślad, ponieważ dla Nicoli kochać to nie rozrywka, lecz prawdziwe zwycięstwo wewnętrznego ludu.
Z greckiego Nikólaos, oznacza „zwycięstwo ludu” (níkē, zwycięstwo, + laós, lud).
6 grudnia, dzień świętego Mikołaja z Bari, bardzo obchodzony w Apulii i w dużej części Europy.
Tak: z jego sławy jako tajnego darczyńcy, za pośrednictwem holenderskiego Sinterklaasa, wywodzi się postać Świętego Mikołaja.
Ten sam rodowód: Niccolò to wariant bardziej literacki (jak u Machiavellego), Nicola to forma bardziej rozpowszechniona jako imię codzienne, zwłaszcza na południu.
Najczęściej spotykanymi są Nico, Nicolino, Cola i Lino.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.