Znaczenie: Niosący egidę / młoda koza.
Z greckiego Aigídios, związanego z aigís („egida”, skóra koziego pancerza) i aíx („koza”), a następnie zlatinizowanego w Aegidius.
1 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Wawrzyniec.
Eremita VII wieku, żyjący na południu Francji. Ochronił rannego jelenia, stawiając się przed strzałą myśliwego, przyjmując ból, aby uratować niewinne życie. Ten obraz bezinteresownej ochrony uczynił go symbolem najsłabszych.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że prawdziwa siła tkwi w zdolności do stawania między zagrożeniem a tymi, którzy nie potrafią się bronić. To przypomnienie, że kruchość nie jest słabością, lecz przestrzenią dla odwagi.
Źródło: Wikidata
Egidio obchodzi imieniny we Włoszech, w Brazylii i w Argentynie 1 września.
Egidio to imię o starożytnym i skromnym uroku, sięgające korzeniami do greki: przywodzi na myśl egidę, mityczny tarcza Zeusa wykonana z koziej skóry, a jednocześnie obraz zwinnego młodego koźlęcia. Zatem symbolem ochrony, już od etymologii.
Jego popularność w całej Europie zawdzięcza św. Egidiuszowi, prowansalskiemu pustelnikowi, którego życie opiewają niezwykle słodkie legendy: jako obrońca jeleni polowanego przez myśliwych, stał się patronem słabych i cierpiących oraz jednym z najbardziej czczonych świętych średniowiecza, do tego stopnia, że nadał nazwę miastom, kościołom i słynnej Wspólnocie św. Egidiusza. We Włoszech imię ma długą tradycję, noszone przez filozofów i ludzi kultury, takich jak Egidiusz Rzymski.
Dziś Egidio postrzegany jest jako imię dojrzałe, powściągliwe i nieco z innej epoki, niosące w sobie pozór łagodnej powagi i solidnych korzeni. Mniej rozpowszechnione wśród nowo narodzonych, zachowuje jednak retro elegancję i godność, które jego zwolennicy bardzo cenią.
Egidio to imię, które kojarzy się z tarczą i ochroną. Jego grecki rdzeń wiąże je z egidą, czyli z pancerzem ochronnym par excellence, a jego święty to pustelnik, który staje w obronie rannego jelenia: dwa obrazy, które kreślą charakter naturalnie opiekuńczy, typ osoby, do której inni biegną, gdy sprawy się komplikują. W nim jest pewna uspokajająca solidność, spokój kogoś, kto się nie rozprasza i stawia czoła problemom po kolei.
Egidio wyobraża sobie jako osobę zamkniętą w sobie, mało skłonną do bycia w centrum uwagi, szczęśliwą w swojej autonomii, podobnie jak pustelnik w swoim lesie. Nie lubi hałasu ani rywalizacji samej w sobie: woli substancję nad pozory, spójność nad szum. Tej dyskrecji nie należy mylić z chłodem, ponieważ pod powłoką tkwi szczera czułość, ta, która opiekuje się zagubionym jagnięciem i najsłabszym w grupie. Lojalność jest prawdopodobnie jego najbardziej wyrazistą cechą: przyjaciel Egidia to przyjaciel na całe życie.
Generacyjnie imię przywołuje łagodną powagę, tę mądrych dziadków i ludzi kultury, i rzeczywiście tradycja wiąże je ze uczonymi i filozofami, takimi jak Egidio Romano, lub z niezmordowanym Forcellinim, który poświęcił życie słownikowi. Wyłania się z tego spójny portret: uporządkowany umysł, cierpliwość kartuzjana, gust do dobrze wykonanej pracy i brak chęci przypisywania sobie zasług. Egidio jest cichym strażnikiem, mężczyzną tarczy, który nigdy nie wymachuje mieczem, ale zawsze jest gotów stanąć w obronie tych, których kocha. Imię, które nie krzyczy, ale na które można liczyć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Egidio kocha jak wojownik, który zna wartość ochrony: intensywnie, oddanie, z tą starożytną siłą egidy, która otula i chroni. Jego zmysłowość nie jest fruwolna, jest namacalna, zakorzeniona w stabilności, która pachnie skórą i ziemią. Pozwala się uwodzić kobiecej inteligencji, tym ostrym jak klinga miecza umysłom, zdolnym stawiać mu czoła bez strachu. Kocha kontakt fizyczny, bezpośredni i szczery, pozbawiony gier władzy; dla niego pasja jest schronieniem, a nie bitwą. Jednak jego natura, związana z etymologią „młodej kozy”, czyni go niecierpliwym wobec przeciętności i nudy. Nie znosi niezdecydowania ani intelektualnej powierzchowności; jeśli partnerka nie stymuluje jego umysłu lub brakuje jej autentyczności, jego zainteresowanie gaśnie z chłodem greckiej zimy. Szuka duszy, która potrafi udźwignąć ciężar jego lojalności, wspólniczki, która umie biec z nim razem po najsteeperzych ścieżkach życia, z oczami lśniącymi od pasji i sercem twardym jak skała.
Pochodzi z greki, od formy Aigídios związanej z egidą, czyli skórzanym tarczą; do włoskiego dotarł za pośrednictwem łacińskiego Aegidius.
Wskazuje na „nosiciela egidy” (ochronnego tarczy) i, w odniesieniu do rdzenia, na „młodego koźlaka”.
1 września, na cześć świętego Egidia pustelnika.
Dlatego legenda czyni go opiekunem słabych, żebraków i niepełnosprawnych; był jednym z Czternastu Świętych Wspomożycieli w średniowieczu.
Po francusku to Gilles, po angielsku Giles, a po hiszpańsku Gil: wszystkie te formy wywodzą się od tego samego świętego.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.