Znaczenie: korzystny, pomyślny, szczęśliwy.
Wywodzi się z łacińskiego praenomen i cognomen Faustus, od przymiotnika faustus („pomyślny”, „życzliwy”, „szczęśliwy”), słowa o dobrym znaczeniu.
19 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Faustyn z Aleksandrii.
Diakon Kościoła Aleksandryjskiego, w III wieku, w Egipcie. Służył swojej społeczności z oddaniem do samego końca. Jego odmowa wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu prześladowań ze strony cesarstwa kosztowała go życie.
Co z tego zostaje: Dowiedziamy się tu, że uczciwość bywa czasem bardzo kosztowna. Bronienie tego, w co się wierzy, nawet w obliczu ryzyka utraty wszystkiego, pozostaje fundamentalnym aktem ludzkiego odwagi.
Fausto obchodzi imieniny w USA, we Włoszech i w Brazylii 19 listopada; w Hiszpanii i w Argentynie 15 lutego.
Fausto to imię łacińskie, jasne i pomyślne: wywodzi się z przymiotnika faustus, oznaczającego „korzystny, pomyślny, szczęśliwy”, słowa, które Rzymianie wyrywali na monetach i inskrypcjach jako formułę dobrego omeny. Noszenie tego imienia jest niemal jak zakładanie amuletu przynoszącego szczęście.
Używane jako praenomen i cognomen już w starożytnym Rzymie, imię przetrwało wieki również dzięki świętemu Fausto z Aleksandrii, diakonowi zamęczonemu za czasów Dioclezjana, którego wspomina się 19 listopada. W literaturze niemożliwe jest, by nie myśleć o Fauście Goethego, natomiast w włoskiej wyobraźni imię jest nierozerwalnie związane z mitem sportowym: Fausto Coppi, „Campionissimo”, jeden z największych kolarzy wszystkich epok.
Dziś Fausto to imię klasyczne i męskie, nieco z dawnych lat, ale zawsze solidne, które przekazuje obraz pozytywności, spokojnej siły i dobrej gwiazdy. Ten, kto je nosi, wydaje się urodzony pod przyjaznym niebem.
Fausto jest żywym wcieleniem uśmiechającego się przeznaczenia, duszą wyrzeźbioną w kamieniu „pomyślnego proroctwa”. To nie jest imię, które się nosi, lecz złoty ciężar, który się zakłada: klucz główny do zamków nigdy nie otwieranych. Archetyp, którym rządzi, nie jest wojownikiem, lecz Oświeconym Wędrowcem, tym, kto widzi światło tam, gdzie inni widzą tylko ciemność, prowadzony przez myśl, że szczęście nie jest przypadkiem, lecz prawem fizyki, do którego on potrafi się dostosować. Jego dominującą cechą jest cicha odważność, narcystyczna pewność siebie, która nie potrzebuje krzyczeć, by być słyszaną. Jak mówił Goethe w swoim Faust, człowiek, który nie zadowala się tym, co istnieje, lecz nieustannie dąży ku lepszemu, znajduje w tym imieniu swój kompas moralny. Fausto nie czeka, aż życie się wydarzy; interpretuje je, kieruje nim, przemienia w dramat, w którym jest jednocześnie reżyserem i protagonistą. W nim tkwi magnetyczna, niemal niebezpieczna energia, która przyciąga ludzi jak ćmy do płomienia, który nie pali, lecz ogrzewa duszę. To piękno „dobrotliwego”, ale z cieniem ambicji, który zawsze go utrzymuje w ruchu, nigdy nie staje w miejscu, nigdy nie jest zadowolony.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Fausto nie szuka wygody, szuka zjednoczenia. Jest zmysłowym drapieżnikiem, nie w okrutnym sensie, lecz w tym głodnym czystego doświadczenia. Jego uwodzenie jest powolnym, słodkim otruciem: używa słowa jak zaklęcia, owijając partnerkę w narrację, w której ona jest jedyną bohaterką. Kocha namiętność, która dotyka granicy między oddaniem a utratą siebie. To, co go pobudza, to intensywność otchłani, spojrzenie, które mówi „znam cię aż do kości”. Nie znosi zwyczajności, szarej rutyny, która dusi duszę; dla niego miłość musi być heroicznym przedsięwzięciem, przymierzem krwi i pożądania. Jeśli nuda lub powierzchowność pukają do drzwi, ucieka, nie dlatego, że nie kocha, lecz dlatego, że czuje, iż dusza więdnie. Szuka wspólniczki, nie koleżanki z ławki: kogoś, kto mógłby patrzeć w pustkę razem z nim i znaleźć, zamiast strachu, piękno nowego świata do stworzenia razem.
Oznacza „pomyślny, korzystny, szczęśliwy”, od łacińskiego przymiotnika faustus oznaczającego dobry omen.
Jest łacińskiego pochodzenia: Faustus był używany jako imię i pseudonim w starożytnym Rzymie.
19 listopada, w rocznicę świętego Fausta z Aleksandrii, diakona i męczennika.
Tak, Faustino jest zdrobniałą formą imienia Fausto, o tym samym pomyślnym znaczeniu.
To klasyczne, nieco retro imię, bardziej rozpowszechnione w XX wieku, ale wciąż cenione ze względu na swoje piękne znaczenie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.