Znaczenie: Od rzymskiego nazwiska rodowego Lucretius, o niepewnym pochodzeniu.
Wywodzi się od rzymskiego nazwiska rodowego Lucretius, o niepewnej etymologii, być może związanego z lucrum („zysk, korzyść”) lub z etruskim rdzeniem.
15 marca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Lukrecja.
Kobieta z Kordoby, w Andaluzji, w IX wieku. Mimo że jej rodzina przeszła na islam, odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań i została ścięta w 859 roku, obok świętego Euloge.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie zdradzać tego, co nas definiuje, nawet gdy presja społeczna jest przytłaczająca. To forma odwagi, która dowodzi, że uczciwość nie ma ceny.
Źródło: Nominis
Lucrezia obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii i w Niemczech 15 marca.
Lucrezia to imię o starożytnym i potężnym uroku, zakorzenione w starożytnym Rzymie. Wywodzi się z łacińskiego nazwiska rodowego Lucretius, ale to postać matrony Lucrezii nadała mu legendarny blask: jej tragiczna historia, opowiedziana przez Tita Liwiusza, stała się symbolem naruszonego honoru i, według tradycji, iskrą, która obaliła monarchię i założyła Rzymską Republikę.
We włoskim renesansie imię to lśni własnym blaskiem dzięki wybitnym kobietom: Lucrezia Borgia, księżna Ferrary, dziś ponownie oceniana jako wykształcona mecenas sztuki; Lucrezia Tornabuoni, poetka i matka Lorenza Wspaniałego; Lucrezia Marinella, wenecka pisarka protofeministyczna. Jest to zatem imię heroin i intelektualistek.
Dziś Lucrezia wróciło do dużej mody wśród nowo narodzonych we Włoszech: brzmi jednocześnie arystokratycznie i zmysłowo, klasycznie i nowocześnie, z tą „z”, która nadaje mu charakter. Postrzegane jest jako wyrafinowane, eleganckie i nieco królewskie, wybierane przez tych, którzy cenią ważne imiona obfitujące w historię. Zdrobnienia Lucre i Lulù czynią je bardziej zabawnym i aktualnym.
Lucrezia to imię, które drży intensywnością. Za jego arystokratyczną elegancją kryje się dramatyczna i fundująca historia: rzymska matrona, której obrażona godność wywołała rewolucję. Stąd pochodzi najgłębsza cecha tego imienia: niemal nieujarzmione poczucie honoru, niezdolność do kompromisów w sprawach, które mają znaczenie, siła osoby, która woli się złamać, niż się poddać. To nie jest letnie imię: osoby, które je noszą, zdają się przeżywać rzeczy z pasją i charakterem.
Ale Lucrezia to nie tylko starożytna tragedia. Włoski renesans obdarzył je urokiem, kulturą i władzą: od magnetycznej Lucrezii Borgia, dziś ponownie czytanej jako inteligentna mecenas, przez poetkę Lucrezię Tornabuoni, po bojową pisarkę Lucrezię Marinellę. Wyłania się z tego portret wykształconej, kreatywnej, ambitnej kobiety, zdolnej błyszczeć w towarzystwie i zostawić ślad. W niej jest coś królewskiego i zmysłowego jednocześnie, magnetyzm, który przyciąga spojrzenia i który ona potrafi wykorzystać z inteligencją.
Generacyjnie imię przeżywa dziś nową złotą erę wśród włoskich dziewczynek, a jego siła tkwi właśnie w tej podwójności: starożytne i bardzo nowoczesne, surowe i uwodzicielskie, z tym centralnym „z”, które nadaje mu pazura. Typowa Lucrezia wyobrażana jest jako niezależna, obdarzona żywą fantazją i ambicją, która nie boi się scen, ale też głęboką wrażliwością, która mocno ją wiąże z tymi, których kocha. Trzeba ją przyjąć taką, jaka jest: pełną pasji i bezkompromisową. Kto szuka w niej letniości, będzie rozczarowany. Ale kto jest blisko niej, znajduje lojalną, błyskotliwą i odważną sojuszniczkę, która nie boi się zająć stanowiska. Lucrezia to renesansowa bohaterka trzeciego tysiąclecia: piękna, wykształcona i dumnie wierna sobie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lucrezia nie szuka miłości, ona ją wydobywa. Z imieniem, które szeptem zdradza sekrety władzy i zysku, jej uwodzenie jest zimną i wyliczoną sztuką, etruskim zaklęciem uroku w stylu Lukullusa. Nie oddaje się, lecz zdobywa; jej spojrzenie jest ostrzem, które rozkłada duszę na czynniki, szukając tej iskry żywotnej chciwości, która ją przyciąga. Kocha tak, jak się zarządza skarbem: z intensywnym przywiązaniem, przytłaczającą pasją i maniacką uwagą na szczegóły, które odbierają partnerowi oddech. Jednak jej natura jest podwójna. Jeśli miłość staje się nudą, jeśli umysł drugiej osoby mętnieje, jej uwaga gaśnie natychmiast, ostra jak młot Bruta. Nie toleruje sentymentalnej przeciętności. Chce towarzysza, który będzie lustrem i wyzwaniem, duszy, która potrafi oprzeć się jej oślepiającemu blaskowi. Dla niej kochać oznacza też utratę kontroli, wyliczone ryzyko, które podejmuje tylko wtedy, gdy instynkt podpowiada jej, że emocjonalny zysk jest tego wart.
Jest łacińskiego pochodzenia, od rzymskiego nazwiska rodowego Lucretius, o niepewnej etymologii, być może związane z lucrum, „zysk”.
Znaczenie jest niepewne: wywodzi się od starożytnego rzymskiego nazwiska rodzinnego, być może związanego z pojęciem „zysku” lub z etruskim rdzeniem.
15 marca, na cześć świętej męczennicy Lucrezji.
Szlachetna dama starożytnego Rzymu, której samobójstwo, po poniesionej zniewadze, doprowadziło do obalenia królów i narodzin Republiki; jest symbolem cnoty i godności.
Tak, we Włoszech Lucrezia od kilku lat ponownie zyskuje na popularności, stając się jednym z najelegantszych i najbardziej poszukiwanych imion żeńskich.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.