Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Od nike i laos, „zwycięstwo ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Mikołaj z Mir. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup IV wieku w Azji Mniejszej, dzisiejszej Turcji. Swoją fortunę i wpływ poświęcił ochronie najsłabszych, w szczególności dzieci i rodzin w potrzebie, działając w cieniu, by zapewnić im godność.
Co z tego zostaje: Od niego dowiadujemy się, że hojność nie jest opcją, lecz aktem oporu wobec niesprawiedliwości. Jego życie przypomina, że prawdziwa siła tkwi w zdolności do służenia innym bez oczekiwania wdzięczności.
Nicola obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicola to imię o podwójnej duszy: greckie pod względem etymologii – od słów níkē i laós, oznaczających „zwycięstwo ludu” – a głęboko apulijskie w sercu, dzięki świętemu Mikołajowi, biskupowi z Miry, którego relikwie spoczywają w Bari od 1087 roku. Tylko nieliczne postacie tak silnie wpłynęły na zbiorową wyobraźnię: z jego sławy jako tajemniczego darczyńcy i opiekuna dzieci, za pośrednictwem holenderskiego Sinterklaasa, wywodzi się współczesna postać Mikołaja.
We Włoszech Nicola jest szczególnie zakorzenione na południu, choć jest rozpowszechnione w całym kraju, często w alternacji z wariantem Niccolò, bardziej literackim i renesansowym. To imię jednocześnie mocne i przyjazne, nadające się do czułych zdrobnień, takich jak Nico, Cola czy Lino.
Dziś Nicola brzmi szczerze i sympatycznie, bez ozdobników: przywołuje na myśl osobę prostą, hojną, zdolną do nawiązywania relacji z każdym. W sobie niesie ideę wspólnego zwycięstwa – nie jednostki, lecz całego ludu – oraz, w połączeniu z tym, świąteczne echo świętego najbardziej kochanego przez dzieci z całego świata.
Nicola jest istotą, która oddycha historią i piaskiem, starożytnym echem, które rezonuje w żyłach z ciężarem złotej, klasycznej idolatrii. Jako syn Niké i laós, nie szuka samotnej chwały pustej świątyni, lecz żywotnego szumu placu. Jego dominującą cechą jest ciche przywództwo, narzucane nie biczem, lecz przyciągane grawitacją jego charyzmatu; jest generałem, który nie krzyczy, ponieważ jego spojrzenie wystarczy, by zgiąć plecy. Żyje według archetypu Wojownika-Humanisty: tego, kto dzierży miecz nie po to, by panować, lecz by chronić naturalny porządek rzeczy. Cytuje z subtelnym żartem pragmatyzm Machiavellego: „Lis zna pułapki, lew wilki”, ale Nicola jest mężczyzną, który uczy się być oboma, nie zdradzając swojego greckiego pochodzenia. Nie zadowala się powierzchownością; jego dusza pragnie znaczenia, tych codziennych bitew, w których zwycięstwo nie jest trofeum, lecz przetrwaniem tożsamości. To dusza, która się nie łamie, lecz wygina.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Nicola nie bawi się w chowanego: to słodka i niszczycielska operacja wojenna. Jego uwodzenie jest taktyczne, przemyślane jak oblężenie, które nie daje ucieczki, ale którego zdobyty pragnie żarliwie. Kocha ze zmysłową, niemal trzewną zaborczością; jego dotyk smakuje ziemią i dojrzałym winem, ciężki, realny. Nie szuka ucieczek w eterycznej piękności, lecz ciała, które opiera się, duszy, która walczyła i zwyciężyła. Zakochuje się w tych, którzy mają oczy potrafiące patrzeć ponad horyzont, w tych, którzy nie boją się wspólnego milczenia. Nienawidzi powierzchowności, lekkości bez wagi: dla niego miłość jest przymierzem krwi i oddechu. Kiedy kocha, daje wszystko, bez rezerw, ale w zamian oczekuje absolutnej wierności. Nuda jest jego jedynym wrogiem; rutyna zabija go powoli. Szuka namiętności, która pali, intensywności, która zostawia ślad, ponieważ dla Nicoli kochać to nie rozrywka, lecz prawdziwe zwycięstwo wewnętrznego ludu.
Od greckiego Nikólaos, oznacza „zwycięstwo ludu” (níkē, zwycięstwo, + laós, lud).
6 grudnia, w dniu świętego Mikołaja z Bari, bardzo czczonego w Apulii i w dużej części Europy.
Tak: z jego sławy jako tajnego darczyńcy, za pośrednictwem holenderskiego Sinterklaasa, wywodzi się postać Świętego Mikołaja.
Ten sam rodowód: Niccolò to wariant bardziej literacki (jak u Machiavellego), Nicola to forma najbardziej rozpowszechniona jako imię codzienne, zwłaszcza na Południu.
Najczęściej spotykanymi są Nico, Nicolino, Cola i Lino.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.